တိမ္းႏြဲ႕တတ္ေသာဓားတစ္စင္းအေၾကာင္း(၃)

Friday, June 19, 2009

(ဇာတ္သိမ္းပိုင္း)
(၉)
ေလညင္းကေလးနဲ႔မဆံုတာ တစ္ရက္ကေနႏွစ္ရက္ဆို ကၽြန္ေတာ္သတိထားမိၿပီ။ကၽြန္ေတာ္ မ်က္စိေမွာက္တာလည္းမဟုတ္ေလာက္ဘူးလို႔ ေတြးစၿပဳေနၿပီ။
“ေနရထိုင္ရတာ ေၿခာက္ကပ္ကပ္နဲ႔..”
လတ္ဝဏၰက ဟက္ ကနဲရယ္ပါတယ္။ၿပီး..
“ေလ မတိုက္လို႔လား..”
“အဲဒီလိုလည္းမဟုတ္ပါဘူး.”
“ဒါဆို ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲ..”
“လူေတြ အသက္ရွဴေနေပမယ့္ ေလရွိတာကို ေမ့ေနသလိုမ်ိဳး..”
“ဘာမွ မဆိုင္ဘူး..”
“မၿပီးေသးဘူးေလ..တစ္ခါတစ္ခါ ..အသက္ရွဴမဝေတာ့မွ ေလကိုသတိရၿပီးေခါင္းေမာ့ ရွဴရ သလိုမ်ိဳး..”
“နီးစပ္လာၿပီ..”
“အဲလို သတိရၿပီးေခါင္းေမာ့ရွဴတဲ့အခါက်ေတာ့…”
ကၽြန္ေတာ္ စကားမဆက္ၿဖစ္ေတာ့ဘူး။လတ္ဝဏၰက ကၽြန္ေတာ့္စကားကိုစာဖတ္ရင္းနား ေထာင္ေနတာမို႔ ဆက္မေၿပာတာမဟုတ္ပါဘူး။စကားလံုးေတြ ေလတိုက္ခံလုိက္ရလုိ႔ပါ။
အၿဖဴေရာင္ ေလညင္းေလးက အငွားကားတစ္စီးေပၚကေန လမ္းေဘး လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ခံ့ုပုေလးေတြမွာ အက်အန ေက်ာက္ခ်ထိုင္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို သမင္လည္ၿပန္ ေတာင္ၾကည့္သြားေသးတယ္။ကၽြန္ေတာ္လည္း ဒီတစ္ခါေတာ့ တအံ့တၾသနဲ႔ကို လိုက္ၾကည့္ မိတယ္။သူနဲ႔ပတ္သက္တာေတြေၿပာေနမိတဲ့အခ်ိန္ကိုး။
ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔အၾကည့္ေတြဟာ အၾကည့္သက္သက္ပဲၿဖစ္ၾကတယ္။အဲဒီအတြက္ အၾကည့္ေတြ ၿပီးဆံုးသြားခ်ိန္မွာ ဘာမွမက်န္ေတာ့ဘူး။ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အသက္ရွဴၾကပ္ ေနတုန္း ေလေတြတစ္ဝၾကီးရႈိက္သြင္းလိုက္ရသလိုပဲ။ဒိထက္မပိုပါဘူး။ၿပီးေတာ့လည္း ေမ့ သြားၿပန္ေရာ။
ကၽြန္ေတာ္စကားမဆက္တာကို မဆက္ခ်င္လုိ႔ မဆက္တာပဲလို႔ထင္ပံုရတယ္။ဘာမွဆက္မ ေၿပာဘူး။သူဖတ္ေနတဲ့ ယက္ဗတူရွင္ကို အတၳဳပၸတၱိ ကိုပဲစိတ္ဝင္တစားဆက္ဖတ္ေနတယ္။
အဲဒီ စာအုပ္ေလးေဘးခ်လိုက္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔စကားဝိုင္းက ဘီလ္ဂိတ္ဆီ ေရာက္သြားၿပန္ေရာ။ဘယ္ေလာက္ထိ စကားေကာင္းသြားၾကသလဲဆိုရင္ ေလေတြၾကမ္း ၾကမ္းတမ္းတမ္းတိုက္လာၿပီး မိုးေငြ႕ေတြပါလာတာေတာင္ သတိမထားမိလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိုးမိခဲ့ၾကပါေရာလား။

(၁၀)
ဖ်ားတယ္ နာတယ္ ဆိုတာ ဘယ္လိုနည္းေလးနဲ႔မွ မေကာင္းပါဘူး။ကၽြန္ေတာ့္လို တစ္ ေယာက္တည္းေနရတဲ့သူတြက္ပိုဆိုးတာေပါ့။ေဆးလည္းထ မေသာက္ႏိုင္။လာတိုက္မယ့္ သူလည္းမရွိ။။ေဆးခန္းလည္းမသြားခ်င္။လိုက္ပို႔မယ့္သူလည္းမရွိ။
ဒါေပမယ့္ မလုပ္ခ်င္တာ မလုပ္ႏိုင္တာ တစ္ပိုင္း။လုပ္ရမွာက တစ္ပိုင္းေလ။ကၽြန္ေတာ္ေနမ ေကာင္းရင္ တပည့္ေတြကေပ်ာ္ခ်င္ေပ်ာ္ႏိုင္ေပမယ့္ ေက်ာင္းသားမိဘေတြကေတာ့ေပ်ာ္ႏိုင္ ၾကမွာမဟုတ္ဘူး။သူတုိ႔ကေငြေပးထားရတာမဟုတ္လား။သူတို႔က ကၽြန္ေတာ့္ကိုကၽြန္ေတာ့္ ဘဝအတြက္ေငြေပးတယ္။ကၽြန္ေတာ္က သူတို႔သားသမီးေတြကို သူတို႔ေပးေစခ်င္တဲ့ ကၽြန္ ေတာ့္ပညာကိုေဝမွ်ေပးတယ္။ဝတၱရားေတြလဲလွယ္ရာမွာ ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ပ်က္ကြက္လုိ႔ မၿဖစ္ဘူးေလ။
ဒါေၾကာင့္ ရွိတဲ့ ပါရာစီတေမာလ္ေလးေသာက္၊တစ္ေရးအိပ္၊ႏိုးလာလို႔နည္းနည္းသက္သာ တဲ့အခ်ိန္မွာ ေဆးခန္းအရွာထြက္ရပါေတာ့တယ္။ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုက္ခန္းနားမွာေဆးခန္းမွ မရွိတာ။ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့ေနရာကေန သံုးမွတ္တိုင္ေလာက္စီးသြားရတဲ့ေနရာမွာ ေဆးခန္း ၾကီးတစ္ခုရွိတယ္။အဲဒီကိုေရာက္ေတာ့ ဆရာဝန္မေရာက္ေသးလို႔ေစာင့္ရေသးတယ္။ေရာဂါ ခံစားေနရခ်ိန္မွာဆရာဝန္ထိုင္ေစာင့္ရတာေလာက္စိတ္ညစ္စရာေကာင္းတာရွိမလား။ ကၽြန္ ေတာ္စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ မ်က္စိကိုစံုမွိတ္ၿပီး ခံုကိုမွီအိပ္ေနလိုက္တယ္။
“ပါရာစီတေမာလ္ တစ္ကဒ္နဲ႔ ခရစ္ေမးလ္ အက္စ တစ္ကဒ္ေပးပါ..”
ကၽြန္ေတာ္ရုတ္တရက္ ထိုင္ရာကထမိမလိုၿဖစ္သြားတယ္။ဆရာဝန္လာလို႔မဟုတ္ပါဘူး။အဲ ဒီၾကားဖူးသလိုအသံၿဖဴၿဖဴေလးကိုၾကားလုိက္ရလုိ႔ပါ။မ်က္လံုးကိုအသာဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ေဆးေကာင္တာက အမ်ိဳးသမီးၾကီးကိုေက်ာ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကိုၾကည့္ေနတဲ့ ေလညင္းေလး ကိုေတြ႕လုိက္ရတယ္။ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ၾကီးပါပဲ။ဒါေတာင္ ဒီေနရာမ်ိဳးမွာလာဆံုၿဖစ္ ေအာင္ဆံုေသးတယ္။
“အဓိပၸာယ္ကိုမရွိဘူး..”
ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲက ခပ္ဖြဖြေရရြတ္လုိက္တာပါ။
အဖ်ားေသြးေတာင္ ၿပန္တက္လာသလိုခံစားရတာမို႔ မ်က္စိကိုစံုၿပန္မွိတ္ထားလုိက္ေတာ့ တယ္။ကၽြန္ေတာ္ဆက္ၾကည့္ေနလို႔ ဘာမွထူးလာမွာမဟုတ္သလို..သူမကလည္း အခ်ိန္ ကုန္ခံၿပီး ရပ္ၾကည့္ေနမွာမဟုတ္ပါဘူး။သူ႔လမ္းသူ သြားမွာပါပဲ။
အိပ္ရာထဲႏွစ္ရက္ေလာက္လဲလိုက္တဲ့ဒုကၡက ဘာနဲ႔မွလဲလုိ႔မရပါဘူး။ေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္စ ရာေကာင္းတာပဲ။ေနာက္ဆိုရင္ေတာ့ မိုးမမိေအာင္ မိုးေငြ႕ပါတဲ့ေလေတြတိုက္ခတ္လာက တည္းက သတိထားမိတတ္ေအာင္ မိုးလြတ္ရာကိုသိေအာင္ ၾကိဳးစားထားရဦးမယ္။

(၁၁)
ပန္းခ်ီၿပပြဲလိုေနရာမ်ိဳး၊စာအုပ္ဆိုင္၊လက္ဘက္ရည္ဆိုင္လိုေနရာမ်ိဳးက လူစံုတတ္တဲ့ေနရာ ေတြမို႔ သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ၾကတာသိပ္ေတာ့မဆန္းပါဘူး။ဒါေပမယ့္ သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ပံု က အဲေလာက္မွမကတာ။နည္းနည္းေတာင္မကေအာင္ သတိထားမိေနၾကၿပီ။ကိုယ့္ဘာ သာကိုယ္မသိမသာၿပံဳးမိရင္း ရုပ္ရွင္ထဲမွာသာဆိုေတာ္ေတာ္ေလး ရင္းႏွီးေနေလာက္ၿပီလို႔ လည္းေတြးမိတယ္။
ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္ၿဖစ္ေနၿပီး သူက သူၿဖစ္ေနတဲ့အၿပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဇာတ္ ကလည္း ၿပဇာတ္မဟုတ္ခဲ့ဘူးေလ။ဒါေပမယ့္ ခရီးသြားဟန္လႊဲ၊လမ္းေပၚက ေတြ႕ၿမင္ေနက် ဓါတ္တိုင္တစ္တုိင္၊စာတိုက္ပံုးတစ္ပံုးကိုေတြ႕တာထက္ နည္းနည္းေလးေလာက္ပိုမယ္ထင္ ပါတယ္။ဒိထက္ေတာ့ မပိုၾကၿပန္ဘူး။ကၽြန္ေတာ္တို႔ အၿဖစ္ကရယ္ရတယ္လို႔ ေၿပာရေအာင္ ကလည္း တကယ္မရယ္ရဘူး။
အဲဒီလိုနဲ႔ လမ္းတကာ့လမ္းေတြကိုေလွ်ာက္သြားရင္းနဲ႔ သတိရလည္းေတြ႕ သတိမရလည္း ေတြ႕နဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ဆင္တူေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ တကယ္ရွိေနတာ ေသခ်ာပါတယ္။
“ဘယ္လိုလဲ..”
“ဘာ ..ဘယ္လိုလဲ လဲ”
“ဒီေန႔လည္း ေလတုိက္တာပဲလား..”
“အင္း..”
“ေလသာ မတုိက္ေတာ့ရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ..”
“ဘယ္လိုမွမလုပ္ပါဘူး သိလုိက္မယ္လည္းမထင္ပါဘူး..”
“အစက မသိေပမယ့္ အသက္ရွဴၾကပ္လာတဲ့အခါ..”
လတ္ဝဏၰနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အဓိပၸာယ္နည္းနည္းေလးကိုမ်ားမ်ားရယ္မိၾကတယ္။
“သိပ္ရယ္မေနနဲ႔ေနာ္ လတ္ဝဏၰ”
“ဘာၿဖစ္ရၿပန္တာလဲ..”
“ေလဝင္သြားမွာစိုးလို႔..”
“ဘာ..”..ဆိုၿပီး လတ္ဝဏၰ သူ႔ေနာက္ေက်ာကို ဆတ္ခနဲလွည့္ၾကည့္တယ္။အမိုးကေလး နဲ႔ဆိုကၠားေပၚမွာ တလႈပ္လႈပ္ပါသြားတဲ့ အၿဖဴေရာင္ေကာင္မေလးကိုၾကည့္ၿပီး လတ္ဝဏၰပို ရယ္ပါေတာ့တယ္။
ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ထုိင္ေနတာ စည္ဘီယာဆိုင္တစ္ဆိုင္ပါ။ဘယ္လိုမိန္းကေလးမွ ေရာက္လာ ႏိုင္စရာအေၾကာင္းသိပ္မရွိပါဘူး။ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ကြယ္ရာမွာအတင္း ေၿပာသလိုသူ႔အတင္းေၿပာေနၾကတာ။
“ေတာ္ေတာ္ အသက္ရွည္မယ့္ဟာမေလး..” …လို႔ လတ္ဝဏၰကၾကိတ္ေရရြတ္တယ္။
တကယ္ေတာ့ ခဏခဏေတြ႕ေနၾကလို႔သာ..အထူးအဆန္းလိုၿဖစ္ေနတာ။မေတြ႕ၾကေတာ့ ဘူးဆိုရင္လည္း ထူးဆန္းသလိုခံစားေနရဦးမလားေတြးမိေသးတယ္။
အဲဒီအေတြးကလည္း ခဏပါ။တကယ္မေတြ႕ၾကေတာ့မွပဲ ဆက္ေတြးတာေပါ့။

(၁၂)
နယ္က အစ္ကိုတစ္ေယာက္ေနမေကာင္းလို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေရးတၾကီးလွမ္းမွာေနတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ နယ္ကိုသံုးရက္ေလာက္သြားလိုက္ရတယ္။ကၽြန္ေတာ္ၿပန္ေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ စူပါဗိုက္ဇာ ေနမေကာင္းလို႔ ေဆးရံုမွာသံုးရက္ေလာက္ေစာင့္ေပးရၿပန္ေရာ။ ဆရာေဆးရံုကဆင္းတဲ့ေန႔မွာပဲ လတ္ဝဏၰအေဖက အူအတက္ခြဲရတယ္။အဲဒီလိုလူမမာ တစ္စုနဲ႔ကၽြန္ေတာ္လံုးပမ္းေနလိုက္တာ..ကေလးေတြနဲ႔လည္းစာသင္ပ်က္ခဲ့ရတယ္။
ပိုဆိုတာက အဲဒီဆယ္ရက္ေလာက္ကို ေလညင္းကေလးနဲ႔လံုးဝမဆံုတာပါပဲ။ထံုးစံအတိုင္း အစကေတာ့သတိမထားမိပါဘူး။ကိုယ့္ေဇာနဲ႔ကိုယ္ကိုး။သတိထားမိတဲ့အခ်ိန္ သူမနဲ႔မေတြ႕ တာဆယ္ရက္ရွိသြားခဲ့ၿပီဆိုတာသိလိုက္တယ္။
ဒီေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ကိုပံုမွန္ၿပန္လုပ္တယ္။သြားေနက်ေနရာေတြကို အရင္ ပရိုစီ ဂ်ာအတိုင္းပံုမွန္ၿပန္သြားတယ္။အဲ..ပံုမွန္မဟုတ္တဲ့အလုပ္တစ္ခုကေတာ့ အာရံုေတြမူး ေနာက္လာတဲ့အထိ ေလညင္းကေလးကိုရွာေနမိတာပါပဲ။ဘယ္ေနရာမွာမွ တူတာေလး ေတာင္မေတြ႕ရေတာ့ပါဘူး။
တစ္ရက္…….
ႏွစ္ရက္…
……….
ဆယ္ရက္………
ရက္ႏွစ္ဆယ္………
လနဲ႔ခ်ီၾကာသြားခဲ့တယ္။
ဟိုးတုန္းက မေတြ႕ၾကၿပန္ရင္လည္းထူးဆန္းသလိုခံစားရမွာပဲလို႔ေတြးမိတဲ့အေတြးကို ခုဆက္ေတြးေနရၿပီ။ကၽြန္ေတာ္ ဘာေတြေတြးေနေန ေလညင္းေလးကိုမေတြ႕တာက မေတြ႕တာပါပဲ။
ဟိုးအရင္တုန္းက ေတြ႕ၿမင္ေနက်ေနရာေတြကို အမွတ္မထင္လုိလုိ တမင္လိုလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္သြားတတ္တယ္။လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေသးေသးေလးက အစ။ပညာေရႊ ေတာင္နဲ႔ FMI အလယ္၊Toilet ေတြအဆံုးေပါ့။အင္းဝေဆာင္ဖက္လည္းေရာက္တာပဲ။ ဆိုကၠားေတြ အငွားကားေတြလည္း မလြတ္တမ္းၾကည့္တာပဲ။ဘယ္မွာမွ မေတြ႕ေတာ့ဘူး။
“မင္း..အသက္ရွဴၾကပ္ေနၿပီလား..”
လတ္ဝဏၰက အဓိပၸာယ္ပါပါေမးတယ္။
“အင္း..”
အဲဒီထက္ေသခ်ာတဲ့အေၿဖ မရွိေတာ့ဘူးေလ။
ၿမိဳ႕လယ္ေကာင္ကလမ္းေတြမွာ ဆံႏြယ္ညိဳညိဳေတြနဲ႔ အိတ္တစ္လံုးလြယ္ၿပီး တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို ရွာေဖြေနတဲ့ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ပါပဲ။
ေလညင္းေတြေၾကြက်လာရာ လမ္းေတြကိုေငးေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း အေရာင္မဲ့ေလညင္းေတြကို ၿဖတ္သန္းတိုးခြဲရင္း၊တစ္ခါတစ္ေလမ်ား ၿပန္လည္ေရာက္ရွိလာႏိုင္မလားလို႔ ေလညင္းၿဖဴၿဖဴ ေလးကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမိတတ္တာ ကၽြန္ေတာ္ဝန္ခံပါတယ္။
သူမကေရာ…..။
………….
………………….
…………………………….
…………………………………..
ကၽြန္ေတာ္မေတြးတတ္ပါဘူး။ေတြးတတ္ရင္လည္းမေတြးခ်င္ေတာ့ပါဘူး။

ေသခ်ာတာကေတာ့သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ၿပန္မဆံုၾကေတာ့ဘူး။သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ၿပန္မဆံုၾကေတာ့ ဘူး၊သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ၿပန္မဆံုၾကေတာ့ဘူး။သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ၿပန္ဆံုၾကေတာ့ဘူး။သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ၿပန္မဆံုၾကေတာ့ဘူး။

