ေမတၱာတရားရဲ႕ နဂိုေန ရနံ႔

Tuesday, February 9, 2010

ေမတၱာတရားရဲ႕ နဂိုေန ရနံ႔

ေမတၱာတရားရဲ႕ နဂိုေနရနံ႔

သန္႔စင္ၿမင့္ၿမတ္ေသာ အၿဖဴေရာင္စစ္စစ္

အစုန္အဆန္ရွိတဲ့ ၿမစ္တစ္စင္း

အဲဒီ .. ၿငိမ္းေအးၿခင္း ဟာ ..

မဖြဲ႕သီပဲၿဖစ္တည္လာတဲ့ ခ်စ္္ၿခင္း တစ္ပုဒ္လည္းၿဖစ္ရဲ႕ …

ကဗ်ာေလးက တခ်ိဳ႕ တခ်ိဳ႕ေသာသူေတြအတြက္ နားလည္ရ ခက္ခဲေနႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ရိုးရွင္းတဲ့ စာလံုးေတြ အေၾကာင္းအရာေတြနဲ႔ ဖြဲ႕ထားပါလ်က္နဲ႔ နားလည္ရခက္ခဲတယ္လို႔ ေၿပာလုိ႔ အံ့ၾသမသြားပါနဲ႔။ အေၾကာင္းအရာေလးနဲ႔ စကားလံုးေလးေတြက ရိုးရွင္းေပမယ့္ ရိုးရွင္းမႈနဲ႔ နဂိုေန အလွကို နားမလည္ႏိုင္တဲ့ ေမတၱာတရားရဲ႕ နဂိုေန ရနံ႔ကို မၾကံဳဖူးသူေတြအတြက္ နားလည္ရ ခက္ေနလိမ့္မယ္လို႔ ဆိုလိုတာ ၿဖစ္ပါတယ္။

ဒီကဗ်ာေလးက သားဇက္ ရဲ႕ ေမြးေန႔အတြက္ ေရးၿဖစ္ခဲ့တဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။

မႏွစ္က easter မွာ ကေလးတစ္ေယာက္ ေကာက္ရခဲ့ပါတယ္။ စီဘံုးမွာ က်ားက်ား ဆိုတဲ့ ဆယ္ႏွစ္ သားေလးနဲ႔ အတူ လာလာေအာ္ တတ္တာမို႔ သူ႔လည္း အလြန္ဆံုးရွိ ၁၂ႏွစ္ ၁၃ႏွစ္လို႔ တြက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက ဘေလာ့ခ္ၾကီးတစ္ခုတည္ၿပီး ခန္႔ခန္႔ၾကီး စာေရးတယ္ လုိ႔ ေၿပာေတာ့ အသက္ကို နည္းနည္းတိုးေပးလုိက္ပါတယ္။ အလြန္ဆံုးရွိ ၁၆ႏွစ္ ၁၈ႏွစ္ေပါ့ လို႔။

သူထားခဲ့တဲ့ ဘေလာ့ခ္လင့္ လုိက္သြားေတာ့ ဟိုး သိပ္မသိခင္တုန္းက ကလစ္ႏွိပ္ၿပီး သြားခဲ့ဖူးၿပီး မဝင္ရ .. သက္ဆိုင္သူသာ ဆိုတဲ့ တံခါးၾကီးေၾကာင့္ လွည့္ၿပန္ခဲ့ရဖူးတဲ့ လင့္ခ္ ဆိုတာ ကို သြားသတိရပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက သူ႔ဥယ်ာဥ္က ဧဒင္ ဥယ်ာဥ္ထင္ပ း)) ခုေတာ့လည္း သူ႔ဥယ်ာဥ္တံခါးက ပြင့္လုိ႔ .. ( ေနာက္ပိုင္းလည္း ပိတ္ပါမယ္ တကဲကဲ လုပ္ေနလို႔ မနည္း ေၿပာထားရတယ္ … )

အဲဒါနဲ႔ ဥယ်ာဥ္ေလးထဲ လွည့္ပတ္ ၾကည့္မိပါတယ္။ ဒိုင္ယာရီတစ္အုပ္လို ေရးခ်င္တာ ခ်ေရးထားတဲ့ ပံုစံမ်ိဳး နဲ႔ ဆင္ဆင္ေလး တူေနပါတယ္။ ရယ္စရာဟာသေလးေတြကို ေတြ႕ရသလို ေတြးစရာ အေတြးေလးေတြလည္း ေတြ႕ရတယ္။ အလြမ္းနံ႔ေတြ ခပ္ပ်ံ႕ပ်ံ႕သင္းေနၿပီး အသည္းလည္း ကြဲထားပံုရတယ္ လုိ႔ ေတြးမိပါတယ္။ သာမန္ေတြ႕ဖူးေနက် ကိုယ့္ခံစားခ်က္ေလးေတြကို မွတ္တမ္းတင္တဲ့ ဘေလာ့ခ္ေတြနဲ႔ မတူသလို ၊ ဘေလာ့ခ္ပိုင္ရွင္က ဘယ္လိုဆိုတာ မွန္းရခက္တဲ့ ထဲလည္းမပါပါဘူး။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ အသက္နည္းနည္းေတာ့ တိုးေပးမွ ၿဖစ္ေတာ့မယ္ ဆိုၿပီး အလြန္ ဆံုးရွိ ၂၀ ေပါ့.. လြန္ေရာကၽြံေရာ ၂၂ လို႔ တိုးေပးလုိက္ၿပန္ပါတယ္။ … (အသည္းကြဲဖူးၿပီဆိုတာကိုး ေခတ္ကာလ သားသမိးမ်ားေနာ္… ) း))