(၁၃)
ပံုမွန္မဟုတ္ေတာ့တဲ့အရာေတြကိုပံုမွန္ၿပန္လုပ္ရတာခက္ပါတယ္။ၿပန္ၾကိဳးစားရင္းၾကိဳးစား ရင္းနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဟိုးအရင္ကထက္ပိုၿပီး ဂ်စ္ပဆီဆန္လာပါတယ္။တစ္ေန႔တစ္ေန႔ လမ္းတကာလမ္းေတြကိုေလွ်ာက္သြားတယ္။ စာသင္တယ္။ေလညင္းကေလးကိုရွာတယ္။ အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့မ်ားၿပန္ေတြ႕ေလမလားလို႔ အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ေနၾကည့္တယ္။မထူးပါဘူး။ဒီတိုင္း ပါပဲ။
“အဟြတ္…အဟြတ္..အဟြတ္..”
ေခ်ာင္းဆိုးသံတစ္ဟြတ္ဟြတ္ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လွည့္ၾကည့္မိတယ္။
လမ္းေထာင့္သစ္ပင္ရိပ္ကေလးမွာ အဘြားအိုတစ္ေယာက္။ဇရာရဲ႕အေရးအေၾကာင္းေတြက သူ႔မ်က္ႏွာမွာလိႈင္းထလို႔။ သစ္ပင္ကိုမီွထိုင္ရင္း အသက္ကိုအႏိုင္ႏိုင္ရွဴလို႔ ပင္ပမန္းေမာ ဟုိက္ေနပံုရတယ္။သူ႔ေရွ႕မွာက သူ႔လုိပဲအိုမင္းေနၿပီၿဖစ္တဲ့ စားပြဲခံုေသးေသးေလးတစ္လံုး။ စားပြဲေလးေပၚမွာ ဖဲထုတ္တစ္ထုတ္။
“အဘြားက ဘာလုပ္တာလဲဟင္..”
“အဟြတ္..အဟြတ္..ေရွ႕..ေရွ႕ၿဖစ္ ..အဟြတ္..ေဟာတာ..”
အဘြားအိုၾကည့္ရတာ အရမ္းကိုႏြမ္းပါးပံုရပါတယ္။ဒီေလာက္က်န္းမာေရး မေကာင္းတာ ေတာင္နားခြင့္ရွိပံုမေပၚဘူး။အနားက ဆိုကၠားသမားေလးက
“အဘြား က်န္းမာေရးက ေတာ္ေတာ္ဆိုးေနၿပီ နားပါေတာ့လား..”..လို႔ဝင္ေၿပာတယ္။
အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ကူးတစ္ခုရလုိက္တယ္။အဘြားအိုလည္း ေဆးဖိုးဝါးခရပါေစေတာ့ ဆိုၿပီး .. ကၽြန္ေတာ္ အဘြားအုိေရွက ေၿမၿပင္ေၿပာင္ေၿပာင္ေလးမွာ အက်အနဝင္ထိုင္လိုက္ တယ္။
ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ဆိုးေနတဲ့အဘြားအိုက ကၽြန္ေတာ့္ကိုေမာ့ၾကည့္ၿပီး ..
“သား..ဘာေမးမလဲ…” ..တဲ့။
အဲဒါမွၿပႆနာပါ။
ကၽြန္ေတာ္လည္းဘာေမးရမွန္းမသိဘူး။ကၽြန္ေတာ့္မွာေဗဒင္ေမးရေလာက္ေအာင္ ခက္ခဲရႈပ္ ေထြးေနတဲ့ ဘဝမ်ိဳးလည္းမပိုင္ဆိုင္ထားဘူး။ရုတ္တရက္ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းထဲကိုဖ်တ္ကနဲ ဝင္လာတာကေတာ့ ေလညင္းေလးပါပဲ။
“ကၽြန္ေတာ္ အရင္ေတြ႕ၿမင္ေနက် လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္းေမးခ်င္တယ္ ”
အဘြားအိုက ေခါင္းညိတ္ၿပတယ္။
“အခု..ဘယ္မွာလဲ..သိခ်င္လုိ႔..”
အဘြားအိုက ဖဲထုတ္ကိုၿဖန္႔ခ်ၿပီး တစ္ခ်ပ္ဆြဲခိုင္းပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လက္နဲ႔ဆြဲၿပီးတရိုတေသေပးလိုက္ေတာ့…အဘြားအိုက ကဒ္ကိုေသေသ ခ်ာခ်ာ စူးစိုက္ၾကည့္တယ္။ၿပီး…ေၿပာမယ္လုပ္ၿပီးမွ အဘြားအို ေခ်ာင္းေတြၿပန္ဆိုးလာၿပန္ပါ တယ္။
“အဟြတ္..အဟြတ္…အဟြတ္..”
ဆိုးလိုက္တာမွ မရပ္မနားပါပဲ။အသက္ေတာင္မရွဴႏိုင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ မရပ္မနားဆိုး တယ္။ခဏက်ေတာ့ ေခ်ာင္းဆိုးရပ္သြားၿပိး ကၽြန္ေတာ့္ကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္တယ္။ၿပီး..ကဒ္ကို ၿပန္ၾကည့္တယ္။ၿပီး..ေၿပာမယ္လုပ္ၿပီးမွ ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ခပ္ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ ထပ္ဆိုးၿပီး အဘြားအိုဟာ ေနရာမွာတင္ ေခြကနဲလဲသြားပါေတာ့တယ္။သူ႔လက္ထဲက ဖဲခ်ပ္ေလးလည္း လြင့္သြားတယ္။
အဘြားအိုလဲသြားေတာ့ အနားကလူတစ္ခ်ိဳ႕အံုလာတယ္။
“ေသၿပီထင္တယ္”
“ေဆးရံု ပို႔ရေအာင္..”
“မရေတာ့ပါဘူး..”
“ဝဋ္ကၽြတ္တာေပါ့..”
သူတို႔ဘာေတြဆက္ၿဖစ္ၾကတယ္မသိပါဘူး။ငါးရာတန္တစ္ရြက္ကို ဖဲထုတ္ေလးနဲ႔ဖိၿပီးစားပြဲ ေပၚမွာထားခဲ့လိုက္တယ္။ၿပီး …လြင့္က်သြားတဲ့..(အဘြားအို နိမိတ္မဖတ္လိုက္ရတဲ့)ဖဲခ်ပ္ ကေလးကို အၿမတ္တႏိုးေကာက္ယူၿပီး အဲဒီေနရာက ထြက္လာခဲ့လိုက္တယ္။
ပထမဆံုး ေလညင္းကေလးနဲ႔ဆံုတဲ့ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးကိုေရာက္မွ ကၽြန္ေတာ္ ေကာက္လာတဲ့ကဒ္ၿပားေလးကိုေသခ်ာၾကည့္မိတယ္။ကဒ္ကေလးမွာ The Fool လို႔ေရး ထားတယ္။လူေပ်ာ္တစ္ေယာက္ပံုအဝတ္အစားမ်ိဳးနဲ႔ အထုတ္တစ္ထုတ္လြယ္ထားတဲ့လူ တစ္ေယာက္ဟာ ေခ်ာက္ကမ္းပါးေပၚမွာေၿခတစ္ဖက္လွမ္းေနေလရဲ႕။


အဲဒီပံုရဲ႕အဓိပၸာယ္ကို ကၽြန္ေတာ္မသိပါဘူး။ကၽြန္ေတာ္ေမးတဲ့ ေမးခြန္းရဲ႕အေၿဖနဲ႔ေရာ ဘယ္လုိ ဆက္စပ္ေနလဲ။ကၽြန္ေတာ္မသိပါဘူး။
“လတ္ဝဏၰ”
“ဘာလဲ”
“အဲဒီကဒ္ရဲ႕ အဓိပၸာယ္ကဘာလဲ”
“The Fool ပါဆိုမွ အရူးေပါ့..”
“အဲဒီေကာင္မေလးက အရူးလား..”
“ဟင့္အင္း..မင္းကရူးေနတာ..”
“ေတာ္ၿပီ ..မင္းလိုနားမလည္တဲ့သူကိုမေမးဘူးနာလည္တဲ့သူကိုေမးမယ္..”
“ငါလည္း နားလည္ပါတယ္ မင္းေလမဝလို႔ အသက္ရွဴအားနည္းၿပီး ဦးေႏွာက္ပါထိခ်င္ေနတာ…”
ကၽြန္ေတာ္ အသံတိတ္ဆဲေရးပစ္လုိက္တယ္။ညစ္ညမ္းသြားတဲ့ေလထုေၾကာင့္လားမသိဘူး ကၽြန္ေတာ္ အသက္ရွဴမဝေတာ့ဘူး။

(၁၄)
ပံုၿပင္ေတြ၊ဒ႑ာရီေတြကိုငယ္ငယ္တည္းက ကၽြန္ေတာ္နားေထာင္ေလ့မရွိဘူး။
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕လမ္းမေတြမွာ ဆံႏြယ္ညိဳညိဳ လိမ္လိမ္ေလးေတြနဲ႔ ေက်ာပိုးအိတ္လြယ္ထားတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္၊The Fool ကဒ္ေလးကိုကိုင္လို႔ ေတြ႕ရာလူကို အဓိပၸာယ္လိုက္ ေမးေနတာ ပံုၿပင္မဟုတ္ပါဘူး။တကယ္ပါ။အေမးခံရတဲ့သူေတြက ကဒ္ကိုတစ္လွည့္ ကၽြန္ ေတာ့္ကိုတစ္လွည့္ၾကည့္ၿပီးၿပံဳးခ်င္ၾကတယ္။အၿဖစ္အပ်က္ေတြကိုပါသိေနတဲ့ လတ္ဝဏၰလို ေကာင္မ်ိဳးက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အရူးတစ္ေယာက္လိုပါၾကည့္တယ္။
ဒါေတြဟာဂရုစိုက္စရာမဟုတ္ပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္ ေမးခဲ့တဲ့ေမးခြန္းနဲ႔ကိုက္ညီေက်နပ္စရာေကာင္းတဲ့အေၿဖကို မရသေရြ႕ ကၽြန္ေတာ္ လိုက္ေမးေနမွာပဲ။
ေသခ်ာတာကေတာ့…
အဲဒါဟာ ပံုၿပင္လည္းမဟုတ္ဘူး။ဒ႑ာရီလည္းမဟုတ္ဘူး။ဇာတ္ညႊန္းတစ္ေစာင္လည္း မဟုတ္ဘူး။ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲကို တစ္ခ်ိန္က အၿဖဴေရာင္ေလညင္းေလးတစ္စ မၾကာခဏ တိုက္ခတ္သြားခဲ့ဖူးတာ တကယ္ပါ။
“ဒီ ဖဲခ်ပ္ေလးရဲ႕အဓိပၸာယ္ကဘာလဲ..”
“အရူးေလ ”
“အရူးရဲ႕ အဓိပၸာယ္က ဘာလဲ..”
…. …. …. …. …. …. …. …. …. …. ….
…. …. …. …. …. …. ….. ….။ ။
(အံ့ၾသဖြယ္ရာေကာင္းသည္က တစ္ရံတစ္ခါတြင္ ကံၾကမၼာသည္ အၿဖဴေရာင္ ဓားသြား အသြင္ကိုေဆာင္တတ္ေလသည္။ပို၍အံ့ၾသဖြယ္ရာေကာင္းသည္က ထိုအၿဖဴေရာင္ဓားသြား သည္ ရင္ခုန္သံလိႈင္းမ်ားႏွင့္ အတူတိမ္းႏြဲ႕လြန္႔လူးတတ္ၿခင္းပင္ၿဖစ္သည္။)

မေနာ္ဟရီ
၂၀၀၁ စက္တင္ဘာ၊အိုင္ဒီယာ

တိမ္းႏြဲ႕တတ္ေသာဓားတစ္စင္းအေၾကာင္း(၂)

Thursday, June 18, 2009

(၅)
ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး။ကၽြန္ေတာ္က လမ္းတကာ့လမ္းကိုတစ္ေယာက္တည္းေလွ်ာက္သြားရ တတ္တယ္။အလုပ္လုပ္တယ္ဆိုမွေတာ့ အေဖာ္ပါခ်င္လုိ႔မွမရတာ။ေကာင္မေလးကလည္း ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲထင္ပါရဲ႕။ဘယ္ေသာအခါမွ အေဖာ္နဲ႔မေတြ႕ရတတ္ဘူး။
“မုန္႔ဟင္းခါးတစ္ပြဲ အေၾကာ္မထည့္ဘူး..”
ဒါ..ပထမဆံုးၾကားဖူးတဲ့ ေလညင္းေလးရဲ႕အသံ။ကၽြန္ေတာ္မုန္႔ဟင္းခါးစားေနရာကေန ဆံႏြယ္ေတြကို ကပိုကရိုသပ္တင္ရင္းေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ..သူမလည္းတအံ့တၾသၿပန္ ၾကည့္တယ္။ၿပီး..ပံုမွန္အတိုင္းၿပန္ၿဖစ္သြားၿပီး ကၽြန္ေတာ့္နံေဘးက ခံုလြတ္တစ္ခုမွာဝင္ထိုင္ လိုက္တယ္။သူ႔ဘာသာသူ ေအးေအးေဆးေဆးစားစရာရွိတာစားတယ္။ၿမင္ေတြ႕ေနက်မို႔ ႏႈတ္ဆက္ဖုိ႔လည္း စိတ္ကူးရွိပံုမေပၚပါဘူး။ရႈိးတိုးရွန္႔တန္႔လည္းၿဖစ္မေနဘူး။ၿပီးတာနဲ႔ ေက်ာ ပိုးအိတ္ကေလးဆြဲ၊ေငြရွင္းၿပီးထြက္သြားၿပန္ေလေရာ။
အဲဒီညေနမွာ မေတြ႕တာအေတာ္ၾကာၿပီၿဖစ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းမေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ေတြ႕လို႔ ကၽြန္ေတာ္သတိတရေၿပာၿဖစ္ေသးတယ္။
“ခုတေလာ..လူတစ္ေယာက္ကို အဓိပၸာယ္မရွိခဏခဏေတြ႕ေနရတယ္..”
“နင့္ေနာက္ တေကာက္ေကာက္လုိ္က္ေနတာလား ဒါဆို အေၿခာက္ပဲၿဖစ္ရမယ္”
“မဟုတ္ပါဘူးဟာ..”
“ဒါဆို နင္နဲ႔သြားလမ္းလာလမ္းတူေနတဲ့သူ ၿဖစ္ရမယ္ ”
“ငါလိုေကာင္နဲ႔မွ သြားလမ္းလာလမ္းတူေနရင္ အၿမြာပဲၿဖစ္ရမယ္ ၿဖစ္ရင္ေတာင္ အလုပ္ ခ်င္းဘယ္လိုမွတူမွာမွမဟုတ္တာ..”
“ဟ ..ဒါဆို နင့္ဟာက ဘာၾကီးလဲ..”
“ေအး ..ဘာမွန္းေတာ့မသိဘူး အဓိပၸာယ္လည္းမရွိဘူး ထူးလည္းထူးသလိုခံစားရလုိ႔ နင့္ကိုေၿပာၿပတာ ဘာမွေတာ့မဟုတ္ပါဘူး ”
“ဘာမွမဟုတ္ရင္ ဘာလုိ႔လာေၿပာေသးလဲ..”
“ေၾသာ္ ..နင္နဲ႔ငါက ငယ္ငယ္တည္းကသူငယ္ခ်င္း အရမ္းခင္ၾကတယ္ ဒါေတာင္မွ တစ္ႏွစ္ ေနလို႔တစ္ခါမေတြ႕တဲ့အခါ မေတြ႕ၾကဘူး..မဟုတ္လား..”
“ေအးေလ..”
“အဲဒါေပ့ါ ..သူနဲ႔ငါက် မသိဘူး မခင္ဘူး ခ်ိန္းလည္းမထားဘူး ဒါေပမယ့္္ ရက္ၿခားေလာက္ ေတြ႕ေနတယ္ အဲဒါကိုက အဓိပၸာယ္မရွိသလို ထူးဆန္းသလိုၿဖစ္မေနဘူးလား ”
“အိုေက..ရွင္းၿပီ ကဲ ေၿပာ နင္ဘယ္လုိလူကိုေတြ႕ေတြ႕ေနတာလဲ ..”
“ေကာင္မေလး…အဲ..အဲ..သူ.. သူ .. သူ ပဲ..”
ကၽြန္ေတာ့္စကားမဆံုးခင္မွာ အၿဖဴေရာင္ေလညင္းေလးက ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕က ဒုတိယအ ၾကိမ္ၿဖတ္သန္းသြားတယ္။ဒီတစ္ခါေတာ့ ေလညင္းေလးက ေရးၾကီးသုတ္ၿပာႏိုင္ေနသလိုပဲ။
သူငယ္ခ်င္းမေလးက ဖ်တ္ကနဲလိုက္ၾကည့္ေပမယ့္ မမီလိုက္ေတာ့ဘူး။အၿဖဴေရာင္ အေငြ႕ အသက္ေလးေတြေဖ်ာ့ေတာ့က်န္ခဲ့တာကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ခံစားလို႔ရလုိက္တယ္။
“ဇာတ္ညႊန္းေတြလာေရးေနတယ္..”
သူငယ္ခ်င္းမေလးက မေက်မနပ္ေရရြတ္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္လည္းရွင္းၿပမေနေတာ့ပါဘူး။စကားလမ္းေၾကာင္း ေၿပာင္းလိုက္ရတယ္။ခဏေန ေတာ့အရာရာဟာပံုမွန္ၿပန္ၿဖစ္သြားၿပီ။သူမနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ၿဖစ္ေနက်အတိုင္း။

(၆)
FMI Centre ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ဘာမွမဆိုင္ပါဘူး။ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ FMI ကိုေရာက္ခဲ့ရၿပီ။ေရာက္ေရာက္ခ်င္း လိႈက္လွဲတဲ့အေအးဓာတ္တခ်ိဳ႕ကကၽြန္ ေတာ့္ကိုဆီးၾကိဳတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သြားရမယ့္ေနရာက ဒုတိယထပ္က ဆိုင္ခန္းတစ္ခန္းကို ပါ။အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ့္အစ္မဝမ္းကြဲဆိုင္ရွိတယ္။သူ႔ဆီမွာႏိုင္ငံၿခားက လူၾကံဳပါးထားတဲ့ စီဒီ တစ္ခ်ိဳ႕ေရာက္ေနတာ သြားယူရမယ္ေလ။
ဒုတိယထပ္ကိုတက္ဖို႔ ေလွကားထစ္ကို စလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ေၿခရင္းကို ပန္းၿဖဴ ၿဖဴေလးတစ္ပြင့္ လြင့္က်လာတယ္။တကယ့္ပန္းပြင့္အစစ္ေလးပါ။ကၽြန္ေတာ္ ငု႔ံမေကာက္မိ ပါဘူး။ပန္းကေလး ဘယ္ကလြင့္က်လာတယ္ဆိုတာကိုပဲေဝ့ဝဲရွာမိတယ္။
အေပၚထပ္ကေန ပန္းကေလးက်ေနရာကို အူယားဖားယား ေၿပးဆင္းလာတဲ့သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေနရာမေရြးၿဖတ္ၿဖတ္တိုက္သြားတတ္တဲ့ ေလညင္းၿဖဴၿဖဴေလးပါပဲ။ဒီေန႔ေတာ့ အၿဖဴေရာင္ အက်ီ ၤ အၿဖဴေရာင္ဂါဝန္ရွည္ကေလးနဲ႔ သူမၿပဳတ္က်ခဲ့တဲ့ပန္းပြင့္ကေလးလိုပဲ ၾကြၾကြရြရြကေလး ေဖြးေဖြးၿဖဴလို႔။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုၿမင္ေတာ့ “ေတြ႕ၿပန္ၿပီ..” ဆိုတဲ့ အၾကည့္ ေလးတစ္ပြင့္ကို စကၠန္႔ဝက္ေလာက္ေပးသြားၿပီး သူမရဲ႕ပန္းပြင့္ကေလးကို ဆတ္ကနဲ ေကာက္ယူတယ္။ၿပီး FMI ထဲကေန ခပ္သြက္သြက္ကေလး လွမ္းထြက္သြားေတာ့တယ္။
ကၽြန္ေတာ္ မသိမသာတစ္ခ်က္ၿပံဳးမိတယ္။ဘာလို႔မွန္းမသိဘူး။သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ခဏခဏဆံု ေနတာလည္း အဲလိုပဲ ဘာလို႔မွန္းမသိဘူး။လက္စမသပ္ႏိုင္ေသးတဲ့ အၿပံဳးစစနဲ႔ ဆိုင္ထဲဝင္ လာတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို မမႏြယ္က ခုမွၿမင္ဖူးတဲ့သူလိုေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္တယ္။
“ဘာၿဖစ္ေနတာလဲ..”
“အင္း..အဲ..ဘာမွမၿဖစ္ပါဘူး..”
…ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေရာက္ေနတဲ့ စီဒီ ေတြထုတ္ေပးတယ္။ၿပီးမွ..
“ေစာေစာကေတာင္..”
“ဘာၿဖစ္လဲ..”
“ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ဆိုင္ထဲဝင္လာရင္းနဲ႔ နင့္စီဒီေတြေတြ႕လို႔ အတင္းေတာင္း ဝယ္ေနေသးတယ္”
“ဟုတ္လား မေရာင္းႏိုင္ပါဘူး မမႏြယ္ရာ..”
“နင္ ၿမင္ရင္ေရာင္းခ်င္မွာပါ..”
“ဟင္..ဘာဆိုင္လို႔လဲ.မမရဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္မ်ား ငေၾကာင္မွတ္ေနလို႔လား...”
မမႏြယ္က အားနာသလိုရယ္တယ္။
“မဟုတ္ရပါဘူးဟာ ထူးထူးဆန္းဆန္း အဲဒီေကာင္မေလးက ..”
“ကၽြန္ေတာ္နဲ႔တူေနတယ္..”
ကၽြန္ေတာ္ကပဲ မမႏြယ္စကားကိုၿဖည့္ေပးလိုက္တာမို႔ မမႏြယ္မွာတအံတၾသနဲ႔ဘာမွ ဆက္မေၿပာႏိုင္ဘူး။အေတာ္ၾကာမွ..
“ေမာင္ႏွမခ်င္းေတာင္ မ်က္စိလည္တယ္ နင္နဲ႔ဘာေတာ္လဲ..”
“ေမာင္ႏွမ..”
ကၽြန္ေတာ္ရြဲ႕ေၿဖရင္း ကုလားၾကီးကိုေၿပးသတိရမိတယ္။အဲဒီတုန္းက သူအမ္းစရာရွိတဲ့ေငြ ကိုယူၿပီး ခပ္တည္တည္နဲ႔ လက္ဘက္ရည္ေသာက္လိုက္ရေကာင္းသား..လို႔ေတြးေနမိေသး တယ္။
အံ့ေတြၾသေနတဲ့ မမႏြယ္ကိုေတာ့ ေလပင့္မေနေတာ့ဘူး။
တစ္ခုုခုထူးၿခားေနတာ ေသခ်ာေနၿပီပဲ။
အခ်ိန္ကုန္ခံ စဥ္းစားေနစရာမလိုေတာ့ဘူးေလ။

(၇)
ကၽြန္ေတာ့္ Thesis အတြက္ စာအုပ္တစ္အုပ္လိုလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုလ္က ေန ပင္မတကၠသိုလ္ ထဲကိုေရာက္ခဲ့တယ္။သြားရမွာက စစ္ကိုင္းေဆာင္က ဆရာတစ္ဦးဆီ ကိုပါ။သူ႔ဆီမွာ ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္တဲ့ စာအုပ္ရွိေၾကာင္း နတ္လမ္းညႊန္ရထားတယ္ေလ။
ပင္မတကၠသိုလ္ၾကိးက ေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္တစ္ခုလိုပဲ။လူေၿခတိတ္လို႔။စာၾကည့္တုိက္ဖက္မွာပဲ ဖင္ၿမဲတတ္တဲ့ မဟာေတြ ပါရဂူေလာင္းလ်ာၾကီးေတြပဲ ရွိေတာ့လို႔ထင္ပါရဲ႕။ကၽြန္ေတာ္မွာ အဓိပတိလမ္းမေပၚခ်လွမ္းရတဲ့ကိုယ့္ေၿခသံကိုေတာင္ ကိုယ္ၿပန္ၾကားေနရသလားထင္မိပါ တယ္။ပင္းယေဆာင္ဖက္ကေန စစ္ကိုင္းေဆာင္ဖက္ကိုခ်ိဳးတဲ့လမ္းကေလးက ပိုဆိုးပါတယ္ ဘယ္သူမွလည္းမရွိဘူး။ဘာသံမွလည္းမၾကားရဘူး။စစ္ကိုင္းေဆာင္ေရာက္မွပဲ လူေတြ႔ရ ေတာ့တယ္။ကၽြန္ေတာ္ ဆရာ့ဆီက လိုခ်င္တဲ့စာအုပ္လည္းမရခဲ့ပါဘူး။တၿခားလူကိုငွားထား လို႔တဲ့။စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ၿပန္ထြက္လာခဲ့မိတယ္။အင္းဝေဆာင္ဖက္ကို ေခါင္း ငိုက္စိုက္ခ်ရင္းဆက္ေလွ်ာက္လာမိရာက ေၿခသံလုိလုိၾကားရလုိ႔ ေနာက္လွည့္ၾကည့္မိေတာ့ ၿမတ္စြာဘုရား………..
ေကာင္းကင္က ၿပဳတ္က်လာသလားမွတ္ရတယ္။အၿဖဴေရာင္ေလညင္းကေလးေပါ့။ထံုးစံ အတိုင္း တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔လြင့္ေမ်ာလာတယ္။လက္ထဲမွာလည္း ဘယ္ေလာက္စိတ္ဝင္စားစရာ ေကာင္းေနမွန္းမသိတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ကိုငံု႔ၾကည့္လွန္ေလွာလို႔။
ဘာအဓိပၸာယ္မွမရွိပါဘူး။ဆက္ရပ္ၾကည့္ေနလုိ႔လည္း ၿဖစ္တာမဟုတ္လုိ႔ တအံတၾသနဲ႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ့ရတယ္။ၿပီး အင္းဝေရွ႕က ခံုတစ္ခံုမွာ ကၽြန္ေတာ္ဝင္ထိုင္လိုက္ တယ္။ထမင္းစားဖုိ႔ပါ။ခဏေနက်မွ သူမေလးက ကၽြန္ေတာ့ေရွ႕ကိုၿဖတ္ေလွ်ာက္တယ္။ေစာ ေစာက စိတ္ဝင္တစားၾကည့္ေနတဲ့စာအုပ္ကိုပိတ္ထားလိုက္ၿပီမို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကိုၿမင္သြားပါ တယ္။ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ဆံုေနက်အတိုင္းပဲ။သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို အဖံုး ပိတ္ထားတဲ့ (အထဲမွာ ဘာပါမွန္းသူသိခ်င္ပံုမရတဲ့)စာအုပ္တစ္အုပ္ၾကည့္သလိုၾကည့္တယ္ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဝယ္သူမဟုတ္တဲ့သူေတြ ၿဖတ္သန္းရင္းး ၾကည့္သြားတာခံရေနက် ပစၥည္းတစ္ခုလိုပဲ ဘာသိဘာသာေနလိုက္တယ္။ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း အၿဖဴေရာင္ ေလညင္းကေလးဟာ စစ္ကိုင္းလမ္းကိုၿဖတ္တိုက္လာတဲ့ ေလၿပည္တခ်ိဳ႕နဲ႔အတူ ဂ်ပ္ဆင္ ဖက္ကိုေမ်ာေရြ႕သြားေတာ့တယ္။စစ္ကိုင္းလမ္းေပၚမွာက ကၽြန္ေတာ္ပဲက်န္ခဲ့တာေလ။ ေလညင္းဆိုတာက ေနရာတိုင္းမွာရွိေနတတ္တဲ့အရာပါ။ဒါေၾကာင့္မ်ား ကၽြန္ေတာ္သြားေလ ရာမွာ အဲဒီေလညင္းၿဖဴၿဖဴေလးက ၿဖတ္သန္းတိုက္ခတ္ေနတာမ်ားလား။
တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ တကယ့္အၿဖစ္အပ်က္ေတြဟာ စင္တင္ၿပဇာတ္ေတြထက္ ဆန္းၾကယ္ တတ္ပါတယ္။

(၈)
“ဆရာ..”
“ေၿပာ..”
“ဒီကၿပီးရင္ ၿမိဳ႕ထဲသြားမွာလား..”
“အင္း…”
“ကၽြန္ေတာ္လည္း လိုက္မယ္..”
“ဘာလုပ္မလို႔လဲကြ..”
ကၽြန္ေတာ္မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ရင္းၿပန္ေမးေတာ့ ကိုေရႊေခ်ာေလးက မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးတယ္။
“Game CD တစ္ခ်ပ္ေလာက္လိုက္ဝယ္ခ်င္လို႔ ..”
..လို႔ မရဲတရဲေလးေၿပာပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္ ေခၚခဲ့လိုက္တယ္။
ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ေတာ္ေလးက လိုခ်င္တာရၿပီး ကိစၥက မၿပီးသြားပါဘူး။
“ဆရာ”
“ေၿပာ..”
“ကၽြန္ေတာ္ TOILET ဝင္ခ်င္တယ္..”
အံမယ္ေလး၊လူယဥ္ေက်းသားရယ္လို႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ေအာ္လိုက္ခ်င္ပါေတာ့တယ္။ၿမိဳ႕လယ္ ေကာင္မွာ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔အတြက္ TOILET ဆိုတဲ့ေနရာကို ကဗ်ာကယာစဥ္းစားေပးရ တယ္။
“လာ..လိုက္ခဲ့..”
သူ႔ကို ဆူးေလကားဂိတ္နားက အခေၾကးေငြေပး အမ်ားသံုးအိမ္သာကိုေခၚသြားရတယ္။ သန္႔ေတာ့သန္႔ပါတယ္။တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္လို ဂ်စ္ပဆီေကာင္အတြက္ ဒီ ေနရာေလးေတြက သိထားတာမမွားပါဘူး။အသံုးဝင္ပါတယ္။
“ဒီမွာ ေရာက္ၿပီ..”
“ဆရာေရာ..ဝင္ဦးမလား..”
“အင္း..ေရာက္လက္စနဲ႔”
ကၽြန္ေတာ္ပါဝင္လိုက္သြားၿဖစ္တယ္။
ၿပန္ထြက္လာေတာ့
“အဲ..”
တစ္ဖက္ အမ်ိဳးသမီးအိမ္သာကေန ၿဖဴၿဖဴအရိပ္ကေလးတစ္ခု ထြက္လာတာမို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အၿပန္အလွန္ၾကည့္မိၾကတယ္။အဓိပၸာယ္မရွိလိုက္တာ။အိမ္သာထဲက ထြက္လာတာေတာင္ ဆံုရတယ္လို႔..။
ကၽြန္ေတာ္လည္း တပည့္ေက်ာ္လက္ကို ဆတ္ခနဲဖမ္းဆြဲၿပီး လွည့္ထြက္လိုက္တယ္။သူမ ေလးက လည္းေက်ာပိုးအိတ္ကေလးကို ဖ်တ္ကနဲၿပန္ၿပင္လြယ္ရင္း သူနဲ႔ဆန္႔က်င္ရာဘက္ ကို ထြက္ခြာသြားေလရဲ႕။

တိမ္းႏြဲ႕တတ္ေသာဓားတစ္စင္းအေၾကာင္း

Wednesday, June 17, 2009

တိမ္းႏြဲ႕တတ္ေသာဓားတစ္စင္းအေၾကာင္း

(၁)
ၿမဳမိုးမႈန္ေတြ..လက္စိုေတာက္ပေနတဲ့..အလင္းညိဳညိဳနံနက္ခင္းေလးတစ္ခုမွာပါ။ရွည္သြယ္
က်ဥ္းေၿမာင္းၿပီး..သိပ္ေၿပၿပစ္ၿခင္းမရွိလွတဲ့လမ္းကေလးတစ္လမ္းေပၚမွာ..ကၽြန္ေတာ္..တစ္
လွမ္းခ်င္း..ေၿခခ်နင္းေလွ်ာက္ေနမိတယ္။နံနက္ခင္းကေတာ့ခုထိမစံုညီေသးတဲ့အလင္းေတြ
နဲ႔မႈန္ရီလို႔ေကာင္းေနတုန္းပဲ။
အိပ္ရာကေနေစာေစာထၿပီးခုလိုလမ္းေလွ်ာက္ေနဖို႔ဆိုတာ..ဘယ္တုန္းကမွ…ကၽြန္ေတာ္မ
ေတြးမိခဲ့တဲ့အလုပ္ပါ။ဒါေပမယ့္..ခုလိုနံနက္ခင္းေလးမ်ိဳးက်ေတာ့လည္း…ကၽြန္ေတာ္…အိပ္
စက္ေနခဲ့မိတဲ့နံနက္ခင္းေတြအတြက္ႏွေၿမာတသေနမိၿပန္ေရာ။
အစကေတာ့…ဒီေလာက္အေစာၾကီးခ်ိန္းတဲ့အတြက္..လတ္ဝဏၰကိုကၽြန္ေတာ္…ေတာ္ေတာ္
ေလးေၿပာပစ္ဖို႔ၾကံရြယ္ထားတာပါ။ခုေတာ့..ၾကံရြယ္ထားတဲ့စကားလံုးေတြရင္ထဲမွာတစ္လံုး
မွမက်န္ေတာ့ဘူး။အလုပ္တစ္ခုအေရးတၾကီးအပ္စရာရွိတယ္ဆိုၿပီး..ဒီေနရာေလးကို..ေစာ
ေစာစီးစီးခ်ိန္းေပးတဲ့အတြက္ပဲ..သူ႔ကိုေတာင္ၿပန္ေက်းဇူးတင္ရမလိုၿဖစ္ေနတယ္။
တကယ္ေတာ့..ကၽြန္ေတာ္ဟာမိုးလင္းကေနမိုးခ်ဳပ္…ဂ်စ္ပဆီတစ္ေယာက္လိုေလွ်ာက္သြား
ေနတဲ့ေကာင္ပါ။အိမ္တကာလွည့္ၿပီး..ကြန္ပ်ဴတာသင္တဲ့အလုပ္ကို(ေလာေလာဆယ္မွာ..)
ကၽြန္ေတာ္လုပ္တယ္ေလ။ခုလည္းလတ္ဝဏၰက..အလုပ္သစ္တစ္ခုေပးဖို႔ခ်ိန္းတာပဲေနမွာပါ။

ကသီကရီနဲ႔ေကာင္းကင္ကေနခုန္ဆင္းခ်လာတဲ့..ၿမဴမိုးမႈန္ေတြကိုေခါင္းေမာ့ခံယူပစ္လိုက္
ရင္းအလင္းရန႔ံသင္းတဲ့..ေလညင္းတစ္စကိုရႈိက္သြင္းပစ္လိုက္တယ္။
“ အိုး ”
လတ္ဝဏၰနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ခ်ိန္းထားတဲ့လမ္းေဘးလက္ဘက္ရည္ဆိုင္ကေလးကိုေတာင္..လွမ္း
ၿမင္ေနရပါၿပီ။လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးက..အလင္းမႈန္ရီေအာက္မွာ..လႈပ္လႈပ္လဲ့လဲ့နဲ႔….စ
တင္အသက္ဝင္စၿပဳေနၿပီ။အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ..
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔တူရုမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္လမ္းမေပၚမွာ..ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္..ေလွ်ာက္လာ
တာကိုသတိထားလိုက္မိတယ္။ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ..ရွပ္အက်ီ ၤအၿဖဴေရာင္ေလးနဲ႔ေက်ာပိုးအိတ္
အနက္ကေလးကိုလြယ္လို႔။
ဘာမွသိပ္စိတ္ဝင္စားစရာမရွိလွတာမို႔..ကၽြန္ေတာ္လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးထဲကိုပဲခ်ိဳးေကြ႕
ခ်လိုက္တယ္။စားပြဲပုေလးတစ္လံုးမွာေနရာတက်ထိုင္ခ်လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ……ေစာေစာက
မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေလွ်ာက္လာတဲ့ေကာင္မေလးလည္းဆိုင္ထဲေကြ႕ဝင္လာတာကိုေတြ႕လိုက္
ရတယ္။သူမက..ကၽြန္ေတာ့္ဓားလြယ္ခုတ္ကခံုမွာဝင္ထိုင္ပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္က..လက္ဘက္ရည္တစ္ခြက္နဲ႔စီးကရက္တစ္ပြဲမွာတယ္။သူက..ေကာ္ဖီခါးခါးတစ္
ခြက္နဲ႔ေပါင္မုန္႔တစ္ခ်ပ္မွာတယ္။ဒါပါပဲ။ဘာမွထူးထူးၿခားၿခားရွိလွတဲ့…..ၿဖစ္စဥ္တစ္ခုလည္းမ
ဟုတ္ပါဘူး။တစ္ခုပဲ..လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးထဲက..အလင္းဝါက်င္ေအာက္မွာ…ေကာင္မ
ေလးရဲ႕ၾကည္စင္တဲ့မ်က္ႏွာေလးကိုလွ်ပ္တၿပက္ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ဒီေလာက္ပါပဲ။
မၾကာခင္မွာပဲ..လတ္ဝဏၰေရာက္လာတယ္။အလုပ္စကားေၿပာၿဖစ္ၾကတယ္။သူတို႔တို႔ၿပန္
မယ္လုပ္ေတာ့..ေကာင္မေလးေတာင္မရွိေတာ့ပါဘူး။စကားေၿပာေနခ်ိန္မွာလည္းသတိတရ
မွမၾကည့္မိခဲ့ပဲ။ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး။အဲဒီအတိုင္းၿဖစ္စဥ္ရိုးရိုးေလးလို႔ထင္ထားခဲ့တာ……ဒါေပ
မယ့္…………….။