ေနာက္ သူ႔ဆီမွာ အေတြ႕မ်ားတာက ကဗ်ာေတြ … ကဗ်ာနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္တူတဲ့ စကားေၿပေတြပါ။ အေမကိုလြမ္းလုိ႔ ေရးထားတဲ့ကဗ်ာ၊ ခ်စ္သူကုိလြမ္းလုိ႔ ေရးထားတဲ့ကဗ်ာ .. အသည္းကြဲကဗ်ာ စသၿဖင့္ အစံုပါပဲ။ စာလံုးေတြက လွသလို အေတြးေတြကလည္းေကာင္းတယ္။ တစ္ခုပဲ ကဗ်ာေတြ ကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ မဖြဲ႕ဘူး။ ကဗ်ာအေတြးကို အသားက်သည္ထိ သိမ္းမထားဘူး။ အစိမ္းလိုက္ တံု႔ၿပန္ထားတာကို ေတြ႕ရတယ္။

သူ႔ကို အဲဒါေလးေၿပာၿပေတာ့ ခုေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဒီလိုမေတြ႕ရေတာ့ပါဘူး။ ကိုယ္ေရး ကိုယ္တာေတြနည္းလာသလုိ အလြမ္းေတြလည္း ပါးလ်လာတယ္။ (တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ေတာ့ ေရးေရးေတြ႕ ေနရတုန္းပဲ။ ) ပညာရွင္ဆန္ဆန္ သံုးသပ္ေဝဖန္တဲ့ ေဆာင္းပါးေတြ ေတြ႕လာရတယ္။ စာကို ေသေသခ်ာခ်ာ professional တစ္ေယာက္လို ေရးလာတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ခုေလာက္ရွိရင္ေတာ့ ဒီကေလး အသက္ ၂၄..၂၅ ေတာ့ ရွိေရာေပါ့ လုိ႔ ေတြးမိလိုက္ခ်ိန္မွာ သူက ..ခု ၂၈ ႏွစ္ တဲ့။ ( ၂၈ ႏွစ္ရွိၿပီၿဖစ္ေသာ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ ဘာညာ ဆိုတာမ်ိဳးေတြေရးလုိ႔ရတဲ့ အရြယ္ေပါ့ း)) )

သူ႔ကို ကဗ်ာေလးေတြလည္း ကူေရးေပးခဲ့ဖူးပါတယ္။ သူ႔အေမရင္း ေမြးေန႔အတြက္ ကဗ်ာေတြ အမ်ားၾကီး သူေရးေနတုန္းက အေမကိုလြမ္းေနတဲ့ သူ႔အတြက္.. သူ႔အေမေမြးေန႔မွာ ကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္ေရးေပးခဲ့ဖူးတယ္။ အလြမ္းရာသီ တဲ့။ ၂၀၀၉ ၾသဂုတ္လ ကလ်ာ မဂၢဇင္းမွာ ပါသြားပါတယ္။

Blog မွာလည္း မဖြဲ႕သီၿဖစ္ေသးတဲ့...ကဗ်ာ ဆိုတဲ့ပို႔စ္မွာ တြဲတင္ခဲ့ပါတယ္။

အလြမ္းရာသီ


ကေလးေလးတစ္ေယာက္
ၿပတင္းတစ္ေပါက္စာေကာင္းကင္ထဲ
တိမ္ေတြေဝ့ပ်ံလာတာကိုေငးေမာေန
ေမေမမ်ားၿပန္ပါလာမလား..ေပါ့။

တိမ္ေတြကရြာခ်လိုက္တဲ့ခါ
မိုးစက္ေတြဟာကၽြန္ေတာ္ေပါ့
ေမေမ့စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲ
ခပ္ေကြးေကြးဝပ္ဆင္းပုန္းေအာင္းေနလိုက္မယ္။

ေႏြအခါ..
ေမေမ မပါမွန္းသိေတာ့မွ
ကၽြန္ေတာ္အေငြ႕အၿဖစ္နဲ႔ပ်ံ
အမွန္တရားကိုရင္ဆိုင္လုိက္ရဦးမွာေပါ့။

မၿမင္ရတဲ့တစ္ေနရာကိုေငးရင္း္
တစ္ကိုယ္စာငလ်င္မ်ားစြာနဲ႔
ကၽြန္ေတာ္လႈပ္ခတ္ေနခဲ့ေပါ့
လြမ္းတယ္.ေမေမ…
ကၽြန္ေတာ့္ကိုစြတ္စိုေစတဲ့ သစ္ရြက္ကေလးေတြနဲ႔အတူ..။

လူေတြသိပ္လြမ္းလာရင္
ဘာလုပ္တတ္ၾကလဲေမေမ
အဲဒီပညာရပ္ေတြဘယ္သူ႔ဆီသြားသင္လိုက္ရမလဲ
ေမေမလည္းတတ္ေၿမာက္သြားပံုမေပၚဘူး

ခုေနခါမွာေတာ့
ေမေမ့ရဲ႕သစ္ပင္ေလးကၽြန္ေတာ္ေလ
ေမေမ့ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာတစ္ခုစာ
ရွင္သန္ၿမင့္မားလို႔..
ဒါေပမယ့္
ကၽြန္ေတာ့္အသီးအပြင့္ေတြကို
ဘယ္သူဆြတ္ခူးေပးမွာတဲ့လဲ..။

တစ္ေန႔ေတာ့
ေရခိုးေရေငြ႕ကေလးကၽြန္ေတာ္
ေမေမရွိရာေကာင္းကင္ေတာ္ဆီ
ခရီးထြက္လာခဲ့မွာေပါ့
ခုေနခါမွာေတာ့
အလြမ္းေတြနဲ႔ေငြ႕ရည္ဖြဲ႕လို႔
ေလးလံလြမး္ဆြတ္ေနခဲ့ပါတယ္ေမေမ…။ ။
မေနာ္ဟရီ

ေနာက္ .. သူ႔ရဲ႕ အသည္းကြဲ ကဗ်ာေတြကို collage လုပ္ထားတဲ့ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ကိုလည္း ေရးၿဖစ္ခဲ့တယ္။ ။ အဲဒါကေတာ့ အိုင္ဒီယာမွာ ပါသြားပါတယ္။ ခ်ဳပ္ရိုးမခိုင္ေသာ အလြမ္း တဲ့။ သူ႔ကဗ်ာ ငါးပုဒ္ကို collage လုပ္ထားတာပါ။ ဒီကဗ်ာကိုလည္း blog မွာ collage ဝတၳဳတစ္ပုဒ္နဲ႔ တြဲတင္ခဲ့ပါေသးတယ္။

ခ်ဳပ္ရုိးမခိုင္ေသာအလြမ္း

သတိရလိုက္တိုင္း
ခ်ဳပ္ရုိးေၿပစအလြမ္းေတြ
ခရမ္းေရာင္ေတးသံေတြသံၿပိဳင္တီးမႈတ္
မိုးစုန္းစုန္းခ်ဳပ္ခဲ့ၿပီ။

လေရာင္ေတြေဖ်ာ့ေဖ်ာ့လာတယ္
တေရြ႕ေရြ႕
ရင္ထဲမွာေမ့ၿပီဆိုတဲ့သကၠရာဇ္
……………………….
ခက္ခဲခဲ့ပါတယ္
…………………………………
အလြမ္းဆိုတာ
ထြက္ခြာသြားတဲ့လူနဲ႔က်န္ခဲ့တဲ့လူၾကားက
စိတ္အကြာအေဝးတဲ့…..။

သတိတရ
ငုပ္လ်ိဳးလိုက္ေတာ့
ေနာက္က်သြားခဲ့ၿပီ
အသက္လမ္းေၾကာင္းေဘးက
မွည့္နက္ေလးကေလွာင္ရယ္လို႔။

ေအးၿမရက္စက္တဲ့ေလာင္ကၽြမ္းမႈ
ၿမဴႏွင္းမီးလွ်ံ
ေသြးတိုးသံတဒိတ္ဒိတ္ၾကားတယ္။

ဆြံ႔အေနတဲ့အသံနဲ႔ေအာ္ဟစ္
က်ဆံုးခဲ့တဲ့ႏွလံုးသားအတြက္
ဓါတ္မွန္ရိုက္ၾကည့္ေတာ့
ေဟာင္းေလာင္းေပါက္ ခ်ိဳင့္ခြက္ထဲမွာ
ၿပံဳးေနတဲ့ဝတ္မႈန္တစ္ၿခမ္း
ၿပန္ခ်ဳပ္ထားတဲ့အလြမ္းလို
ခ်ဳပ္ရုိးေတြမခိုင္ၾကေတာ့ဘူး။
မေနာ္ဟရီ
( Zephyr ၏ကဗ်ာမ်ားၿဖစ္ေသာ…
၁။နာဖ်ားေနေသာဂီတ
၂။မီးလွ်ံနဲ႔ ေငြ႕ရည္ဖြဲ႕တဲ့တိမ္
၃။ရြက္ေၾကြရင္ဘတ္
၄။ခ်ဳပ္ရိုးေၿပစအလြမ္းေတြ
၅။ဝိမုတၱိအပိုင္းအစ
တို႔ႏွင့္ ဖြဲ႕စည္းသည္။)

တတိယတစ္ပုဒ္ကေတာ့ အရာရာဟာလင္းသြဲ႕ၿဖာေဝ လို႔ အမည္ရတဲ့ကဗ်ာပါ။ ၿမင္ေနရတဲ့ သူ႔အလြမ္းေတြကို ၾကည့္ၿပီး ကူလြမ္းေပးထားတဲ့ကဗ်ာေပါ့ ။ ဒီကဗ်ာကိုလည္း မွတ္ခ်က္နဲ႔အတူ ကၽြန္မ blog မွာတင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။

အရာရာဟာ လင္းသြဲ႔ၿဖာေဝ

အမွတ္တမဲ့နဲ႔လွည့္ၾကည့္မိေတာ့
ခ်စ္သူ႔ေၿခလွမ္းမ်ားရဲ႕ရနံ႔
သင္းပ်ံ႕လို႔ေနဆဲ………….

အလင္းသဲ့သဲ့ကိုၾကားတဲ့အခါ
အိပ္မက္ၿပာတို႔ထပ်ံသြား
တေစၱေရာင္တံခါးတစ္ခ်ပ္
ဖ်တ္ကနဲ ပိတ္
တိတ္ဆိတ္မႈေတြသာ လင္းညိဳက်လာခဲ့။

ေၾကကြဲလြယ္တာမွန္ခဲ့ပါရဲ႕
ဒါေပမယ့္
ေမ့ဖုိ႔ေတာ့မလြယ္ခဲ့မိဘူး
သတိရမိတိုင္း ေရးၿခယ္ေနမိတဲ့ အိပ္မက္ေတြ
စနစ္က်စြာပရမ္းပတာၿဖစ္လို႔။

ဆက္ဆြဲလို႔မရေတာ့တဲ့ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္လို
ေဆးသားေတြလည္းအက္ကြဲရင့္ေရာ္
ကမ္းမကပ္ႏိုင္ေသးတဲ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကလည္းေဝး
ဆုေတာင္းသံေတြလည္းေအးစက္
အသက္ရွဴရလည္းခက္ေနခဲ့ေပါ့။

အရာရာဟာ
သံသရာအထပ္ထပ္
ၿပတ္သားစြာ..ေဝးကြာသြားခဲ့ေပမယ့္
အဲဒီေၿခသံေလးကေတာ့
အေရာင္ေတြေတာက္ပေနဆဲ။ ။
မေနာ္ဟရီ

ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ကၽြန္မတို႔ သားအမိ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ေတာ္ေတာ္ နားလည္ သံေယာဇဥ္ရွိခဲ့ၾကသလို သူနဲ႔ ကိုကိုလည္း တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ခ်စ္ခင္လာပါတယ္။ မဟုတ္လုိ႔ကေတာ့ အေမ အရုပ္တစ္ရုပ္ပိုက္ထားတာေတာင္ မၾကိဳက္တတ္တဲ့ ကိုကိုက ေနာက္ထပ္ သားတစ္ေယာက္ ၊ အကိုတစ္ေယာက္ ကို လက္ခံဖို႔ဆိုတာ..ဘယ္လိုမွ..မၿဖစ္ႏို္င္လို႔ပါပဲ။ ဒါကလည္း သူ႔ရဲ႕ ၿငိမ္းေအးတဲ့ ေမတၱာေၾကာင့္..ၿဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ ဒီသားၾကီးက သိပ္ကိုၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ပါ ။ သူ႔ေက်းဇူးနဲ႔ တရားစကားေတြ အမ်ားၾကီးၾကားခဲ့ရသလို ဘယ္လို စိတ္ကို ထားရမယ္ဆိုတဲ့ တရားေတြကိုလည္း နာၿဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ခုေနာက္ပိုင္း နားခ်ိန္ေတြမွာ ဆယ္မိနစ္ ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ တရားမွတ္တတ္တဲ့ အက်င့္ေကာင္းေလးလည္း ဒီသားရဲ႕ ေက်းဇူးနဲ႔ပဲ ရခဲ့ပါတယ္။