(၂)

“ ဒီေန႔မီးမလာဘူးဆရာ..”
ဘယ္ေတာ့မွမီးပ်က္ေလ့မရွိတဲ့ေနရာမို႔ကၽြန္ေတာ္ေတာင္အံ့ၾသသြားတယ္။
“ ဟုတ္ရဲ႕လားကြာ..”
“ ဟုတ္ပါတယ္ဆရာ..”
“ ၿပန္လာမယ္ထင္သလား..”
“ မထင္ပါဘူးဆရာရယ္..”
ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္က..ဒိေန႔ထိေက်ာင္းသားတစ္ပိုင္း၊ဆရာတစ္ပိုင္းမို႔..တပည့္ေတြရဲ႕စိတ္ကိုနားလည္တယ္။ဒါေပမယ့္..ကိုယ္ကဆရာမဟုတ္လား။
“ ခဏေစာင့္ၾကည့္တာေပါ့..”
ကၽြန္ေတာ္နာရီဝက္ထိုင္ေစာင့္တယ္။မီးမလာေသးဘူး။တပည့္ေက်ာ္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့လဲ
ေအာင့္အည္းသည္းခံေနရပံုနဲ႔။ကၽြန္ေတာ္ရယ္ခ်င္သြားရတယ္။တဆက္တည္းသူ႔ကိုလည္း
လြတ္ၿငိ္မ္းခ်မ္းသာခြင့္ေပးလိုက္ပါတယ္။
“ ကဲ..မီးမလာေတာ့ရင္..ဆရာၿပန္မယ္..”
“ ဟုတ္”
ပါးစပ္ကသာ..ဟုတ္..ရင္ထဲကေတာ့..ေဟး..ခနဲေအာ္ၿပီးေနေလာက္တာကိုမ်က္ႏွာၾကည့္ရံု
နဲ႔ကၽြန္ေတာ္ခန္႔မွန္းလို႔ရပါတယ္။
ကၽြန္ေတာ္အဲဒီတပည့္ေလးအိမ္ကအထြက္..တစ္ဖက္ၿခံတံခါးဝကို..ပိတ္ေနတဲ့လူရိပ္တစ္ရိပ္
လွမ္းၿမင္လို႔လွမ္းၾကည့္မိတယ္။
“ ………..”
ၿမင္ဖူးသလိုပဲဆိုၿပီး..ကၽြန္ေတာ္တစ္ခ်က္ၿပန္ၾကည့္မိတယ္။ဟုတ္တယ္။ၿမင္ဖူးသလိုပဲ။ဘယ္
မွာလဲေတာ့မသိဘူး။ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားေနတုန္းပဲရွိေသးတယ္။သူမက..ကၽြန္ေတာ္ေလွ်ာက္
တဲ့လမ္းအတိုင္းေလွ်ာက္ရတယ္။သူလည္းကၽြန္ေတာ့္လို ကားဂိတ္ဖက္သြားတာပဲေနမွာ.. လို႔လည္း ေတြးမိတယ္။
အၿဖဴေရာင္ စပို႔ရွပ္လက္ရွည္ကို ေယာထဘီေလးညွင္းေရာင္နဲ႔တြဲဝတ္ထားၿပီး ေက်ာပိုး အိတ္အနက္ေရာင္ေလးလြယ္ထားတဲ့ေကာင္မေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကိုေက်ာေပးၿပီးေလွ်ာက္ သြားေနတာမို႔ ဘယ္မွာၿမင္ဖူးသလဲဆိုတာ ဆက္စဥ္းစားဖုိ႔ေတာင္ ခက္သြားတယ္။ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း မစဥ္းစားေတာ့ဘူး။
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေကာင္မေလးရဲ႕ေက်ာပိုးအိတ္ကေလးမွာခ်ိတ္ထားတဲ့ ေသာ့ခ်ိတ္ေလးကို ေတြ႕လုိက္ရတယ္။ေသာ့ခ်ိတ္ကေလးက ထူးထူးဆန္းဆန္း သူ႔ေက်ာပိုးအိတ္နဲ႔တေထရာ တည္းတူတဲ့ အိတ္ပိစိေကြးေလးၿဖစ္ေနတာကိုး။ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိပါၿပီ။ဒီေကာင္မေလးကို လတ္ဝဏၰ နဲ႔ေတြ႕ခဲ့တဲ့ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးမွာေတြ႕ခဲ့တာ။မေန႔က မနက္ကေပါ့။ ေက်ာပိုးအိတ္မၿဖဳတ္ပဲ ေကာ္ဖီေသာက္၊မုန္႔စားလို႔ သူ႔အိတ္ကေလးကေနတြဲေလာင္းက်ေန တဲ့ ေသာ့ခ်ိတ္ကေလးကို သတိထားခဲ့မိတာ။ေကာင္မေလးကေတာ့ ကားဂိတ္အေရာက္မွာ အသင့္ရပ္ထားတဲ့ကားတစ္စီးေပၚတက္သြားတယ္။ကားေပၚကေန ကၽြန္ေတာ့္ကိုၿပန္လွမ္း ၾကည့္သြားတဲ့အၾကည့္ထဲမွာ ဘာမ်ားပါမလဲ လို႔အရူးတစ္ေယာက္လို ကၽြန္ေတာ္ရွာၾကည့္မိ ေသးတယ္။ဘာဆိုဘာမွမေတြ႕လိုက္ရပါဘူး။သာမာန္မွ်သာပါပဲ။

(၃)

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕အားလပ္ခ်ိန္ အပမ္းေၿဖမႈဟာ စာဖတ္ၿခင္းပါပဲ။ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္အခန္း ေလးရဲ႕ ေနရာတစ္ဝက္ေက်ာ္ဟာ စာအုပ္ေတြနဲ႔ၿပည့္ေနတာေပါ့။ကၽြန္ေတာ့္ဝင္ေငြရဲ႕သံုးပံု တစ္ပံုေလာက္ဟာလည္း စာအုပ္ဖိုးၿဖစ္သြားတတ္တယ္။ကၽြန္ေတာ္ ကၽြန္ပ်ဴတာ မသင္ရတဲ့ ေန႔ ေက်ာင္းမတက္ရတဲ့ေန႔ေတြမွာဆို စာပဲဖတ္ေနတတ္တယ္ေလ။
အဲဒီေန႔က ..ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လတ္ဝဏၰ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာထိုင္စကားေၿပာေနရင္းက စာ အုပ္တစ္အုပ္ဝယ္ဖို႔ ရုတ္တရက္သတိရလာလို႔ စာအုပ္ဆိုင္ေတြရွိတဲ့ ပန္းဆိုးတန္းဖက္ကို ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။“ပညာေရႊေတာင္”..ကိုပါ။စာအုပ္ဆိုင္ထဲေရာက္ၿပီ ဆိုမွေတာ့ ကၽြန္ ေတာ္ကလည္း လတ္ဝဏၰကိုေမ့ ၊သူကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုေမ့ ပါပဲ။
လိုခ်င္တဲ့စာအုပ္တခ်ိဳ႕ကိုရၿပီး ၿမည္းစမ္းေနဆဲမွာပဲ..
“အဲ..”
စာအုပ္စင္ေထာင့္ခ်ိဳးအေကြ႕ေလးမွာ စာအုပ္ဖတ္ေနတဲ့ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊စာအုပ္စင္ေစာင့္တဲ့ ေကာင္မေလးရယ္ အဲဒီၾကားထဲကိုမွ ကတ္သီးကတ္သတ္တိုးဝင္လာတဲ့ေကာင္မေလး တစ္ ေယာက္ရယ္ ..ဆံုမိၾကတယ္။အၿဖဴေရာင္ ေကာင္မေလးပါပဲ။ေဗဒင္ေမးတာကမွ မွားဦးမယ္ သူမ..ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာ ေၿခစံုရပ္လုိက္တယ္။ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ရပ္ေနတဲ့နားကစာအုပ္ကိုလွမ္း ယူဖို႔ၿပင္တာမို႔ ကၽြန္ေတာ္ေနရာဖယ္ေပးလိုက္တယ္။ၾကည့္လက္စ စာအုပ္ကိုေတာ့ စင္ေပၚ ၿပန္တင္ခဲ့လိုက္တယ္။ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လတ္ဝဏၰ ေငြရွင္းၿပီး စာအုပ္ဆိုင္ထဲကထြက္လာတဲ့ထိ သူမေလးက ဆိုင္ထဲမွာရွိေနတုန္းပဲ။
ကၽြန္ေတာ္ လတ္ဝဏၰကို အဲဒီေကာင္မေလးအေၾကာင္းေၿပာၿပရင္ေကာင္းမလားလို႔စဥ္းစား မိေသးတယ္။ဒါေပမယ့္ မေၿပာၿဖစ္လုိက္ဘူး။ဘာမွသိပ္အေရးၾကိးတဲ့ကိစၥလည္းမဟုတ္ဘူး လို႔ယူဆတယ္ေလ။ေတာ္ၾကာ ေၿပာမိကာမွ မလိုလားအပ္တဲ့ ေၿဖရွင္းခ်က္ေတြကို ေနာက္ ဆက္တြဲအေနနဲ႔ တသီၾကီးေပးရတဲ့ဘဝကို ေရာက္သြားဦးမယ္။
အဲဒါနဲ႔ အဲဒီညေန၊ကၽြန္ေတာ့္အခန္းကိုလုိက္အိပ္တဲ့ လတ္ဝဏၰ ကိုေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြအ ေၾကာင္းပဲေဆြးေႏြးၿဖစ္တယ္။
“ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဟာ တကယ္ေတာ့ မီးေတာက္တစ္ခုပဲ ”
ကၽြန္ေတာ့္စကားေၾကာင့္ လတ္ဝဏၰက တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္တယ္။ဘာမွေတာ့ မေၿပာေသး ဘူး။ကၽြန္ေတာ္ကပဲဆက္ေၿပာလိုက္တယ္။
“ရင္ကို ေတာက္စားေလာင္ၿမဳိက္ရင္း ၾကာလာေတာ့ ကိုယ့္အရည္အေသြးေတြလည္း မာေက်ာ ေတာက္ပလာခဲ့ရတယ္..”
လတ္ဝဏၰကရယ္ပါတယ္။ၿပီးေတာ့..
“ငါ အရင္လိုမငယ္ေတာ့ဘူးကြ..”…တဲ့။
“ဘာဆိုင္လို႔လဲ..”
“ဆိုင္တယ္၊ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာ တကယ္ပူခဲ့ဖူးတယ္ ကိုယ့္ကိုတြန္း အားေပးတဲ့ေလာင္စာလည္းၿဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္..”
“ခုေကာ..”
“ခုလား..ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြက ေအးၿမေနခဲ့ပါၿပီ အဲဒါ အေၿခအေနေတြရယ္၊အသက္အ ရြယ္ရယ္ အေတြ႕အၾကံဳရယ္၊စဥ္းစားေတြးေခၚဥာဏ္ရယ္က ပဲ့ၿပင္ေပးလိုက္ၿပီး ခံစားခ်က္ ဆိုတာကို ေၿဖေလွ်ာ့ေပးခဲ့လို႔ပဲ…”
“ဒီေတာ့..”
“ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ထဲမွာ ဖတ္ခဲ့ဖူးသလိုပါပဲ..”
“အင္း..ေၿပာစမ္းပါဦး ”
“ခုေတာ့လည္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အေရာင္မဲ့လို႔ တဲ့..”
ကၽြန္ေတာ္ရယ္မိပါတယ္။ၿပီးမွ..
“အေရာင္မဲ့ဆိုတာ အၿဖဴေရာင္ေတာ့မဟုတ္ဘူးေနာ္..”
“ငါသိပါတယ္ကြာ..”
ၿပီး…….
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးၿငိမ္သက္သြားတယ္။
ခန္းဆီးစၿဖဴၿဖဴေလးကိုေလညင္းတစ္စ ၿဖတ္တိုက္သြားတာကို သိလိုက္ရတယ္။
အေရာင္မဲ့ေနတဲ့ေလညင္းကေလးက အၿဖဴေရာင္ဟုတ္မဟုတ္ မေသခ်ာခ့ဲၿပန္ပါဘူး။

(၄)
တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေတြ႕ၾကဆံုၾက၊သိကၽြမ္းခင္မင္သြားၾကတယ္ဆိုတာ တကယ္ ေတာ့မဆန္းပါဘူး။မသိကၽြမ္း မခင္မင္၊မခ်ိန္းဆိုထားပါပဲ ခဏခဏဆံုေနၾကတာကသာ ဆန္းသလို ရွိတာပါ။တစ္ခါကေန ႏွစ္ခါ၊ႏွစ္ခါကေနသံုးခါ ..အခါေပါင္းေတြမ်ားလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိသြားတာ ကၽြန္ေတာ့္အၿပစ္မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။ေလညင္းကေလး လို တေရြ႕ေရြ႕လြင့္ေမ်ာေနတတ္တဲ့သူမကေလးကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုအံ့အားတသင့္ၿပန္ သတိထားမိသြားတာဟာလည္း ကၽြန္ေတာ့္အၿပစ္မဟုတ္ပါဘူး။
ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ေနာက္ကို တမင္လုိက္ေနတာမဟုတ္သလို၊သူကလည္းကၽြန္ေတာ့္ေနာက္ ကိုတမင္လိုက္ေနတာ ဘယ္လိုနည္းေလးနဲ႔မွ မၿဖစ္ႏိုင္မွာေသခ်ာပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္က ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္းမ်ားစြာရယ္၊ေက်ာင္းတစ္ဖက္ရယ္နဲ႔ တစ္ေနကုန္တစ္ေနခန္း တစ္ ေယာက္တည္း ေလွ်ာက္သြားေနတတ္တဲ့ေကာင္၊သူမကလည္း ၾကည့္လုိက္ရင္ ေက်ာပိုးအိတ္ အနက္ေရာင္ကေလး ႏွစ္လံုးတြဲ(ေသာ့ခ်ိတ္နဲ႔)နဲ႔တေရြ႕ေရြ႕ေမ်ာလြင့္ေန တတ္တဲ့ေကာင္မေလးေလ..။ဒါေၾကာင့္ ရြာရိုးကိုးေပါက္ေလွ်ာက္သြားေနၾကတဲ့သူခ်င္း အၿမဲ ေတြ႕ေနတာေပါ့…လို႔ေၿပာရင္ေရာ..။အဲဒီလိုလည္း မဟုတ္ေသးၿပန္ဘူး။
ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္လခေတြရတဲ့လဆန္းတစ္ရက္မို႔ လိုအပ္တဲ့ပစၥည္းေလးေတြစာအုပ္စာတမ္း ေတြ ကြန္ပ်ဴတာ စီဒီေတြ ဝယ္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ၿမိဳ႕ထဲေရာက္ေနခဲ့တယ္။ စီဒီဆိုင္ႏွစ္ဆိုင္သံုး ဆိုင္ေလာက္ ေလွ်ာက္ၾကည့္အၿပီးမွာ ထံုးစံအတိုင္း အၿဖဴေရာင္ေလညင္းကေလးက ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕က ၿဖတ္သန္းတိုက္ခတ္လာၿပန္ပါေရာ။
ကၽြန္ေတာ္က အေနာ္ရထာ ဘယ္ဘက္ၿခမ္းကိုကူးလာတာပါ။သူက ဘယ္ဘက္ၿခမ္းကေန ညာဖက္ၿခမ္းကိုကူးလာေနတယ္။ကၽြန္ေတာ္တို႔ မ်ဥ္းၾကားအလယ္ေကာင္မွာ သုတ္သုတ္ၿပာ ၿပာနဲ႔ဆံုၾကတယ္။ၿပီး ေက်ာ္သြားၾကတယ္။ဒါပါပဲ။ ဘယ္လိုမွ ကဗ်ာမဆန္ပါဘူး။
မ်က္ဝန္းေတာက္ေတာက္ကေလးေတြ ဝိုင္းစက္သြားတဲ့ထိ ကၽြန္ေတာ့္ကို တအံတၾသၾကည့္ သြားတာကလြဲရင္ သူမဟာ ကၽြန္ေတာ့္ကို လမ္းၿဖတ္ကူးရင္ ၿမင္ေတြ႕ေနက် မီးပိြဳင့္နားက ယာဥ္ထိန္းရဲေလာက္ပဲသေဘာထားပံုရပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အဲဒီလို မၾကာခဏ ၿဖတ္တိုက္လာတတ္တဲ့ အၿဖဴေရာင္ေလညင္းကေလးကို ကြန္ပ်ဴတာခလုတ္ေတြနဲ႔ ေတြ႕ရင္ ေမ့သြားတတ္တာပါပဲ။
(အံ့ၾသမယ္ဆိုရင္ အံ့ၾသစရာေကာင္းတာတစ္ခုေတာ့ရွိတယ္။အဲဒါက သူမရဲ႕ ဆံပင္ညိဳညိဳ လိမ္လိမ္ေလးေတြ ဖြာရရာက်ဲၿဖန္႔ခ်ထားပံုက ကၽြန္ေတာ့္ဆံပင္ေတြနဲ႔တူေနတာပါပဲ။ႏွစ္ ေယာက္လံုး ေက်ာလယ္ေလာက္ထိရွည္ၾကတယ္။ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ အမွတ္တမဲ့ ၿဖတ္သြားၾကတာကိုေတြ႕လုိက္ရင္ အဲဒီထူးၿခားမႈကို ဘယ္သူမွ သတိမၿပဳမိပဲေနမွာမဟုတ္ ပါဘူး။)
အေနာ္ရထာလမ္းရဲ႕ ဘယ္ဘက္ၿခမ္းမွာရွိတဲ့ stationary ဆိုင္ကိုေရာက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ဆိုင္ ရွင္ကုလားၾကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကိုစူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္တယ္။ၿပီး….
“ေစာေစာက ေဘာလ္ပင္ေတြဝယ္သြားတာ ခင္ဗ်ားညီမလားမသိဘူး..ပိုက္ဆံအမ္းမလို႔ရွာ ေနတုန္း မယူပဲထြက္သြားေလရဲ႕ ေမ့သြားတာလားမသိဘူး ခင္ဗ်ားပဲ..”
“ၾကံၾကီးစည္ရာဗ်ာ..”
ကုလားၾကီးကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္ရႈပ္ရႈပ္နဲ႔ၿငင္းလိုက္ရေပမယ့္ သူဘယ္သူ႔ကိုဆိုလိုၿပီးေၿပာေနသ လဲဆိုတာ စိတ္ထဲကသိေနေတာ့ ေနရခက္တယ္။မသိက်ိဳးကၽြန္လုပ္ၿပီး ေဘာလ္ပင္ေတြကို ေရြးလိုက္၊correction pen ေတြေရြးလိုက္၊highlight ေတြစမ္းလိုက္လုပ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုလည္း ကုလားၾကီးက ခုထိေသခ်ာၾကည့္ေနတုန္း…….။
ေတာ္ေသးတာေပါ့..။သူကေပးစရာရွိေနလုိ႔။သူရစရာရွိတာဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္က ၾကားေခ်ာင္ ဝင္ရွင္းေပးေနရဦးမယ္။ကၽြန္ေတာ္ေငြရွင္းၿပီး ၿပန္ထြက္လာတဲ့အထိ သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို မသကၤာသလို ၾကည့္ေနတုန္းပဲ။
ခက္ပဲ ခက္ရခ်ည္ရဲ႕။ဘယ္လိုေရစက္လဲမသိပါဘူး။
မေနာ္ဟရီ
(ဒုတိယပိုင္းဆက္ပါမည္။)