ည ၁၂ ရီထိုးတာနဲ႔

ေကာင္းေသာညပါလို႕

ကမာၻတစ္ျခမ္းကို

ကမာၻတစ္ျခမ္းက ႏႈတ္ဆက္ျပီး

ကမာၻတစ္ျခမ္းက အေႏြးဓာတ္နဲ႔

ကမာၻတစ္ျခမ္းမွာ

မီးလင္းဖိုေလးတစ္ဖိုေႏႊးတဲ႔အခါ

ကမာၻတစ္ျခမ္းစီဟာ ..

(စိတ္ထဲမွာ)အတူယွဥ္တြဲေနထုိင္ၾကတယ္ ...

Zephyr

အရင္တုန္းကေတာ့ ကၽြန္မအခ်ိန္နဲ႔ သူ႔အခ်ိန္က ႏွစ္နာရီ သို႔မဟုတ္ တခ်ိဳ႕လေတြမွာ သံုးနာရီ ကြာတတ္တာမို႔ သူက ၁၂နာရီထိုးၿပီ လုိ႔ ႏႈတ္ဆက္တဲ့အခ်ိန္ဟာ ကၽြန္မဆီက မနက္ ၂နာရီ သို႔မဟုတ္ ၃ နာရီပါပဲ။

ခုေတာ့ သူတခ်ိန္က ေရးခဲ့တဲ့ကဗ်ာေလးလို ည ၁၂နာရီထိုးတာနဲ႔ ေကာင္းေသာည လုိ႔ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး အတင္းအိပ္ခို္င္းစရာမလိုေတာ့ပါဘူး။ ၿငိ္မ္းခ်မ္းေအးၿမတဲ့ ဘဝမွာ သန္႔စင္တဲ့ ခ်စ္ၿခင္းေတြ၊ သားႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ သံေယာဇဥ္ေတြနဲ႔ကို ကၽြန္မ ၿငိမ္းခ်မ္းေနခဲ့ပါၿပီ။

ေမြးေန႔က်ေရာက္တဲ့ သား ..

ဒီထက္ ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ။

ဒီထက္ေအးၿမႏိုင္ပါေစ ..လို႔

မေနာ္ဟရီ

နတ္သမီးပံုၿပင္ (ဇာတ္သိမ္းပိုင္း)

Sunday, February 7, 2010

(၅)

Rhiannon က ကၽြန္မကို ဂရုဏာ ၾကီးစြာ စိတ္ရွည္သေလာက္၊ သူမ၏ ၿမင္းၿဖဴၾကီး ကေတာ့ တၾကြၾကြ ၿဖစ္ေနေလၿပီ။ ကၽြန္မကို စိတ္မရွည္ႏိုင္သလို ၾကည့္ကာ ၿပန္ဖို႔ရန္ပဲ အရွိန္ယူ ရုန္းကန္ေနခဲ့၏။ ကၽြန္မ ၿမင္းၿဖဴၾကီးကို မေက်မနပ္ ၾကည့္လုိက္မိၿပန္သည္။ ၿမင္းၿဖဴၾကီးက ကၽြန္မ အၾကည့္ကိုသိဟန္ႏွင့္ စူးစူးနက္နက္ ၿပန္ၾကည့္ကာ..

“ မင္းက မေက်နပ္တာကို အၾကည့္တစ္ခ်က္နဲ႔ လက္စသပ္တတ္တဲ့သူပဲ။ ငါကေတာ့ အဲဒီလိုမဟုတ္တဲ့အတြက္ မင္းကို ငါ ပ်င္းရိေနၿပီ ”

အဲဒါ ကၽြန္မႏွင့္ မဆိုင္ပါ။ Rhiannon က သူ႔ဇက္ၾကိဳးကို မဆြဲမခ်င္း သူ ပ်ံသန္းခြင့္ မရွိပါ။ ကၽြန္မ သူ႔ကို မထီတရီၿပံဳးၾကည့္လုိက္မိသည္။

“ အဲဒီလို အၿပံဳးေတြက အသံုးဝင္တယ္ထင္လုိ႔လား မခံယူတတ္တဲ့သူ၊ ႏွလံုးသား အထူအပါး မတူတဲ့သူ ၊ ဥပကၡာ ၿပဳတတ္တဲ့သူနဲ႔ ေတြ႕ရင္ မင္းရဲ႕ အၿပံဳးက ဘာမွ အသံုးမဝင္ပါဘူး ”

ကၽြန္မ ၿမင္းတစ္ေကာင္ႏွင့္ ဖက္ရန္မၿဖစ္ဖူးပါ။ ခုေတာ့ ကၽြန္မ တစ္ကိုယ္လံုး ေဒါသမ်ားႏွင့္ ဆူေဝလာသလို ခံစားရသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔စကားမ်ားသည္ မွန္ေန၍ ကၽြန္မတြင္ ေခ်ပရန္ စကားလံုး တစ္လံုးမွ မရွိပါ။ Rhiannon ကေတာ့ ကၽြန္မကို ရုန္းထြက္ လြတ္ေၿမာက္ ႏိုင္ဖို႔သာ နားခ်ေနခဲ့သည္။

“ ငါကေရာ ဘယ္လုိကူညီႏိုင္မွာလဲ ”

အသံႏွင့္အတူ တိမ္လိႈင္းၿဖဴၿဖဴၾကားမွထဲမွ ေရြ႕ေမ်ာလာသူက …

“ အိုး ရွင္က ေရသူမလား ”

ကၽြန္မ တအံတၾသ ေရရြတ္မိသည္။

သူမက..

“ ဟုတ္တယ္ ငါက Mermaid ေတြရဲ႕ နတ္ဘုရားမ Nyai Loro Kidul ဆိုတာပဲ ။ ပိစိဖိတ္ သမုဒၵရာ ထဲမွာေနတယ္။ ငါ့ရဲ႕ သေကၤတက Temptation ပဲ ..”

“ ရွင္ ကၽြန္မကို ဘာကူညီႏိုင္မွာမို႔လဲ ”

သူမက ကၽြန္မ စကားကို ၿပံဳးပါသည္။

“ မင္းက မင္းကိုယ္မင္း ဘာၿဖစ္ခ်င္ေနမွန္းမသိတဲ့သူပဲ ဒီေတာ့ ငါေပးႏိုင္တာကိုပဲ ငါေၿပာရမွာေပါ့ ။ လက္ခံတာ ၿငင္းပယ္တာ မင္းအလုပ္ေလ ”

အလဲ့။ တယ္လည္း တရားမွ်တပါလား။ ကၽြန္မ ေက်နပ္သြားရသည္။

“ ေၿပာပါဦး ”

“ မင္းကို ဘယ္လိုလူသားကမွ မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္တဲ့ ၿဖားေယာင္းေသြးေဆာင္ႏိုင္စြမ္းေတြကို ေပးႏိုင္တယ္။ မင္းလိုခ်င္တယ္ဆိုရင္ေပါ့ ”

ကၽြန္မ ထံုးစံအတိုင္း တု႔ံဆိုင္းမေနပဲ ေခါင္းကို ခါရမ္းပစ္လုိက္သည္။

“ အဲဒါေတြကို ကၽြန္မ စိတ္မဝင္စားဘူး ”

“ မင္းကေတာ့ အသားက်မႈေတြနဲ႔ ေသဆံုးခါနီးေနပါၿပီ ”

“ ဘာရွင့္ .. ကၽြန္မက ၿဖားေယာင္းေသြးေဆာင္ရမွာ အမုန္းဆံုးပဲ ။ ရိုးသားမႈ မွန္ကန္မႈ ေတြနဲ႔ပဲ ကၽြန္မရဲ႕ ရပ္တည္မႈကို လံုၿခံဳေႏြးေထြးခ်င္တယ္ ”

“ မင္း .. ေအာင္ၿမင္ခဲ့သလား ”

ေမးခြန္းက ခပ္တိုတိုပင္ ။ သို႔ေသာ္ ေၿဖရန္ ကၽြန္မ မိနစ္မ်ားစြာ တံု႔ဆိုင္း ေတြေဝသြားသည္။ ေသပစ္လုိက္စမ္းပါလား…။ Rhiannon ေရွ႕တြင္ ကၽြန္မ ေတြေဝေနမိၿပန္သည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို က်ိတ္၍ ဆဲေရးပစ္လုိက္ရံုကလြဲ၍ ကၽြန္မ ဘာကိုမွ မတတ္ႏိုင္ခဲ့ပါ။

“ မင္းက Venus ကိုလည္း ေမးခြန္းတစ္ခုနဲ႔ ခါထုတ္ပစ္ခဲ့တယ္။ Sarasvati ကိုလည္း လက္မခံဘူး။ Freyja နဲ႔ Oya ကိုလည္း ၿငင္းခဲ့တယ္။ ေသခ်ာပါတယ္။ မင္းဟာ Estanatlehi ေၿပာသလို ထိုက္တန္တာနဲ႔ ေနခဲ့ရမွာပါပဲ ”

တဖ်တ္ဖ်တ္ လက္လင္း ေတာက္ပေနေသာ ေငြေရာင္ အေၾကးခြံမ်ားႏွင့္ သူမ၏ အၿမီးကို တစ္ခ်က္ရမ္းခါလိုက္ကာ ထြက္သြားေသာအခါ ..ကၽြန္မ သူမကို ေငးၾကည့္ က်န္ခဲ့ရသည္။ သူမႏွင့္အတူ Rhiannon ႏွင့္ သူမ၏ ၿမင္းၿဖဴၾကီး လည္း ကၽြန္မကို ထားခဲ့ကာ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားၾကၿပန္သည္။

ကၽြန္မက လေရာင္ၿဖာက်ေနေသာ မူလတန္းေက်ာင္းကေလးကို ၾကည့္ကာ တစ္ကိုယ္တည္း ေရရြတ္ေနမိသည္။

“ မထူးပါဘူး ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ဒီအတိုင္း ၿငိမ္ၿငိမ္ကေလး စီးဆင္းေနတာ အေကာင္းဆံုးပါပဲ ”

ကၽြန္မ၏ ေရရြတ္သံ အဆံုးမွာ ရယ္သံလြင္လြင္ကေလး တစ္သံ ထြက္ေပၚလာသည္။ ဂီတသံထက္ပင္ ႏွစ္လုိ တပ္မက္ဖြယ္ရာေကာင္းေသာ ရယ္သံကေလး ၿဖစ္သည္။

အသံကေလးႏွင့္အတူ ကၽြန္မ၏ ေနာက္ေက်ာမွ သစ္ပင္ထိပ္ဖ်ားတြင္ ေလတိုးသံ တစ္ခ်က္ ၾကားလုိက္ရကာ .. ကၽြန္မ ေရွ႕သို႔ ပန္းရင့္ေရာင္ ဝတ္ရံု၊ ေရႊေရာင္ သရဖူ တို႔ႏွင့္ လွပ တင့္တယ္ေနေသာ နတ္သမီး တစ္ပါးကို ေတြ႕လုိက္ရၿပန္သည္။ မကုန္ေသးပါလား။

“ ရွင္က ဘယ္သူလဲ ”

“ ငါက Gaia ပဲ”