ဝါသနာ

Saturday, June 13, 2009

ဝါသနာ

ဝါသနာဆိုတာ အားလပ္တဲ့အခ်ိန္မွာစိတ္အပမ္းေၿဖဖို႔လုပ္တဲ့အလုပ္တဲ့။ဒါက ပညာရွိေတြ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုတာပါ။ကိုယ္ကေတာ့ အဲလိုမၿမင္ပါဘူး။တစ္ခါတစ္ေလ ဝါသနာပါလြန္းလို႔ သာလုပ္လုိက္တာ အပမ္းေၿပတယ္ရယ္လို႔မရွိပါဘူး။ဒါေၾကာင့္ပါ။အသက္အရြယ္နဲ႔အမွ် လည္းဝါသနာေတြက တိုးလာပါတယ္။

ငယ္ငယ္ကေတာ့ စာဖတ္တာဝါသနာပါတာမို႔ စာၾကည့္တိုက္နဲ႔စာအုပ္အငွားဆိုင္နဲ႔ ႏွစ္ပါး သြားခဲ့ဖူးတယ္။ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ တစ္ေခ်ာင္းထိုးထိုးတာပါ။ခုႏွစ္ ႏွစ္သမီးေလာက္က တည္းက ထိုးေနပါၿပီ။ပိုက္ဆံအိတ္လံုးလံုးေလးေတြတစ္လံုးငါးက်ပ္နဲ႔ေရာင္းတာကို တစ္ေန႔ ေလးလံုးေလာက္ၿပီးေအာင္ထိုးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ေနာက္ပိုင္းက် အက်ီ ၤေတြထိုးတယ္။သူမ်ား ဝတ္ဖို႔ထိုးေပးတာမ်ားၿပီး ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ဒီေန႔ထိ တစ္ထည္မွကိုယ့္တြက္မက်န္လို႔ မ ဝတ္ခဲ့ရပါဘူး။ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ မထိုးၿဖစ္ေတာ့ပါဘူး။စြန္႔လႊတ္လုိက္တာလည္း မဟုတ္ပဲ နဲ႔ကို ဆက္မလုပ္ၿဖစ္တာ။ခုေတာ့ ခပ္တည္တည္နဲ႔သိုးေမြးေတြဝယ္ထားတယ္။ဘာထိုးၿဖစ္ မလဲေတာ့မသိဘူး..။ း)

အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာလုပ္ၿဖစ္တာက ေရဒီယိုနားေထာင္တာ၊ဒါေပမယ့္လည္း စာဖတ္ဖို႔ကိုပဲ ပို စိတ္အားထက္သန္တာမို႔ ေရဒီယိုနဲ႔သီခ်င္းေတြက အရံအင္အားေလာက္ပဲရွိခဲ့တယ္။သီခ်င္း ေတြကို ေတာ္ေတာ္ေလး ေလ့လာခဲ့ နားေထာင္ခဲ့ေပမယ့္ စာအုပ္ေတြေလာက္ေတာ့ အာရံု မရွိခဲ့ဘူး။ကၽြန္မ စိတ္ဝင္စားတဲ့ဂီတကလည္း oldies ေတြမ်ားတယ္။အၾကိဳက္ဆံုးအဆိုရွင္ ကိုက Elvis Presley ဆိုလို႔အံ့ၾသၾကပါတယ္။ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မ သူ႔သီခ်င္းေတြကို စၾကားၿပီး သိတတ္တဲ့အခ်ိန္မွာ လူ႔ေလာကထဲမရွိေတာ့ပါဘူး။ကၽြန္မ ပထမတန္းမွာသူဆံုး ပါတယ္။အေခြထားတဲ့စင္ေပၚက သူ႔ပံုနဲ႔အေခြကိုလက္ညိႈးထိုးဖြင့္ခိုင္းခဲ့တာ အဲဒီအရြယ္က တည္းကပါပဲ။

Oldies ေတြကိုၾကိဳက္ႏွစ္သက္လို႔ ဒီဖက္ေခတ္သီခ်င္းေတြကိုမၾကိဳက္ဘူးလို႔ေတာ့လည္း မထင္လိုက္ပါနဲ႔။Hip Hop ဆိုလည္း နားေထာင္တယ္၊Eminem တို႔ P.Diddy တို႔အၿပင္ သီခ်င္းေတြလည္းနားေထာင္တယ္။စိုင္းစိုင္းခမ္းလိႈင္နဲ႔ ေစာညီညီတို႔သီခ်င္းေတြကို လည္းသိတယ္။ေလးၿဖဴနဲ႔ ေဇာ္ဝင္းထြဋ္ကိုၾကိဳက္သလို ဟန္ထြန္းနဲ႔မ်ိဳးေက်ာ့ၿမိဳင္ကိုလည္း ၾကိဳက္တယ္။ ေတြကိုသေဘာက်တယ္။AkonCold PlayBilly Ray Cyrus ကိုၾကိဳက္ခဲ့သလိုသူ႔ သမီး Miley Cyrus လည္းၾကိဳက္တာပဲ။(သမီးက် လူပါၾကိဳက္တယ္ :P ) Julio Iglesias ကိုၾကိဳက္သလို သူ႔သား Enrique Iglesias လည္းၾကိဳက္တယ္။သီခ်င္းနားေထာင္တာကို ဝါသနာပါေပမယ့္ သီခ်င္းေတာ့လံုးဝမွ မဆိုတတ္ပါဘူး။ကၽြန္မ အေမကဆို ကၽြန္မကိုဘယ္ လိုမ်ားေမြးထားမိလဲမသိဘူးလို႔ထင္မွာပါ။သီခ်င္းေတြအကုန္သိတယ္။Lyric အကုန္ရတယ္ တစ္ခါမွအသံတည့္ေအာင္မဆိုတတ္လို႔ပါ။(ၾကံဳတုန္းၾကြားထားတာ..)

ေနာက္တစ္ခုက ငယ္ငယ္တည္းက ဒါဏ္ေပးခံရလို႔ မဆြဲလုိက္ရတဲ့ပန္းခ်ီ..။ခုထိလည္း ေတြ႕ရင္ေတြ႕တဲ့ေနရာမွာ ခဲတံနဲ႔ေကာက္ၿခစ္ေနတုန္းပါပဲ။ ကြန္ပ်ဴတာထဲလည္း Illustrator နဲ႔ဆြဲသလို Photoshop နဲ႔လည္းပံုေတြလုပ္လိုက္ေသးတယ္။ဒီဇိုင္းလုပ္ရတာဝါသနာပါတာမို႔ ရံုးက ေၿပာမႏိုင္ေခၚမရ ဒီဇိုင္နာေတြမလာရင္ ကိုယ့္ဘာသာကို ဒီဇိုင္းထိုင္ပစ္လိုက္တတ္ပါ တယ္။(ကိုယ္ကလုပ္ခ်င္တာလုပ္တာမို႔ သူတို႔လိုစနစ္တက်လူေတြကိုေတာ့မမီႏိုင္ပါဘူး။)

ဒီလို Graphic Designs ေတြအၿပင္ ဝါဝါ့လို ဖက္ရွင္ဒီဇိုင္းကလည္းဝါသနာပါတယ္။ကၽြန္မ ဝါသနာပါပံုကက်ေတာ့ သူတို႔ရဲဲ႕ ဒီဇိုင္းေတြကိုေလ့လာတာ။လူကိုေတာ့လာမၾကည့္လိုက္ပါ နဲ႔ ။ဝါဝါ့လို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ fashionable ၿဖစ္ေအာင္ဝတ္စားလိမ့္မယ္လို႔ထင္ရင္မွား သြားပါလိမ့္မယ္။ခပ္တည္တည္ေၿပာေနက်အတိုင္း ရုပ္အားကိုးနဲ႔ေနခ်င္သလို ေန ဝတ္ခ်င္ သလိုဝတ္ပါတယ္။ေက်ာင္းတက္တုန္းကမ်ားဆို ရွပ္အက်ီ ၤ၊တီရွပ္နဲ႔ ၿမန္မာအက်ီ ၤ ဒါေတြကို ပဲဝတ္ပါတယ္။တၿခားပံုလွလွဆန္းဆန္းေတြလာမရွာပါနဲ႔။မရွိပါဘူး။တစ္ထည္ႏွစ္ထည္ရွိေန ရင္အဲဒါ သူမ်ားေပးထားတာပါ။:P

Valentino ရဲ႕ Paint the town in Red ဆုိတဲ့ Fashion Designs ေတြ၊John Galliano ရဲ႕ စိတၱဇ ဆန္တဲ့ဒီဇိုင္းေတြ၊Pleat ဘုရင္ၾကီး Issey Miyake ရဲ႕ Pleat ဒီဇိုင္းေတြ၊ ရဲ႕စိတ္ဝင္စားစရာဒီဇိုင္းေတြ၊Oscar De La RentaVera Wang ရဲ႕ သတို႔သမီးဝတ္စံုေတြ၊ ေနာက္… ႏွစ္ေယာက္တြဲ ဒီဇိုင္နာေတြၿဖစ္တဲ့Badgley Mischkaအတြဲက Mark Badgley နဲ႔ James Mischka ..D&G(Dolce’ and Gabbana)အတြဲက Domeinico Dolce နဲ႔ Stefano Gabbana တို႔ရဲ႕ထူးၿခားတဲ့ဒီဇိုင္းေတြကိုစိတ္ဝင္စားပါတယ္။သူတို႔ဘယ္လုိစိတ္ကူးေတြနဲ႔ ဘယ္လိုဖန္တီးတယ္။ဘယ္သူက ဘယ္လိုအားသန္တယ္ဆိုတာေလးေတြကိုစိတ္ဝင္စားလို႔ ေလ့လာၿဖစ္သလို ကိုယ္ဆိုရင္လည္းဘယ္လိုေလးလုပ္မိမလားမသိ ဆိုတာမ်ိဳးေတြးမိတတ္ တဲ့အတြက္ ကၽြန္မ ကိုယ္ကၽြန္မေတာ့ ဒီဇိုင္းပညာကို ဝါသနာရွိတယ္လို႔ထင္မိပါတယ္။ တကယ္တမ္းေအာင္ၿမင္ေနတဲ့အမ်ိဳးသမီးေတြ Vera Wang..Stella McCartney( Paul McCartneyရဲ႕သမီးပါ)..နဲ႔ Donna Karen (DKNY)တို႔ကိုလည္းစိတ္ဝင္စားပါတယ္။ Jean Paul Glaultier ,Narciso Rodriguez တို႔ရဲ႕ တစ္ဘာသာၿဖစ္ေနမႈကိုလည္း ေလ့လာၿဖစ္ပါ တယ္။

တကယ္စိုက္လိုက္မတ္တပ္လုပ္ၿဖစ္တာကေတာ့ စာနဲ႔ကဗ်ာပါပဲ။ဖတ္တယ္ေရးတယ္။ ခု Blog ေရးတယ္ဆိုတာလည္း စာေရးတာတစ္မ်ိဳးပဲလုိ႔ခံယူၿပီးေရးတာပါ။အထူးသၿဖင့္ ခုလို အေဝးတစ္ေနရာေရာက္ေနခ်ိန္မွာေပါ့။ခုေတာ့ အင္တာနက္ထဲစာဖတ္ၿပီးစာေရးတဲ့အက်င့္ ၾကီးတစ္ခုကစြဲေနခဲ့ၿပီ။အီးဘြတ္ဆို ဖတ္စရာလို႔မၿမင္ခဲ့တဲ့သူ၊ကြန္ပ်ဴတာေပၚစာေရးရတာကို စာေရးတာလို႔မၿမင္ပဲ ေဘာလ္ပင္နက္နက္နဲ႔ စာရြက္ၿဖဴၿဖဴေပၚေရးခ်လိုက္ရမွ စာေရးတာလို႔ ခံစားႏိုင္တဲ့သူက ခုေတာ့လည္း ကြန္ပ်ဴတာေပၚက ေဇာ္ဂ်ီေဖာင့္ဝိုင္းစက္စက္ေလးေတြကို ေအာင့္ကာနမ္းတတ္ေနပါၿပီ။ တစ္ရြက္ခ်င္းလွန္ဖတ္ရတာမဟုတ္ပဲ၊တစ္ကလစ္ခ်င္းဖတ္ရ တဲ့ အီးဘြတ္ကိုလည္း မရွိသံုး သံုးတတ္လာေနပါၿပီ။ဒါေတြကေတာ့ဝါသနာပါလုိ႔ရယ္လို႔ ဘယ္ဟုတ္မလဲေနာ္။

ငယ္ငယ္ကေရကူးတယ္။စိုက္လိုက္မတ္တပ္ကိုကူးတာ။သူမ်ားကိုၿပန္သင္ေပးခဲ့တဲ့ထိကူးခဲ့ ပါတယ္။ခုေတာ့လည္း ေရထဲေရာက္ရင္ကို အသက္မရွဴႏိုင္ေတာ့ဘူး။(ဇရာ ထင္တယ္ေနာ္) :P.. တကယ္သိပ္ထူးဆန္းတာပဲ။ေရကိုမကူးတတ္ေတာ့သလိုၿဖစ္သြားတယ္။ေမ့သြားတာ မ်ိဳးမဟုတ္ပဲ လူက မလိုက္ႏိုင္ေတာ့တာ။ဒီေတာ့ အဲဒီဝါသနာကလည္းကုန္ဆံုးသြားေလ သတည္းေပါ့..။

ေနာက္ ရုပ္ရွင္ၾကည့္တာ..ဒါကိုေတာ့ စာမဖတ္ႏိုင္တဲ့စာအုပ္တစ္ခ်ိဳ႕ရိုက္ထားတာဆို ရင္ေသခ်ာေပါက္ၾကည့္ၿဖစ္ပါတယ္။ေနာက္ စိတ္ဝင္စားတဲ့ကားမ်ိဳးေတြ၊ဇာတ္လမ္းတြဲေတြ အထူးသၿဖင့္ Lost လိုဇာတ္လမ္းတြဲမ်ိဳးေတြၾကည့္ရတာဝါသနာပါပါတယ္။Mystery ကိုစိတ္ ဝင္စားသလို ကိုလည္းစိတ္ဝင္စားပါတယ္။ဒါေၾကာင့္ OccultismsMythology စာအုပ္ေတြ ကိုစုတယ္။ဖတ္တယ္။အထူးသၿဖင့္ Egyptian Mythology နဲ႔ Greek Mythology ..တၿခား လက္လွမ္းမမီတာေတြလည္းရွိပါေသးတယ္။

ေနာက္တစ္ခု....ုဝါသနာပါတာက……Tarot Card..ေတြကို… စုေဆာင္းတာပါ။ Tarot လည္းေဟာပါတယ္။(ဒါကေတာ့ ၾကံဳလို႔ ေၾကာ္ၿငာတာ..:P) စိတ္ဝင္စားစရာသရုပ္ေဖာ္ ပံု ေတြနဲ႔ Tarot ကဒ္အသစ္ေတြဆိုဝယ္သိမ္းပါတယ္။ေနာက္ Tarot နဲ႔ပတ္သက္တဲ့စာအုပ္ ေတြ..ဒါေတြကိုေေတာ့ ေစ်းသိပ္မၾကီးရင္ဝယ္ပါတယ္။အဲလိုေၿပာရၿခင္းအေၾကာင္းအရင္းက တခ်ိဳ႕စာအုပ္ေတြက ေစ်းသိပ္ၾကီးလို႔ပါ။:P

ဝါသနာေတြထဲမွာ ပိုက္ဆံမကုန္တဲ့ဝါသနာဆိုတာကလည္းရွားသား။စာဖတ္တာဝါသနာပါ ေတာ့လည္းအနည္းဆံုးေတာ့ ငွားဖတ္ရေသးတာပဲ။ေနာက္တကယ့္ကတယ္က်ေတာ့ ဒီလူ ေတြက ကိုယ္ပိုင္ဝယ္မသိမ္းရပဲနဲ႔ကိုအဆင္ေၿပၾကတဲ့သူေတြမို႔စာအုပ္ဆို မစားမေသာက္ပဲ ဝယ္လိုက္ၾကတာမ်ားပါတယ္။စာအုပ္တင္လားဆိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ရုပ္ရွင္ၾကည့္ဖုိ႔ခေရဇီ ၿဖစ္သူကလည္းအေခြစုေဆာင္းတတ္ၿပန္ပါတယ္။ကၽြန္မလို သိပ္ခေရဇီမၿဖစ္သူေတာင္စု ထားတဲ့အေခြေတြရွိေနတယ္။ေနာက္ သီခ်င္းဆိုလည္းဒီတိုင္းပါပဲ။ခုေနာက္ပိုင္းမွ အင္တာ နက္ကေန ေဒါင္းလို႔ရတာကိုး။အရင္ကေတာ့ အဂၤလိပ္အေခြတစ္ေခြလိုခ်င္ရင္မွာကိုမွာယူ ရ တဲ့ထိပါပဲ။ေတာ္ေသးတာက ကိုယ့္ဝါသနာေတြက သိပ္ၿပီးပိုက္ဆံအကုန္အက်မ်ားတဲ့ထဲ မပါတာပါပဲ။ဒါေတာင္ ငယ္ငယ္က စႏၵရားတီးခ်င္တာ မတီးခဲ့ရဘူး၊ကရာေတးကစားခ်င္တာ မကစားခဲ့ရဘူး။အဲဒါေတြကေနာက္က ေန ေငြေၾကးလူလုိက္ပံ့ပိုးရမွာမို႔ေလ။


ခုေခတ္ကေလးေတြနဲ႔ ကၽြန္မတို႔နဲ႔ၿပန္ယွဥ္လိုက္ေတာ့ သူတို႔ေတာ္ေတာ္ကံေကာင္းၾကပါ တယ္။သူတို႔မွာေရြးခ်ယ္စရာေတြသိပ္မ်ားသလို ေရြးခ်ယ္ခြင့္လည္းရၾကတယ္။ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ ေအာင္လည္း ကၽြန္မတို႔က အခြင့္ေပးၾကတယ္။ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔ဟာငယ္ငယ္ တည္းက ေရြးခ်ယ္ခြင့္ေတြနဲ႔ကင္းေဝးေနခဲ့ၿပီး အေရြးခ်ယ္ခံဘဝေတြနဲ႔ပဲေနခဲ့ရတာမို႔ပါ။သူ တို႔ သာတကယ္အသံုးခ်တတ္မယ္ဆိုရင္ သူတို႔အတြက္ ေကာင္းတဲ့လမ္းေတြအမ်ားၾကီးက သူတို႔ေရွ႕မွာဆီးၾကိဳေနပါတယ္။