“ အိုး … ကမၻာေၿမၾကီးကို သက္ရွိသက္မဲ့ေတြနဲ႔ ၿပီးၿပည့္စံုသြားေအာင္ ဖန္ဆင္းေပးခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ ဂရိ နတ္ဘုရားမေပါ့ ဟုတ္လား ”

Gaia က ၾကည္လင္စြာရယ္ကာ ၿပန္ေၿပာ၏။

“ မင္းက ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ခ်တဲ့ ေနရာမွာသာ ညံ့တာ တၿခားေနရာမွာေတာ့ ေတာ္သားပဲ။ ဟုတ္တယ္ ငါ့ရဲ႕ သေကၤတ ကိုက The World (ကမၻာေၿမၾကီး) ပဲ ”

“ ရွင္နဲ႔ Jesus Christ နဲ႔ ကမၻာကို အတူဖန္ဆင္းခဲ့တာလား ”

Gaia က ကၽြန္မကို အင္မတန္မွ ထူးဆန္းေသာ သတၱဝါ တစ္ေကာင္လုိ ၾကည့္ကာ ရယ္၏။ သူမ ရယ္သံက ေစာေစာကလို မၾကည္လင္ေတာ့။

“ မင္းက အဲဒီလို ကလန္ကဆန္ေမးခြန္းေတြနဲ႔ပဲ ဒုကၡေရာက္မယ့္ ေကာင္မေလးပဲ ”

“ ကၽြန္မမွာ ေမးခြင့္ မရွိဘူးလား ”

ပါးစပ္ကသာ ထိုသို႔ ေမးလုိက္ၿခင္းၿဖစ္သည္။ စိတ္ထဲကေတာ့ အေမးမခံခ်င္ရင္ မလာနဲ႔ေပါ့ ဟုေတြးေနမိေသးသည္။

“ ေမးခြင့္ မင္းမွာရွိတယ္ပဲထားဦး သိခြင့္ မရွိဘူး ”

“ ဘာထူးလုိ႔လဲ ”

“ ထူးပါတယ္ တခ်ိဳ႕ကိစၥေတြဆို မင္းမွာ ေမးခြင့္ေတာင္မရွိပါဘူး ”

“ ဘာၿဖစ္လုိ႔လဲ ”

Gaia က ကၽြန္မ ေမးခြန္းကို မေၿဖပါ။ အေမးႏွင့္သာ တံု႔ၿပန္သည္။

“ မင္း Wawalak ေတြကို သိလား ”

“ အင္း သိပါတယ္ Aborigine ေတြရဲ႕ နတ္ဘုရား ညီအစ္မေလ ..”

“ သူတို႔ ဘာၿဖစ္ခဲ့ၾကလဲ မင္းသိမွာေပါ့ ”

“ သိပါတယ္။ Yurlungur ဆိုတဲ့ ေၿမြနဂါးၾကီးက မ်ိဳခ်ထားတာကို ခံခဲ့ရလုိ႔ အလင္းၿပန္ရဖို႔ နဂါးၾကီးရဲ႕ ဝမ္းဗိုက္ထဲကေန ငိုေၾကြးေစာင့္ေမွ်ာ္ခဲ့ရတယ္ တဲ့”

Gaia က ေက်နပ္စြာ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ညိတ္၏။

“ မင္းဟာ အေထြေထြ ဗဟုသုတေတာ့ ရွိသားပဲ။ ခက္တာက Wawalak ေတြလိုပဲ မင္းကို မ်ိဳခ်ဖို႔ ေစာင့္ေနတဲ့ နဂါးၾကီးတစ္ေကာင္ မင္းေနာက္မွာ ရွိေနခဲ့ၿပီ။ ဒါေတာင္ မင္းက ကယ္တင္ၿခင္းကို မလိုခ်င္ေသးဘူး ။ မင္းကံၾကမၼာကို မင္း ေၿပာင္းလဲပစ္မလား .. မင္း .. မင္းဥာဏ္ပညာနဲ႔ ဒါကို ေက်ာ္လႊားသြားမလား ။ မင္းအလွ မင္းမာယာေတြနဲ႔ ဒါေတြကို လွည့္စား ေရွာင္လႊဲသြားမလား ။ မင္းေရြးရေတာ့မွာ။ ခုေတာ့ မင္းက မင္းကို အခြင့္အေရး လာေပးေနၾကတဲ့သူေတြ အားလံုးကို ၿငင္းဆန္လႊတ္ေနခဲ့တယ္။ မင္း ေခါင္းမာေနတုန္းပဲ ။ မင္းဘာလုပ္မွာလဲ။ ဒီရြာကေလးက သိပ္ရိုးစင္း၊သိပ္ၿဖဴစင္ပါတယ္။ မင္း သူငယ္ခ်င္းေလး လိုေရာ မင္းမွာ စြန္႔လႊတ္ႏိုင္စြမ္း ၾကီးမားလုိ႔လား။ ဒီရြာမွာ မင္းတစ္သက္လံုး ေနႏိုင္မွာလည္း မဟုတ္ဘူး ။ ခဏ ေရွာင္တိမ္းေၿပးထြက္တယ္ဆိုတာကလည္း လြတ္ေၿမာက္မႈ မဟုတ္ဘူး။ အခ်ိန္ေႏွာင္းမွ မင္း wawalak ေတြလို ၿဖစ္မွာစိုးလုိ႔ ငါတို႔က မင္းကို ကူညီဖို႔ ေရာက္လာၾကတာ ”

ကၽြန္မကို သူတို႔က ဘယ္လိုၿဖစ္ေစခ်င္တာလဲ။ ကၽြန္မေရွ႕အနာဂါတ္က ဘာလဲ။ ဘယ္လို ကူညီခ်င္တာလဲ။ ကၽြန္မက ဘာေတြကို ေတာင္းဆိုလိုက္ရင္ ကၽြန္မ ဘဝ ေကာင္းမြန္ ေၿပာင္းလဲသြားမလဲ။ ဒီတိုင္းေနရင္ေကာ ဘာၿဖစ္မလဲ။ wawalak ေတြလို အေမွာင္ အေၾကာင္းေတာ့ ကၽြန္မ သိပ္မသိေသးဟု ထင္သည္။ သို႔ေသာ္ ယခုထက္ ေမွာင္ေသာ အေမွာင္ကေကာ ရွိပါဦးမည္လား။ ယခုပင္ ညမြန္းတည့္ေနခဲ့ၿပီ။