လူတိုင္းဝါသနာပါရာကိုလုပ္ေဆာင္ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္သူေတြၿဖစ္ပါေစ။
ထပ္တက္ဂ္ဖို႔ေမ့ေနတာ။ၿပီးခဲ့တဲ့မိတ္ေဆြေကာင္းတုန္းကလည္းမတက္ဂ္လိုက္ရဘူး။
ကဲ..လာေလ့..။(ေခါင္းစဥ္က နည္းနည္းစာစီစာကံုးဆန္ေနတာကလြဲလို႔ ေရးလို႔ေတာ့ လြယ္ ပါလိမ့္မယ္)
၁။နန္းညီ
၂။မေၾကးမံု
၃။မိုးခါး(သူတက္ဂ္ ကိုယ္တက္ဂ္လို႔မမွတ္နဲ႔ေနာ္..)
၄။မယ္ကိုး
၅။ခေရာင္း
၆။လင္းဒီပ
၇။Craton
၈။ကိုရင္ေနာ္ခင္ေလးငယ္
၉။မသိဂီ ၤ
၁၀။မသီတာ

တခ်ိဳ႕လည္းသူမ်ားတက္ဂ္ထားလို႔ ေရးၿပီးသားဆိုရင္ ရွိပါေစေေတာ့..လို႔။

ကဲ..ခ်စ္ေသာဝါဝါ ေက်နပ္မယ္ထင္ပါတယ္။
ခ်စ္ခင္စြာ
မေနာ္ဟရီ

သူငယ္ခ်င္းေကာင္း၊မိတ္ေဆြေကာင္း

Thursday, June 11, 2009

သူငယ္ခ်င္းေကာင္း၊မိတ္ေဆြေကာင္း

ကၽြန္မ တစ္ခါက ေရးးခဲ့ဖူးတယ္။မိတ္ေဆြေကာင္း သူငယ္ခ်င္းေကာင္းဆိုတာ ရတနာ သိုက္နဲ႔တူတယ္။တစ္ေနရာမွာေတာ့ရွိေနတယ္။ဘယ္မွာလဲဆိုတာ ေသခ်ာမသိဘူး။ေၿမပံု အညႊန္းလည္းမပါဘူး။ထိုက္တဲ့သူနဲ႔ေတြ႕ရင္ရမွာပဲ ဆိုတာမ်ိဳး။ဒါ ကၽြန္မ ၾကားခဲ့ဖူးတဲ့ေရွးက စကားတစ္ခုလည္းၿဖစ္ႏိုင္သလို ကၽြန္မဘာသာစိတ္ကူးမိတာလည္းၿဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

တကယ္လည္း ကၽြန္မတို႔ငယ္စဥ္ကတည္းက ဒီေန႔ထိ သူငယ္ခ်င္းေတြအမ်ားၾကီးေတြ႕ခဲ့ ၾကမယ္။ေပါင္းဖူးခဲ့ၾကလိမ့္မယ္။တစ္ခ်ိဳ႕ကို အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့..(သူတို႔ကေတာ့အတန္းေဖာ္ အဆင့္ေပါ့) ..တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ နည္းနည္းထဲထဲဝင္ဝင္ (သူတို႔ကေတာ့ သာမန္္သူငယ္ခ်င္း ေပါ့..) ေနာက္..တခ်ိဳ႕ကိုေတာ့သံေယာဇဥ္ၾကီးၾကီး..(အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းဆိုတာေတြ ၿဖစ္ လိမ့္မယ္..)။အဲဒီထဲကမွ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း မိတ္ေဆြေကာင္းဆိုတာ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ က်န္ခဲ့သလဲ..။သင္လည္းသင့္ကိုယ္သင္ၿပန္စဥ္းစားေနမိသလို ကၽြန္မလည္းကၽြန္မကိုယ္ ကၽြန္မ ၿပန္စဥ္းစားေနရပါၿပီ..။

ေသခ်ာတာက အခင္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းတိုင္းဟာ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း၊မိတ္ေဆြေကာင္းေတြ မဟုတ္ၾကပါဘူး။(သူမ်ားေတြနဲ႔ ကၽြန္မနဲ႔ ကံၾကမၼာခ်င္းတူခ်င္မွတူပါလိမ့္မယ္)..ကၽြန္မက ေတာ့အခင္ဆံုးအေနနဲ႔ခင္တာပဲ ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕က ကံအားေလ်ာ္စြာ မိတ္ေဆြေကာင္း ေတြမဟုတ္ခဲ့ၾကဘူး။အဲလို မိတ္ေဆြေကာင္းမေကာင္းဆိုတာကလည္း တကယ္တမ္းကိုယ့္ အတြက္ အေရးၾကံဳလာ ၿပီဆိုမွ သိလုိက္ရတာမ်ိဳးကိုး။ကၽြန္မ မွာ အဲလိုမိတ္ေဆြေတြေတာ္ ေတာ္မ်ားမ်ားရွိခဲပါတယ္။ဒါဟာ ကံေကာင္းတာဆိုရင္ေတာ့ ဘုရားေပးခဲ့တဲ့ကံေကာင္းၿခင္း လက္ေဆာင္ေတြထဲက တစ္ခုၿဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

တစ္ခ်ိန္က ကိုတာရာမင္းေဝက စကားတစ္ခြန္းကိုအၿမဲေၿပာတတ္ပါတယ္။အဲဒါကေတာ့ “ဘယ္သူ႔ ရန္သူမွ မဟုတ္တဲ့သူဟာ ဘယ္သူ႔မိတ္ေဆြမွမဟုတ္ဘူး..” …တဲ့။သိပ္ၿပီးစဥ္းစား ေလ အဓိပၸာယ္ရွိေလ ဆိုတဲ့စကားပါပဲ။ကိုယ့္အတြက္ မိတ္ေဆြေကာင္းပီသလိုက္ၿပီဆို ကတည္းက အဲဒီလူဟာ တၿခားလူရဲ႕ ရန္သူၿဖစ္သြားရပါၿပီ။ ဒါဟာ သိပ္ေသခ်ာတဲ့ကိစၥတစ္ ခုပါ။တခ်ိဳ႕ေတြကေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲခင္တယ္ေၿပာေၿပာ ဘက္ မရွိပါဘူး။ကိုယ္သည္ လည္းသူ႔အတြက္ တစ္ ပဲ။တၿခားကိုယ့္ရန္သူသည္လည္း သူ႔အတြက္ တစ္ ပဲ။ဘယ္တစ္ကို မွသူ အႏႈတ္မခံႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့သူမ်ိဳးေတြ ကၽြန္မေတြ႕ဖူးပါတယ္။ေတြ႕ေလတိုင္းလည္း ေစာ ေစာက စကားကိုပဲသတိရမိတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မက ရန္သူမ်ားပါတယ္။ မဂ်ဴနဲ႔ ကၽြန္မ တစ္ ခ်ိန္ကေၿပာခဲ့ၾကသလို လူမုန္းေဆးလုိက္က်ဲေနတတ္တာမ်ိဳးမို႔ၿဖစ္ပါလိမ့္မယ္။အေၾကာင္း ရင္းကေတာ့ မတရားတာ မဟုတ္တာတစ္ခုခုေတြ႕ရင္မေနတတ္တဲ့သူေတြမို႔ပါ၊ဝင္ေၿပာရင္း ဝင္ပါရင္းက အေနအထိုင္မတတ္သလိုၿဖစ္ၿပီး လူမုန္းခံရတာမ်ိဳးေလ။ အဲဒီတြက္ေတာ့ တစ္ခါမွေနာင္တ မရဖူးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအလုပ္ကို ဒီဘေလာ့ခ္ေလာကမွာေတာ့ မလုပ္ ဘူးဆိုတာရဲရဲၾကီးကတိေပးထားလိုက္ပါတယ္။ း)

မိတ္ေဆြေကာင္းရဖို႔ဆိုတာကလည္း ကိုယ္ကခ်ည္း လုိခ်င္လို႔မရပါဘူး။သူက ကိုယ့္အ တြက္ မိတ္ေဆြေကာင္းပီသေပးသလို ကိုယ္ကလည္းသူ႔အတြက္မိတ္ေဆြေကာင္းၿဖစ္ေနဖို႔ လိုပါတယ္။တစ္ခါက ကၽြန္မနဲ႔ ေၾကးကိုၾကည့္ၿပီး တစ္ေယာက္ကေၿပာပါတယ္။မေနာ္က သိပ္ကံေကာင္းတယ္တဲ့။မေၾကးက မေနာ္ကို အစစအရာရာ ဂရုတစိုက္ရွိတယ္တဲ့။သူ႔မွာက် အဲလို သူငယ္ခ်င္းေကာင္း မိတ္ေဆြေကာင္းမရွိဘူးတဲ့။သူနားလည္ေအာင္ ကၽြန္မ ေသခ်ာ ေတာ့ၿပန္ေၿပာခဲ့ပါတယ္။သူနားလည္လုိက္လား မလည္လိုက္လားေတာ့ ကၽြန္မလည္းမသိ ပါဘူး။ကၽြန္မနဲ႔ ေၾကးၾကားက နားလည္မႈေတြ တစ္ဦးစိတ္ဒုကၡေရာက္ေနခ်ိန္ တစ္ဦးက အနားမွာရွိေပးခဲ့တာေတြကို သူ႔ကိုနားလည္ေအာင္ရွင္းၿပဖို႔မလြယ္ပါဘူး။ဒါဟာ အေပးအယူ သေဘာလည္းမသက္ေရာက္ေနတဲ့အတြက္ ရွင္းရပိုခက္ပါလိမ့္မယ္။ၾကံဳဖူးတဲ့သူေတြေတာ့ သိလိမ့္မယ္လို႔ထင္ပါတယ္။

လူေတြအၿမင္မွာေတာ့ ကၽြန္မက အေပါင္းအသင္းမ်ား သူငယ္ခ်င္းမ်ား မိတ္ေဆြမ်ားတယ္ ေပါ့..။အဲဒီထဲကမွ..မိတ္ေဆြေကာင္းဘယ္ႏွစ္ေယာက္က်န္မလဲ.ေမးခ်င္ၾကလိမ့္မယ္။ေတာ္ေတာ္္
မ်ားပါတယ္..ဆိုရင္..အံ့ၾသမလားမသိဘူး။ကၽြန္မအတြက္တစ္ခုတည္းေသာဆုလာဘ္ေကာင္း
လည္းၿဖစ္ေန..ႏိုင္ပါတယ္။ဟုိးအရင္…ငယ္ငယ္ကစလို႔..အလုပ္လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ေတြအလယ္..ခုလိုခ်ိန္ထိ..ကၽြန္မကို..မုန္းသူမ်ားသလို..ခ်စ္သူေတြမိတ္ေဆြေကာင္းေတြ လည္း လက္ႏွစ္ဖက္စာမက ေရမရေအာင္မ်ားတဲ့အတြက္ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ရသလို ဘုရား ကိုလည္းေက်းဇူးတင္မိပါတယ္…လို႔..။
ခ်စ္ညီမေလး မိုးခါး ေက်နပ္ႏိုင္ပါေစ...။
(ခ်စ္ေသာ မိတ္ေဆြေကာင္းမ်ားအားလံုးႏွင့္တကြ အေဝးတစ္ေနရာေရာက္ေနသည့္ ကၽြန္မ ၏အစ္ကိုအေကာင္းဆံုးမိတ္ေဆြ ဇာတ္ညႊန္းဆရာသို႔..)

ႏွစ္ ၂၀

Sunday, June 7, 2009

၂၀၀၉ဟာ အနားသားမပါပဲဖြာလံေနတဲ့ အဝတ္စတစ္စလို
ငါ့ဆီ မဖိတ္ေခၚပဲ ၿဖတ္ဆင္းခ်လာတယ္
စကတည္းက ယဥ္သကိုဆိုသလို..အစိမ္းေရာင္ေတြၿပိဳက်
ခရမ္းေရာင္အစအနေတြစြန္းေပ တိမ္ၿဖဴေတြနဲ႔လမ္းခြဲ
လိပ္ၿပာေတြလည္း ဖရိုဖရဲၿဖစ္လို႔……………။

အလြမ္းဆိုတဲ့ဖြဲမီးနဲ႔ တဒဂၤမကရင္းႏွီးခဲ့ၿပီးမွေတာ့
သကၠရာဇ္တစ္ခုလံုးမီးထြန္းထားသလိုလင္းခ်င္းေတာက္ပ
ဇာမဏီငွက္ကေတာ့ ပြဲက်ေအာင္ရယ္ေမာလို႔..
ေမ်ာလႊတ္လိုက္မိတဲ႔ ပန္းေလွေတြ..
တခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့..ကမ္းကပ္ေလာက္ပါရဲ႕ ..။

ေမွ်ာ္လင္႔သေလာက္ေၾကကြဲရတဲ႔ကမာၻမွာ …
နာက်င္ျခင္းဆိုတဲ့သရဖူပဲ အဆင္႔ဆင္႔ဆြတ္ခူးခဲ့
မ်က္ရည္ေတြလည္းပူေလာင္ေသြ႕ေၿခာက္သြား
ခြ်န္ျမေနေအာင္ေသြးထားတဲ႔ရဲရင္႔မႈအသစ္ေတြနဲ႔ၿပန္လည္ဆင္သ…
သကၠရာဇ္ေတြကို ၿဖတ္သန္းရဦးမယ္…။

ႏွစ္ ၂၀ ဆိုတဲ့ကိစၥၾကီးကို စဥ္းစားရတာ ေတာ္ေတာ္ ဦးေႏွာက္ေၿခာက္တာပါ။ ဆိုခဲ့သလို ကၽြန္မ ကိုယ္၌က သိပ္ၿပီး စိတ္ကူးမယဥ္ခ်င္တတ္ (စိတ္ကူးနဲ႔လက္ေတြက တစ္သက္လံုး လြဲေနက် ဆိုေတာ့ မနာက်င္ခ်င္ေတာ့လို႔ပါ..) မေမွ်ာ္လင့္ခ်င္တတ္ (ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းေတြရဲ႕ ၾကိဳးေပးသတ္မႈကို ခံခဲ့ရတာသိပ္မ်ားေနၿပီ..) တဲ့အတြက္ ခက္ခဲေနတာၿဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

ေသခ်ာတာကေတာ့ ေနာက္ အႏွစ္ ၂၀ထိ အသက္မ်ားရွင္ခြင့္ရခဲ့မယ္ဆိုရင္ အသက္လည္း ၆၀ နားကပ္ေနပါၿပီ..။ေၿခလွမ္းသံုးလွမ္းစာေလာက္ပဲ လိုပါလိမ့္မယ္။ ခု ၄၀နားကိုလွမ္းေန သလိုေပါ့..။အဲခါက် တက္ဂ္ တဲ့ ဝါဝါလည္း ေဒၚဝါဝါခိုင္မင္း ဆိုၿပီး ခန္႔ခန္႔ၾကီးၿဖစ္ေနေတာ့ မယ္။ း) ကၽြန္မလည္း သားေတာ္ေမာင္က အဲဒီအခ်ိန္ဆို ၂၉ႏွစ္ဆိုေတာ့ ေၿမးတစ္ေယာက္ ေလာက္ရမေနဘူးလို႔ မေၿပာႏိုင္ဘူး။(အမေလး ေတြးတာနဲ႔ေတာင္ ရင္ပူတယ္..) ခုထိေတာ့ သားကေလးက အေမနဲ႔ပဲေနမယ္ မိန္းမ မယူဘူးလို႔ေၿပာေနတာပါပဲ။ဒါကိုၾကားတဲ့ ေမြးစား သားေတြကေတာ့ ..သူမသိေသးလို႔ပါ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္းမသိနားမလည္ခင္က ေၿပာခဲ့ၾက ဖူးတာပါပဲ.. တဲ့.အားေပးၾကတယ္။(ရင္က ပိုပူလာေရာ.. း( ..)

အဲဒီအခ်ိန္က်မွ ဘေလာခ့္ကာေတြလာေတြ႕မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၾကိဳေၿပာထားမယ္ေနာ္။အဖြား ကသိပ္မွတ္မိခ်င္မွ မွတ္မိမယ္။ ( ဆိုလိုခ်င္တာက ေစာေစာလာေတြ႕ၾက လို႔..) အဲဒီအခ်ိန္ထိ ဘေလာ့ခ္ေတြေရး ေနၾကဦးမယ္ဆိုရင္ေတာင္ တရားသံ ဓမၼသံေတြ ေဝေနေတာ့မယ္။ငယ္ငယ္ကလို အမွတ္ တရေတြ .. မွတ္တမ္းေတြ အခ်စ္ေတြ အလြမ္းေတြ သံေယာဇဥ္ေတြကို ေရးႏိုင္ၾကေတာ့ မယ္မထင္ဘူး။

အင္း…ကိုယ္လည္း အဲဒီအခ်ိန္က် ဘယ္လိုစာမ်ိဳးေတြ ေရးေနမိမွာလဲမသိ။ ႏွစ္ ၂၀ ဆိုတာ လူတစ္ေယာက္ကို ၿဖစ္တည္လာေစသလို ေပ်ာက္ပ်က္ေစႏိုင္စြမ္းလည္းရွိပါတယ္။ ဒီ နွစ္ ၂၀အတြင္းမွာ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ေတြေမြးဖြားလာၾကမယ္။ ကၽြန္မ တို႔ကေနရာဖယ္ေပးၾကရ မယ္။သိပ္ၿပီးရွည္လ်ားၾကာၿမင့္တယ္လို႔ ထင္ရႏိုင္သလို သိပ္ကိုတိုေတာင္းတယ္လို႔လည္း ထင္ရင္ ထင္ရႏိုင္ပါတယ္။လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ ကိုၿပန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၿဖတ္သန္းလာခဲ့ တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ ဟာ ခဏေလးလိုပဲ။ေရွ႕ ႏွစ္ ၂၀ ဆိုတာကိုေမွ်ာ္ၾကည့္ခိုင္းလို႔ၾကည့္မိၿပန္ေတာ့ ရင္ေတြေမာလို႔။ခု အသက္ ၂၀ ကေလးက လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ ကေမြးထားတာ..craton လို မ်ိဳးေပါ့။မေန႔တစ္ေန႔ကမွ ေမြးတဲ့ကေလးက ေနာက္ ႏွစ္ ၂၀မွာ အသက္ ၂၀..။မ်ိဳးဆက္ေတြ ထပ္ၿဖစ္တည္လာဦးမယ္။ ေနာက္ႏွစ္ ၂၀မွာမွ ကိုကိုတို႔ ခိုင္ေလးတို႔လို (သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ လို႔မေၿပာဘူးေနာ္ ခမည္းခမက္က သစၥာေဖာက္သြားလို႔ ကိုကိုလူပ်ိဳၾကီးၿဖစ္ခ်င္ၿဖစ္ေနမွာ..) လူငယ္ေတြက ထပ္မံေမြးထုတ္လိုက္မယ့္ မ်ိဳးဆက္ကတစ္ဆက္။

အေရးၾကီးတာက သကၠရာဇ္ေတြ မဟုတ္ပဲ သကၠရာဇ္ေတြကိုၿဖတ္သန္းမယ့္လူေတြပဲ ၿဖစ္ေန တာကိုလည္း ေတြးလိုက္မိတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္မတို႔ ဒီ ႏွစ္ ၂၀ ကို ဘယ္လို ၿဖတ္ သန္းၾကမလဲ။ ဘာေတြထားခဲ့ၾကမလဲ။ဘာေတြလက္ဆင့္ကမ္းေပးႏိုင္ခဲ့ေအာင္ ၾကိဳးစားၾက မလဲ။သူတို႔ေရွ႕ဆက္ ခရီးကို ၿဖတ္သန္းႏိုင္ဖို႔ ဘယ္လုိအားအင္ေတြ အသိေတြေပးလိုက္ႏိုင္ ေအာင္ၾကိဳးစားၾကမလဲ။ဒါပဲ စဥ္းစားဖို႔လိုပါလိမ့္မယ္။


၂၀၂၉..အေတြးမ်ား

စာမူခထုတ္ဖို႔ လူွငွားေျခာက္ေယာက္ေခၚေနရတယ္ ..။ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို 4 millions ေလာက္ ေပးေနျပီဆိုေတာ႔ေလ…။ ပိုက္ဆံထုတ္ေတြထမ္းဖို႔ လူလုိတယ္…။ (လံုးခ်င္းတစ္အုပ္ ဆိုရင္ေတာ့ စဥ္းစားသာၾကည့္ေနာ္ ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ JK Rolling တို႔ Dan Brown တို႔ကိုသနားတယ္ပဲ..)