ကၽြန္မဘဝသည္ အလင္းကို ေမွ်ာ္ရမည့္ ဘဝလား။ ေၿပာင္းလဲပစ္လုိက္ဖို႔ အခ်ိန္တန္ေနၿပီလား။ ထြက္ေၿပးလြတ္ေၿမာက္ဖို႔ အခ်ိန္တန္ေနၿပီလား။ ကၽြန္မ မသိပါ။ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္တစ္ခု ခ်ခါနီးတိုင္း ကၽြန္မကို လာေရာက္ ရစ္ပတ္တတ္ေသာၾကိဳးမ်ားက ကၽြန္မကို အလြန္အမင္း မြန္းၾကပ္ေစပါသည္။ ကၽြန္မကို လာေရာက္ အုပ္မိုးေနေသာ ကၽြန္မ ၾကည့္ရမည့္ မ်က္ႏွာမ်ားကလည္း ကၽြန္မကို အၿမဲတေစ ေၿခာက္လွန္႔ေနတတ္ေသးသည္။

ကၽြန္မသည္ သာမန္လူသား တစ္ေယာက္သာ ၿဖစ္ပါသည္။ သူတို႔ကဲ့သို႔ အေႏွာင္အဖြဲ႔ ကင္းသူ မဟုတ္ခဲ့ေၾကာင္း သူတို႔သိေစခ်ငင္ပါသည္။

(၆)

“ သူက ကိုယ့္လို တစ္ကိုယ္တည္း တရားအားထုတ္ခ်င္စိတ္မ်ား ရွိေနမလား Gaia ”

ၿဖဴေဖြးဆြတ္ေနေသာ ယုန္ကေလးတစ္ေကာင္ႏွင့္ ကၽြန္မဆီ တေရြ႕ေရြ႕ ေမ်ာလြင့္လာသည့္ ေအးခ်မ္း ၿငိမ္သက္လွေသာမ်က္ႏွာပိုင္ရွင္ေလးကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။

“ ရွင္က ကြမ္ရင္ မယ္ေတာ္ ဆိုတာလား ”

ၾကားဖူးနားဝထဲမွာပင္ ကြမ္ရင္ မယ္ေတာ္ေဘး၌ ယုန္တစ္ေကာင္ရွိေနသည္ဟု မၾကားဖူးတာ ကၽြန္မ သိေနသည္။ ထင္သည့္အတိုင္း သူမက ေခါင္းခါသလို Gaia က ဒါက် မသိၿပန္ဘူးလား ဟူေသာ အၾကည့္ႏွင့္ ၾကည့္ပါသည္။ ၿပီးမွ..

“ သူက ခ်န္အို( Chang O ) တဲ့။ တရုတ္လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ လနတ္ဘုရားမေပါ့။ သူ႔မွာ အေဖာ္ဆိုလို႔ ယုန္ေလးတစ္ေကာင္တည္းနဲ႔ ေနထိုင္ၿပီး ဘဝရဲ႕ ရႈပ္ေထြးမႈေတြကို တရား မွတ္ရႈေနတဲ့သူေပါ့။ သူ႔ရဲ႕ သေကၤတက contemplation ေလ”

“ မင္းေရာ တရားအားမထုတ္ခ်င္ဘူးလား ”

ခ်န္အိုက ညင္သာစြာေမး၏။

တရားအားထုတ္သည္ ဆိုေသာ ေဝါဟာရသည္ ကၽြန္မႏွင့္ အေတာ္ေလး စိမ္းေဝးလွပါသည္။ ဘာသာတရား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ သူ႔နည္းႏွင့္သူ တရားအားထုတ္ၿခင္းေတာ့ ရွိၾကသည္ပင္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ကၽြန္မက တရား ထိုင္ႏိုင္သူ တစ္ေယာက္ ဘယ္နည္းႏွင့္မွ မၿဖစ္ႏိုင္ပါ။ ကၽြန္မ၏ စိတ္မ်ားသည္ တစ္ခုခု တိမ္းေစာင္းလြဲေခ်ာ္သြားမွာကို စိုးရိမ္စိတ္ႏွင့္ ဘယ္လိုမွ မၿငိမ္းေအးႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ၿဖစ္သည္။ ထို႔အၿပင္ ကၽြန္မသည္ ဘာကိုမွ လြယ္လင့္တကူ လက္မခံလိုေသာ ေၾကာင္းက်ိဳးမဲ့ ေခါင္းမာတတ္သည့္ မိန္းကေလးလည္း ၿဖစ္သည္။

ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္း ေၿပာခဲ့သလုိပင္ …

“ ေမခ .. နင္က ေမခၿမစ္ေရအတိုင္းပဲ ။ ေက်ာက္ေဆာင္တခ်ိဳ႕နဲ႔ သိပ္လ်ိဳ႕ဝွက္တယ္။ ေရစီးသန္တယ္။ ေအးစိမ့္ နက္ရိႈင္းတယ္။ အစိုးမရဘူး။ ဘာမွန္းကို မသိဘူး ” .. တဲ့။

ထုိမွတ္ခ်က္ေလးက မွန္သင့္သေလာက္ မွန္ပါလိမ့္မည္။ ကၽြန္မလည္း ကၽြန္မ ကိုယ္ကို ဘာမွန္း မသိေသးေသာေၾကာင့္ ၿဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေသခ်ာတာက ေမခ ၿမစ္ေရသည္ သဘာဝက ဖန္တီးထား၍ ၿဖစ္သလို ကၽြန္မသည္လည္း ဘဝေပးအေၿခအေနႏွင့္ ကံၾကမၼာ၏ ဖန္တီးထားမႈေၾကာင့္ လ်ိဳ႕ဝွက္ ေအးစိမ့္ ခဲ့ရသူသာ ၿဖစ္ပါလိမ့္မည္။