ဖြင္႔ထားတာ ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေနေပမယ္႔ .. လူလာနည္းလြန္းတဲ႔ စာၾကည္႕တိုက္အတြက္ ပရိုမိုးရွင္းလုပ္ဖို႕ ကိစၥကို အခုတက္သစ္စ ေမာ္ဒယ္လ္ေလးေတြနဲ႔ စကားေျပာရဦးမယ္ …။(လူေတြၾကည့္ရတာလည္းသိပ္စာမဖတ္ၾကေတာ့ တၿခားနည္းနဲ႔ဆြဲေဆာင္ရေတာ့မွာပဲ....)

အခမဲ႔ စာသင္ေက်ာင္းတစ္ခုမွာ ရူပေဗဒဆရာမ တစ္ေယာက္လိုတယ္ဆိုလို႕ စာေတြျပန္ေႏႊးျပီး အင္တာဗ်ဴးေျဖဖို႕သြားလိုက္ဦးမယ္ …။ သိပ္ေတာ့အလားအလာမၿမင္ပါဘူး။ခုဆို သူငယ္တန္း ကေလးေတြက အစ Relativity Theory ကိုေကာင္းေကာင္းသိေနၿပီ။

ႏိုင္ငံျခားမွာ ဂ်ာနယ္လစ္ဇင္ ပါရဂူဘြဲ႕သြားယူလာတဲ႔ လူကျဖဴျပီး နာမည္က ညိဳေနတဲ႔ Mr Brown တစ္ေယာက္္လည္း ဂ်ာနယ္တိုင္းမွာ အခမ္းအနားေတြတက္ျပီး တစ္ခုခုစားေနတဲ႔ပံုနဲ႔ ခန္႕ခန္႕ၾကီး ပါပါေနတာေတြ႕တယ္ ..။(ေအာ္ ငါ့ကိုက ဒီလမ္းေၾကာင္းေပၚတင္ေပးမိတာကိုး)သူ႔ငယ္စဥ္အတၳဳပၸတၱိ ေလးေတာ့ ေရးကိုေရးရဦးမယ္။

Bio Farming အၾကီးအက်ယ္ေအာင္ျမင္လာလို႕ လယ္ယာလုပ္ငန္းဟာ သူေဌးအျမန္ဆံုးျဖစ္တဲ႔ လုပ္ငန္းျဖစ္လာတယ္ …။ မိဘေတြကလည္း ဆယ္တန္းေအာင္တာနဲ႔ သားသမီးေတြကို စိုက္ပ်ိဳးေရးအထူးျပဳဘာသာတြဲေတြ ယူဖို႕အျပိဳင္အဆိုင္ ဖိအားေပးေနၾကတယ္ …။

အခုတေလာ ေခတ္စားေနတဲ႔ ပါဠိစကားေျပာသင္တန္း နဲ႔ ေက်ာက္စာစုေဆာင္းနည္းသင္တန္း (တံဆိပ္ေခါင္းစုသလိုစုတာ) ေတြမွာ လူငယ္ေလးေတြ တိုးေ၀ွ႕ေနၾကတယ္ …။

ေအ႔ဒ္နဲ႔ ကင္ဆာေပ်ာက္ေဆး ကို ပါရာစီတေမာမွာေပါင္းထည္႕လိုက္တဲ႔ supreme-para ကို တလံုးႏွစ္က်ပ္နဲ႔လက္လီလက္ကားျဖန္႕ေ၀ေနပါျပီဆိုတဲ႔ ေၾကာ္ျငာကို မ်က္စိေနာက္ေလာက္ေအာင္္ ၾကည္႕ေနရတယ္ …။

ေမာင္စိုင္းတစ္ေယာက္လည္းအသက္ ၅၀ ဆိုေတာ့ သီခ်င္းဆိုတာေတာ့ မေတြ႕ေတာ့ဘူး။ရုပ္ရွင္ေတြ ေၾကာ္ၿငာေတြကေတာ့ ရိုက္တုန္းပဲ။အေဖခန္းေတာင္ ေရာက္ေနရွာၿပီ..။ေအာ္ ဇရာ ဇရာ..။

ေအာ္..ခုေလာက္ဆို...ဝါဝါတစ္ေယာက္(ေစတနာအေထြေထြေရာဂါကုေဆးရံုၾကီးမွာ.
M.D.ၾကီးဆိုပဲ )လည္းေၿမးထိန္းေနၿပီထင္ပါရဲ႕… ။

ရႈပ္ရႈပ္ရႈပ္ရႈပ္နဲ႔ လို႔ဆိုရေပမယ့္ လူခ်စ္လူခင္လည္းမ်ား ရံုးပတီသီးနဲ႔တေရာ္ေရာထားသလို လည္း ခၽြဲၿပစ္ေနတတ္တဲ့ ဖုိးစိန္လည္း ခုေလာက္ရွိ ဦးဖိုးစိန္ ဦးဖိုးစိန္နဲ႔ တစ္ကိုယ္တည္း လူပ်ိဳၾကီး ဘဝနဲ႔ပ်င္းေနေရာေပါ့.. း) း)(မွတ္ခ်က္..သစ္ကိုင္းလြတ္သြားၿခင္းၿဖစ္သည္။)

ဟိုလိုလို ဒီလုိလိုနဲ႔ ဘယ္မွမေရာက္လိုက္တဲ့ သစ္ေကာင္းအိမ္ တစ္ေယာက္လည္း ဘိုးဘြား ရိပ္သာမွာ ေနရာၾကိဳယူထားေလာက္ၿပီထင္တယ္.. (သစ္ေကာင္းအိမ္ဆိုၿပီး သူသည္လည္း သစ္ကိုင္းလြတ္ သြားတာ.စိတ္မေကာင္းစရာ..)

ဟို ေတာထြက္မယ္ ဆိုတဲ့ရေသ့..ဘာလုပ္ေနတာလဲ ႏွစ္ ၂၀ရွိေနၿပီ ဆိုေတာ့ မဒၵီေဒဝီ ေစာင့္ေနတာတဲ့.. း) း)(ေတာ္ေသးတယ္ ဇာလီတို႔ ဂဏွာစိန္တို႔ ဆက္ေစာင့္မေနလို႔..)

ဟိုတုန္းက ေၿပာတဲ့စကားက ဟိုတုန္းကေၿပာတဲ့စကားပါ အမရယ္ ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လည္း သားကတစ္မ်ိဳး သမီးက တစ္မ်ိဳး နဲ႔ မအားရပါဘူး ဆိုတဲ့ အမည္အတည္တက် မရွိ တဲ့တစ္ေယာက္လည္း ခ်ာလပတ္ေတြလည္ေနရွာရဲ႕…။

အဲဒီခ်ိန္ထိမ်ား ေခတ္ေနက လူပ်ိဳၾကီးဆို ေမေမ့ကို ကၽြန္ေတာ္လာေစာင့္ေရွာက္ဖုိ႔ကတိ ေပးတယ္ဆိုတဲ့ကေလးတစ္ေယာက္လည္း..ဘယ္မ်ားေရာက္ေနတယ္မသိ။..(ၿဖစ္တတ္ပါတယ္။)

အမေရ ခုထိ ကဗ်ာေတြက မာေနတုန္းပဲ ေလွ်ာ့လို႔လည္းမရဘူး ဝဋ္နာကံနာဆိုတာ ဒါပဲထင္ ပါရဲ႕ ဆိုတဲ့ ညီမေတာ္ အိၿႏၵာ တစ္ေယာက္လည္း အခ်စ္နဲ႕ နီးနီး ၿပန္ေနေနတာနဲ႔ က်န္လူေတြလည္းေမ့လို႔… မေတြ႕တာေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကာေနၿပီ..။

အမ ေမျငိမ္းတစ္ေယာက္လည္း Beatles ရဲ႕ When I’m 64 ကို ညည္းဆိုေလး ဆိုရင္း ျပံဳးေနတယ္ လိ္ု႕ဖုန္းဆက္တုန္းကေျပာေသးတယ္ ။

AK ကိုင္လိုက္..ဂစ္တာကိုင္လိုက္နဲ႔ ကိုေအာင္သာငယ္လည္း ခုေလာက္ဆုိ ပုတီးကိုင္ေန ေလာက္ၿပီထင္တယ္ …(ခုနကပဲ ေၿဖခဲ့တဲ့ how well do u know Aung Tha Nge မွာေတာ့ I don’t believe in gods ဆုိပဲ.. )

သက္ပိုင္သူတစ္ေယာက္လည္း … ျမန္မာ႔ေရွးေဟာင္းအမြအႏွစ္ေတြထိန္းသိမ္းေစာင္႔ေရွာက္ေရး အသင္းကို ေအာင္ျမင္စြာတည္ေဆာက္ရင္း အသက္အရြယ္အရ ပိုပိုေျပာင္လာတဲ႔ ႏွဖူးကိုပါ မြမ္းမံဖို႕ၾကိဴးစားေနတယ္လုိ႕ၾကားမိတယ္…။

ခ်စ္သူလက္ခုပ္ထဲကငါးနဲ႔ ဂုဏ္ထူးမွတ္ညာယူခဲ့တဲ့ လင္းဒီပလည္း ခုၾကည့္ေတာ့ လက္ခုပ္ထဲက ငါးက သူ မဟုတ္ပဲ ေကာင္မေလးၿဖစ္ေနတာကို သနားဖြယ္ေတြ႕လိုက္ရေသးတယ္။ း)

ဒါထက္ စကားမစပ္ ..ကယ္လီဖိုးနီးယားကိုပို႔လုိက္တဲ့စပယ္ေတြ မိုးေအးေအးမွာ ေမႊးၿမေနတုန္းဆို ရင္ေကသာထက္မွာ ခိုင္ခိုင္ၿမဲၿမဲေလးပန္ခ်င္ပါေသးတယ္လို႔..။

(ခ်စ္ေသာသူမ်ားအားလံုးေက်နပ္ႏိုင္ပါေစ..)

(ဒီပုိ႔စ္ကိို..ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္းေရးတာမဟုတ္ပါဘူး။ေတာ္ေတာ္ေနမေကာင္းၿဖစ္ေန
တဲ့အၿပင္ ဒီလို ပို႔စ္ေတြေရးရာမွာညံ့တတ္တဲ့ ကၽြန္မကို ကၽြန္မသား
တစ္ေယာက္က အကူအညီေပးခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။)

ခ်ဳပ္ရိုးမခိုင္ေသာအလြမ္းသီခ်င္း

Thursday, June 4, 2009

Collage ဆုိတဲ့အႏုပညာကို ၾကားဖူးၾကမယ္လို႔ထင္ပါတယ္။မတူညီတဲ့အႏုပညာေတြကို ေပါင္းစပ္ဖန္တီးၿပီး အသစ္တစ္ခုဖန္တီးတာကလို႔ အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုသူေတြက ဆိုပါတယ္။ ဒီလိုစာေတြကို ဟုိးသရဖူ ေခတ္ကလည္းက ဖတ္ၿဖစ္ခဲ့တယ္။အထူးသၿဖင့္ ဆရာေဇာ္ ေရး တဲ့ collage ေတြ။ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ေတာ့ မေရးၿဖစ္ခဲ့ပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႔က်ေတာ့ ကိုတာရာမင္းေဝက collage တစ္ပုဒ္ေရးဖို႔ ေၿပာပါတယ္။သူ ေဆာင္းပါးေရးမွာမို႔လုိ႔ တဲ့။သူမ်ားကဗ်ာလည္း မကိုးကားခ်င္ဘူးဆိုတာနဲ႔ ကၽြန္မ ေရးၿဖစ္ သြားပါတယ္။အဲဒါ လင္းအိမ္ႏိုင္တို႔ ညေဝးေန တို႔ရဲ႕ သို႔ လဝန္း ကဗ်ာစာအုပ္အမွာအေနနဲ႔ ေရးေပးလိုက္တဲ့ေဆာင္းပါးထဲမွာပါသြားပါတယ္။ မဂၢဇင္းအေနနဲ႔ ဆရာဦးၿမတ္သစ္လုပ္ခဲ့တဲ့ ရုပ္ရွင္အၿမဳေတ မွာ အဲဒီကဗ်ာပါသြားခဲ့ပါတယ္။ခုေတာ့ ကၽြန္မ ဆီမွာလက္ခံမရွိေတာ့တဲ့ အတြက္ ဒီမွာ မေဖာ္ၿပႏိုင္ဘူးၿဖစ္ေနပါတယ္။
မနက္က (မေန႔ကမွလံုးခ်င္းၿပီးသြားတာဆိုေတာ့ လူကအားေနသလိုလုိနဲ႔) Zephyr ရဲ႕ ကဗ်ာတစ္ခ်ိဳ႕ကိုၿပန္ဖတ္ရင္း ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေရးၿဖစ္လုိက္တယ္။collage အမ်ိဳးအစားပါ။ Z ရဲ႕ကဗ်ာ ငါးပုဒ္ကို လိုခ်င္တဲ့အပိုင္းေတြယူၿဖတ္ေတာက္ၿပီး တစ္ပုဒ္ၿပန္လုပ္ထားတာပါ။အဲဒါ ေလးကို အမည္မဲ့ ကုိၿပရင္ collage အေၾကာင္းေၿပာမိေတာ့ တစ္ခ်ိန္က ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ သီခ်င္း ဆိုတဲ့ ဝတၳဳတိုေလးကိုသြားသတိရတယ္။အဲဒါလည္း collage အမ်ိဳးအစားပါပဲ။ကဗ်ာစာ ေၾကာင္းေတြအမ်ားၾကီးကို ရွာေဖြဆက္စပ္ၿပီး ဝတၳဳတို တစ္ပုဒ္ၿဖစ္ေအာင္ေရးလိုက္တာပါ။ အက္ေဆးဆန္တဲ့ ဝတၳဳတိုမ်ိဳးေပါ့။ ကၽြန္မ ဆီမွာက ကဗ်ာစာအုပ္ေတြကို လက္ေရးစာအုပ္ ေတြ မိတၱဴေတြက အစရွိတာမို႔ အဲဒီ စာမူေရးတဲ့ေန႔က ကၽြန္မ အခန္းထဲမွာ ကဗ်ာစာအုပ္ပံု ထဲၿမဳပ္ သြားတာ အမွတ္ရတယ္။ေမာလည္းေမာလိုက္တာ။ေပ်ာ္စရာလည္းေကာင္းတယ္ ။ ဒီ စာမူေလးတစ္ပုဒ္အတြက္ ဖတ္လိုက္ရတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေတြက အမ်ားၾကီးဆိုေတာ့ ေပ်ာ္ စရာေကာင္းေနတာေပါ့။ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာကေတာ့ ေနာက္တစ္ပုဒ္ ဒါမ်ိဳး ေတာ္ေတာ္နဲ႔ ထပ္မၿဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာပါပဲ။
အဲဒီ စာမူက People မဂၢဇင္းမွာပါသြားပါတယ္။လူပန္႔ငယ္လက္ထက္ေတာ့မဟုတ္ဘူးထင္ တာပဲ။ခင္မ်ိဳးသန္း ခင္မ်ိဳးသင္း အၿမြာ ညီအမ People ကိုင္တုန္းကလို႔ထင္ပါတယ္။တိုက္ တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အဲဒီလက ေဖေဖာ္ဝါရီ ပါ။ ကၽြန္မက စာမူကို ေဖေဖာ္ဝါရီသီခ်င္း လို႔ေပးမလို႔ ပါပဲ။ကိုးကားလုိက္တဲ့ ကိုသွ်ီ႕ဆီကရလိုက္တဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကလည္း Valentine အတြက္ ထုတ္ထားတဲ့ကဗ်ာစာအုပ္ေတြၿဖစ္ေနလို႔ပါ။ဒါေပမယ့္ ေဖေဖာ္ဝါရီ ကို သိပ္မၾကိဳက္တာနဲ႔ ၿဖဳတ္ပစ္လိုက္ပါတယ္။ေတာ္ေသးတယ္။စာအုပ္ထြက္လာေတာ့ ေဝမွဴး သြင္ရဲ႕ ဝတၳဳ တစ္ပုဒ္လည္းပါတယ္။ေခါင္းစဥ္က ေဖေဖာ္ဝါရီသီခ်င္း တဲ့။ ကံသီလို႔ေပါ့။အဲဒီ ကဗ်ာ စာအုပ္ေလးေတြထဲမွာ ကၽြန္မ ညီမေလး အိၿႏၵာေရးတဲ့ကဗ်ာလည္းပါတယ္ဆိုတာ ခု မွသတိထားမိလုိက္တယ္။ကဲ အိၿႏၵာေရ ကိုယ့္စာလံုးေတြ ကိုယ္မွတ္မိေကာင္းပါရဲ႕ေနာ္။
(ခ်စ္ေသာ ဝါဝါကို ေတာ့ ဒီေနရာကေနပဲ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ႏွစ္ ၂၀ ကိုနည္းနည္းေတာ့ အခ်ိန္ယူပါရ ေစလို႔.. :P )


ခ်ဳပ္ရုိးမခိုင္ေသာအလြမ္း

သတိရလိုက္တိုင္း
ခ်ဳပ္ရုိးေၿပစအလြမ္းေတြ
ခရမ္းေရာင္ေတးသံေတြသံၿပိဳင္တီးမႈတ္
မိုးစုန္းစုန္းခ်ဳပ္ခဲ့ၿပီ။

လေရာင္ေတြေဖ်ာ့ေဖ်ာ့လာတယ္
တေရြ႕ေရြ႕
ရင္ထဲမွာေမ့ၿပီဆိုတဲ့သကၠရာဇ္
……………………….
ခက္ခဲခဲ့ပါတယ္
…………………………………
အလြမ္းဆိုတာ
ထြက္ခြာသြားတဲ့လူနဲ႔က်န္ခဲ့တဲ့လူၾကားက
စိတ္အကြာအေဝးတဲ့…..။

သတိတရ
ငုပ္လ်ိဳးလိုက္ေတာ့
ေနာက္က်သြားခဲ့ၿပီ
အသက္လမ္းေၾကာင္းေဘးက
မွည့္နက္ေလးကေလွာင္ရယ္လို႔။

ေအးၿမရက္စက္တဲ့ေလာင္ကၽြမ္းမႈ
ၿမဴႏွင္းမီးလွ်ံ
ေသြးတိုးသံတဒိတ္ဒိတ္ၾကားတယ္။

ဆြံ႔အေနတဲ့အသံနဲ႔ေအာ္ဟစ္
က်ဆံုးခဲ့တဲ့ႏွလံုးသားအတြက္
ဓါတ္မွန္ရိုက္ၾကည့္ေတာ့
ေဟာင္းေလာင္းေပါက္ ခ်ိဳင့္ခြက္ထဲမွာ
ၿပံဳးေနတဲ့ဝတ္မႈန္တစ္ၿခမ္း
ၿပန္ခ်ဳပ္ထားတဲ့အလြမ္းလို
ခ်ဳပ္ရုိးေတြမခိုင္ၾကေတာ့ဘူး။
မေနာ္ဟရီ
( Zephyr ၏ကဗ်ာမ်ားၿဖစ္ေသာ…
၁။နာဖ်ားေနေသာဂီတ
၂။မီးလွ်ံနဲ႔ ေငြ႕ရည္ဖြဲ႕တဲ့တိမ္
၃။ရြက္ေၾကြရင္ဘတ္
၄။ခ်ဳပ္ရိုးေၿပစအလြမ္းေတြ
၅။ဝိမုတၱိအပိုင္းအစ
တို႔ႏွင့္ ဖြဲ႕စည္းသည္။)



သီခ်င္း
အဲဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္သံုးဆယ္ဟာ ဒုကၡဗံုကိုတီးရင္း ကြင္းထီးထီးကထြက္ခဲ့တယ္။ ခုသက္ခုရြယ္အ ထိႏွလံုးသားနဲ႔ေဝးရာကို ခရီးရွည္မထြက္ဖူးေသးဘူး။လမ္းေဘးဓါတ္တိုင္ရဲ႕မ်က္လံုးဟာ ငါ့ ဘဝၿဖစ္တယ္။လရိပ္မဲ့တဲ့ညမွာ လြမ္းသီခ်င္းေတြသီေနရတဲ့ ဂစ္တာတစ္လက္ရဲ႕ နံပါတ္မဲ့ ၾကိဳးေလးအၿဖစ္နဲ႔ အလင္းတံခါးေတြဖြင့္ခ်လိုက္ပါေတာ့။

တစ္ဘဝစာအၾကိဳအေမာနဲ႔..အလြမ္းလက္တစ္ခုပ္ခပ္တိုက္တဲ့ညီမေလးေရ..။မေမ့ပါနဲ႔။တစ္ ခန္းရပ္တိုင္း ဝတၱရားရွိသလို လြမ္းေပးပါ။ေလာကဓံတရား ရွစ္ပါးထဲ အခ်စ္ဆိုတာ အရံ အင္အားထင္ပါရဲ႕။ ငါက မွန္တစ္ခ်ပ္ေပၚေမွာက္ေနတဲ့ ခပ္ရိုင္းရိုင္းပါးတစ္ၿခမ္းပါကြယ္။ငါ့ရဲ႕ ဆံပင္ၿခည္ၾကားထဲ ၾကယ္နဲ႔ စိမ့္က်ခဲ့တုန္းကလို ငါ့ အသည္းႏွလံုးဟာ အၿမဲတမ္း ခိုၿပာ ေရာင္ေတာက္ပလို႔။ ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းေတြ နားထင္ေသြးေရာက္ၿဖစ္ေနမွေတာ့ ဘယ္လိုဆင္ ၿခင္မႈေတြနဲ႔ အေမွာင္ထုကို အိပ္ယာထဲ ငါ့ကိုယ္ငါ ေမာင္းသြင္းရပါ့။အလြမ္းသမားဇီဇာ အတိုင္း ေလာကရဲ႕အေပါက္အၿပဲကို လိုက္ရွာေနရတာ။ငါ့အလြမ္းေတြ သူ႔ရင္ဘတ္ထဲ ေရာက္သြားတယ္။သစၥာတရားရဲ႕ဖြားဖက္ေတာ္ ၿမိဳ႕ရိုးေတြ၊အလီလီသိုးခဲ့ဖူးတဲ့ ေမြးေန႔ကိတ္ ေတြ၊ေဝးလံသီေခါင္တဲ့ႏွစ္ပရိေစၦဒေတြ ဘယ္မလဲ။

(ယခုတင္ဆက္ေနေသာ ရႈေမွ်ာ္ခင္းကို ဘယ္သူေရးဆြဲသနည္း)

ေနလံုးၾကီးကိုတြန္းဖယ္ဝင္လာခဲ့တယ္။ ေအးတိေအးစက္ေသြးပ်က္ေနတဲ့ မနက္ခင္း။ၿပီးမွ ခုလို ေန႔လည္ခင္းနဲ႔ အသက္ၿပင္းေနရတာပါကြာတဲ့။ မြတ္သိပ္ဆာေလာင္ၿခင္းေတြက အငမ္းမရ တစ္ဘဝလံုး ထိုးဟပ္လုိက္တဲ့အခါ ..ငါ့ေနာက္ေက်ာမွာ လသာေနတယ္။မၿမင္ရ ဘူးထင္ၿပီး အိပ္မက္ခ်င္းလွမ္းခ်ိတ္ၾကည့္တာ။ လေရာင္ပါးကို မြတ္သိပ္သလို ေၿခခင္းလက္ ခင္းမသာႏိုင္ခဲ့တဲ့ လြမ္းဆြတ္ၿခင္းေတြ တားမရ ဆီးမရ ၿပိဳၿပိဳက်ေနေတာ့တယ္။

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၿဖန္႔ဖတ္ၾကည့္မိတဲ့ေန႔က..ထင္ထားတဲ့အတိုင္း..။ခုလိုမ်ိဳး မိုးထင္းေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရ။ဓမၼသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေလာက္ေတာင္ မရၾကေတာ့ဘူးလာ။လူေတြ အားလံုး ပိန္း ပိတ္ေအာင္ေမွာင္လုိက္တာ။ေသြးရိုးသားရိုးမဟုတ္ခဲ့တဲ့ အလြမ္းမ်ား။ေသြးခ်င္းနီ ႏွင္းဆီည ဟာ မင္းနဲ႔ငါရဲ႕ အရုဏ္ဦးၿဖစ္တယ္။(ကၽြန္ေတာ့္ ႏွလံုးသည္းဦးရဲ႕ ႏွင္းဆီဆူးေလးဟာ အိပ္ ေမာက်ေနဆဲ။)

ၾကမ္းၿပင္ေပၚေမွာက္က်သြားတဲ့ လက္လြတ္စပယ္မနက္ခင္းမွာ ေခါင္းအံုးေအာက္က ထပ်ံ တဲ့ၾကယ္ေတြ ေဖြးလို႔။အနက္ေရာင္ ကကြက္ကေလးသာ ယိမ္းထိုးေနတတ္ခဲ့။ ေကာင္မ ေလးေရ ခုေတာ့လည္း ေထာင္းလေမာင္းထေၾကကြဲ။ မ်က္ကန္းဆိုေပမယ့္ လမ္းေတာ့ စမ္း ေလွ်ာက္ၾကည့္ခ်င္သား။

ဘယ္လိုမွ မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ဘူး။(အမွတ္တမဲ့လြတ္က်သြားတဲ့အသံပါ။)အနာဂတ္အေၾကာင္း မေတြးခ်င္ဘူး။ပစၥဳပၸန္အေၾကာင္း မစဥ္းစားခ်င္ဘူး။ေၾကကြဲမႈနဲ႔အဆိပ္တက္ေစခဲ့တဲ့အတိတ္ ေဟာင္းက ပံုရိပ္ေတြကိုပဲ ငါလြမ္းတယ္။

ညေနခင္းသတင္းနဲ႔ တနဂၤေႏြဂီတေတြထဲမွာ အၿမဲတိုင္ပင္ေနက်ေကာင္မေလးေရ.။အလြမ္း ေတြ လူတန္းေစ့ အသက္ရွင္ႏိုင္ဖို႔ ဥေပကၡာရာသီတစ္ခုတိုးခဲ့ၿပီ။ ေဟာဒီအပူေကာင္ရဲ႕ တစ္ ခန္းရပ္ ဇာတ္သိမ္းခန္းမွာ ေရတံခြန္ေတြ မလိုပါဘူး။ၿပတင္းေပါက္ေတြသာ ဖြင့္လိုက္စမ္းပါ ကြယ္။

အလြမ္းေတြ တနင့္တပိုးနဲ႔ ခုတ္ေမာင္းလာတဲ့ ရထားတစ္စင္းဟာ ငါပါ။ ဟင့္အင္း။ဒီဇင္ဘာ နဲ႔မခြဲခ်င္ဘူး။ၿမက္ခင္းၿပင္လို ငါ့ရင္ခြင္ထဲ ဒလိမ့္ထိုးေနတဲ့ လေရာင္။ငါဘယ္လို ေမ့ေပ်ာက္ ႏိုင္စြမ္းေတာ့မွာလဲ။မ်က္လံုးတစ္ငံုစာေလးၿဖစ္ေစ.. ငယ္ခ်စ္ကိုၿပန္ေႏြးေထြးေစခ်င္ေပါ့။တစ္ ေန႔ေန႔ေပါ့ကြယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မနက္ၿဖန္တိုင္းမွာလည္း ႕ရင္ခုန္သံတထိတ္ထိတ္နဲ႔ ..သစ္ ပင္ၾကီးေတြ ေၿခဟန္လက္ဟန္နဲ႔ ရွင္းၿပတာေတာင္ ငါက ဘာသာၿပန္လို႔မရခဲ့။ ဟိုးအေဝးဆီ မွာ အေႏြးေထြးဆံုးရင္ခြင္ထဲ ေရာက္ရွိဖို႔ဆိုတာ ငါ့ေနာက္ေက်ာမွာ လသာေနတယ္။

အၿပာေရာင္ငွက္ေတြက ဆက္ထံုးေတြမ်ားလြန္းလွ။နတ္ဆိုးေတြက သိကၡာအေႏွာင့္အသြား ေတြနဲ႔ ထြန္ယက္ၾက။(ငါက) က်င့္ဝတ္အထပ္ထပ္ကို ၿပန္လည္ရရွိခဲ့တယ္။ရယ္ေမာသံ တခစ္ခစ္နဲ႔ ခ်စ္သူလို တိမ္အုပ္ေက်ာင္းတဲ့ ေလညင္းေလးေရ..။လတ္တေလာမွာေတာ့ အလြမ္းေတြကို လူေၿပာမ်ားတယ္။အလြမ္းေတြ တိမ္ထဲ အဲသလို လင္းၿဖာေနခိုက္.ငါ့ေနာက္ ေက်ာမွာေတာ့ လက သာလို႔ေကာင္းတုန္း။

အေရာင္လွလွ အဆိပ္သီးတစ္လံုးအတြက္ စားတဲ့သူမွာအၿပစ္ရွိသလား ။ စိုက္တဲ့သူမွာ အၿပစ္ရွိသလား။ ဘုရားသခင္မွာ အၿပစ္ရွိသလား။မေန႔က ဖတ္ဖူးတဲ့သက္တံေတြ ဒီဆည္း ဆာေလးအမီ အေနအထိုင္မတတ္ခဲ့ၾကဘူး။

ငါ့ကမၻာေလး ကစဥ့္ကလ်ားၿဖစ္သြားရေအာင္ ခလုတ္တိုက္မိခဲ့တဲ့..မင္းမ်က္ဝန္းတစ္စံုကို ငါဘယ္လိုေမ့ေပ်ာက္ႏိုင္စြမး္ေတာ့မွာလဲ။ငါ မသိတဲ့အေရာင္တစ္ခုဆီ ငါ့စိတ္ေတြပ်ံ႕လြင့္ လြန္းလို႔ တိမ္ေတြနဲ႔ေက်ာက္ခ်ထားရတယ္။ကံၾကမၼာဆိုးေတြ ၿပာက်သြားဖို႔ ဘာကိုစၿပီး မီး တင္ရႈိ႕ရရင္ေကာင္းမလဲ။အနည္းဆံုး ကိုယ့္ကိုယ္ကို နာက်ည္းခဲ့ဖူးတယ္။ဒီေနရာေလးမွာလဲ က်ခဲ့တဲ့ ငါ့အသိတရားေတြက အခုထက္ထိၿပန္မထႏိုင္ေတာ့။ငယ္ငယ္က ၿဖဴစင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ငါ့ ခရာတာတာ ဝလံုးေလး။ ေက်ာက္သင္ပုန္းအပြန္းအပဲ့ေလးေပၚမွာ အရင္အတိုင္းရွိေနႏိုင္မ လား။

အခုေတာ့ ဘယ္ရာသီ ဘယ္ၾကိဳးနဲ႔ခ်ည္ေႏွာင္ၿပီး ဘယ္အနမ္းကို ဘယ္ပန္းနဲ႔ ပြင့္လိုက္မယ္ လို႔ ေပြ႕ပိုက္ကာေၿခလွမ္းခဲ့ေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးရထားကို မမီလိုက္သူပါ။ငါ့ရင္ထဲ မင္းခိုဝင္ ရပ္နားဖုိ႔ ဆိပ္ခံကမ္းပါးတစ္ခု အနည္က်ေက်ာက္သားေတြနဲ႔ ဖြဲ႕႔စည္းေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ပါတယ္..။ မာယာေတြကမ်ားတယ္။ ၾကယ္ေတြလည္းေၾကြေၾကြၿပၿပီး က်က်မလာတာ ရိုးအီလို႔။ဝတ္ၿပဳ ဆုေတာင္းသံေတြသာ ငါ့ကိုကယ္တင္ႏိုင္တယ္လို႔ မင္းထင္လား။ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္နဲ႔ကၽြန္ ေတာ့္စိတ္ကို ခုေတာက္ ၾကိဳးေလွ်ာ့မခ်ထားခဲ့ဘူး။

ညီမေလးေရ မင္းဟာ ႏွင္းဆီရနံ႕ပါ ကြယ္။ခ်စ္ၿခင္းေတြအားလံုး ႏုပ်ိဳေစဖို႔ တို႔တေတြ ထာဝရ ခြဲခြာၾကစို႔ရဲ႕။ ဒဏ္ရာဆိုတာ လူတစ္ေယာက္အတြက္ စပရင္တစ္ခုလိုပါပဲ။အက်ိဳး ေပးက သီခ်င္းအသစ္ေတြသာၾကားၾကားေနရတယ္။စိတ္ပ်က္ပ်က္နဲ႔ ႏွလံုးသားကိုတိုက္ ရိုက္ဘာသာၿပန္ၾကည့္လုိက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုထိ စၾကဝဠာၾကီးထဲ ကၽြန္ေတာ္အညံ့ဆံုး ပါပဲ။

ငါ့တနဂၤေႏြ ေကာင္မေလးေရ..။မ်က္ရည္ေတြအရြာၾကမ္းတဲ့ ဒုကၡရာသီရယ္ …။ငါ့ႏွလံုးသား မီးဖိုေလး တေငြ႕ေငြ႕ေလာင္ေနရဲ႕။ အခ်စ္ဘာသာစကားကို ႏွလံုးသားပါသူ တို႔ရဲ႕ မိရိုး ဖလာ ထံုးတမ္းစဥ္လာအတိုင္း မ်က္စိမွိတ္ကိုးကြယ္ခဲ့တဲ့ေကာင္လည္းမဟုတ္ပါဘူး။ သကၠရာဇ္ အတုထဲမွာေနထိုင္ၿပီး ရင္ထဲမွာ မိုးဥတုေလးေတြကိုယ္စီနဲ႔ ေသာ့ဖြင့္လို႔မရတဲ့ အနာဂါတ္ကိုလြမ္းတယ္။

မတူညီတဲ့အေၿခအေနၾကား၊ညီမွ်ၿခင္းအခ်မွားတဲ့ ႏွလံုးသားကိုပဲ စိတ္ရွိလက္ရွိက်ိန္ဆဲပစ္ ခ်င္တယ္။ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေလွာင္အိမ္ထဲ ထည့္ၿပီး သူမကို ေမြးေန႔ လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တယ္။ ကမၻာဦးကအတိုင္းေပါ့။ေနေရာင္ၿခည္ေတြက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြအေပၚ စူးစူးရဲရဲ ၿဖာက်ေနဆဲ။ ။
မေနာ္ဟရီ

(၁)အခ်စ္ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္ (ကဗ်ာစု)
ေနသာ၊စည္သာ၊တိုးခန္႔၊သွ်ီသူေအာင္၊ဝိုင္ခ်ိဳ၊ဗမိုးၿမင့္၊မေလးခင္၊ထြန္းစည္သူ

(၂) အလြမ္းမစဥ္ေသာ ရာစုသစ္အတြက္ ခ်စ္ၿခင္းဖြဲ႕ကဗ်ာမ်ား (ကဗ်ာစု)
ေမာင္လင္းခက္၊ေဆြၿငိမ္းေသာ္၊ေကာင္းဆက္သာ၊ခက္ဘုန္းစည္၊သားခ်င့္ခ်ိန္၊သစ္ေသြး အိမ္၊ေအးခ်မ္းေအာင္၊အိၿႏၵာ၊လံုမၿငိမ္းခ်မ္း၊ဝင္းထြဋ္ဦး၊ကိုပ၊ေအသံ၊ေမာင္မ်ိဳးမြန္၊မင္းဝင့္ႏိုင္၊ သစ္ေအာင္ခိုင္၊သွ်ီသူေအာင္၊ေက်ာ္ထူး၊ၿမင့္ေဇာ္။

(၃)မၿဖစ္ႏိုင္ၿခင္းေတာင္ကုန္းထက္မွာ ဥာဏ္ပညာအနည္းငယ္ရွိေသာ သစ္တစ္ပင္ ေပါက္လာပံု..(ကဗ်ာစု)
ေနမ်ိဳး၊ေနထြတ္၊ေမာင္နမ္းေဝ(ဗန္းေမာ္)၊ေမာင္တင္သစ္၊စံညိမ္းဦး၊

(၄)သုိ႔ လဝန္း (ကဗ်ာစု)
မိုးပြင့္ေရ၊ညိမ္းဒီ၊လင္းအိမ္ႏိုင္၊ညေဝးေန၊

(၅)စိတ္က်အိပ္မက္(ကဗ်ာ) တင္မင္းထက္

(၆)စံုတြဲ (ကဗ်ာ) ေမာင္နႏၵ