“ အင္းေလ.. မင္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်င္တဲ့အခါ လေရာင္ကို ၾကည့္လိုက္ပါ။ လရဲ႕အရိပ္မွာ ငါရွိေနပါတယ္။ မင္းအတြက္ ၿငိမ္းေအးမႈေတြဘယ္လိုရယူရမယ္ဆိုတာ ကူညီဖို႔ ငါ အသင့္ ရွိေနတယ္ေနာ္ ”

ယုန္ၿဖဴေလးကေတာ့ သူမေဘးတြင္ ၿငိမ္သက္စြာ ဝပ္လ်က္။

ရုတ္တရက္ ေန႔လည္ခင္း အလင္းေရာင္တမွ် လင္းခ်င္းလာေသာေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ အလန္႔တၾကား ေမာ့ၾကည့္မိၾကသည္။ ဒစၥေနကမၻာမွ Donald Duck ေအာ္သလိုပင္ “ အိုး အို ” ဟု ကၽြန္မ ေအာ္လုိက္ခ်င္ပါသည္။ ဘယ္နတ္ဘုရားမႏွင့္မွ မတူေသာ ထူးဆန္းသည့္ နတ္သမီးသံုးေဖာ္ကို ေတြ႕လုိက္ရေသာေၾကာင့္ ၿဖစ္သည္။ သူမတို႔သည္ လိေမၼာ္ေရာင္ ခရမ္းေရာင္ အၿပာေရာင္ ဝတ္ရံုမ်ားကို ဝတ္ဆင္ထားကာ ရွည္လ်ားေသာ က်စ္ဆံၿမီးၾကီး ေလးေခ်ာင္းစီကိုလည္း က်စ္ခ်ထားၾကေသးသည္။ ေခါင္းတြင္သရဖူမ်ားလည္း ပါ၏။

“ ရွင္တို႔က အသက္ေစာင့္ နတ္သမီးေတြလား ၊ တစ္ေယာက္က အသက္ခ်ည္မွ်င္ကို ယက္တယ္။ တစ္ေယာက္က တိုင္းတယ္။ တစ္ေယာက္က ကတ္ေၾကးနဲ႔ ၿဖတ္တယ္ဆိုတဲ့ နတ္သမီးေတြလား ”

သူတို႔သံုးေယာက္လံုး ေခါင္းကို ခပ္သြက္သြက္ခါ၏။

“ မဟုတ္ဘူး။ ငါတို႔က ဇိုရာ(Zora) သံုးေဖာ္ပဲ ေနနတ္သားရဲ႕ အေစာင့္အၾကပ္ေတြေပါ့ ေန (sun) ကို ကိုယ္စားၿပဳၾကတယ္။ တစ္ေယာက္က ဆင္ၿခင္ဥာဏ္ အလင္းကိုေပးတယ္။ တစ္ေယာက္က ဖန္တီးမႈ အလင္းကို ေပးတယ္။ တစ္ေယာက္က ပြားစီးမႈ အလင္းကို ေပးတယ္။ မင္းက ဘာလုိခ်င္သလဲ ”

“ ကၽြန္မ .. အဲဒီသံုးခုလံုးကို လိုခ်င္ခဲ့ဖူးတယ္။ ရွိလည္းရွိခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါေတြအားလံုးဟာ ကၽြန္မအတြက္ ေဆး မဟုတ္ဘူး ”

“ မင္းက ေဆးရွာေနတာလား ”

“ အဲလိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ”

“ ဒါၿဖင့္ ဘာလဲ ”

“ ကၽြန္မ …”

ကၽြန္မ ထံုးစံအတိုင္း ဘာဆက္ေၿပာရမွန္း မသိခဲ့ပါ။ ဆြံ႔အသူ တစ္ေယာက္ပမာ သူတို႔၏ သရဖူမ်ားေပၚတြင္ စီၿခယ္ထားေသာ ပတၱၿမား စိန္ၿပာႏွင့္ ခရမ္းစြဲမ်ား၏ ကာလတန္ေၾကးကို မိန္းကေလးပီသစြာ တြက္ေနမိသည္။ ဇိုရာသံုးေဖာ္အနက္မွ ခရမ္းေရာင္ဆင္ၿမန္းထားသူက

“ မင္း တကယ္ရွာေနတာကလည္း ေဆး မဟုတ္ပါဘူး။ မင္းက ေရွာင္လႊဲလို႔ေကာင္းေအာင္ ေခါင္းစဥ္တပ္ၿပေနတာပါ ”

မွန္ေနေသာေၾကာင့္ ကၽြန္မ ဘာမွ ၿပန္မေၿပာမိပါ။ အၿပာေရာင္ နတ္သမီးကမူ ..

“ တကယ္ေတာ့ မင္းခံစားေနရတာေတြကို အသိဥာဏ္ အလင္းနဲ႔ ကုစားရင္လည္း ရႏိုင္ပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘာၿဖစ္ခ်င္သလဲ ဘာလိုခ်င္သလဲ သိဖို႔နဲ႔ ရေအာင္ ယူတတ္ဖို႔ပဲ ။ ခုဟာက မင္းက ေပးကားေပး၏ မရ .. ဆိုတာမ်ိဳး ၿဖစ္ေနတယ္။ မင္းကို မင္းမိဘေတြက ဘယ္လို နကၡတ္နဲ႔မ်ား ယွဥ္ေမြးလာလဲ မသိဘူး ”

ကဗ်ာဆရာ ဝင္းေမာင္ရဲ႕ ကဗ်ာထဲကလို ဝိသာခါ နကၡတ္ ရာဟုဓါတ္ စီးတဲ့ အခ်ိန္လို႔ ေၿပာလုိက္ရ မေကာင္းရွိေတာ့မည္။ လိေမၼာ္နီေရာင္ကမူ ဘာမွ မေၿပာေခ်၊ သူတုိ႔အစား ကၽြန္မ ပင္ပမ္းေလးလံလာသည္။ သူတို႔ကိုလည္း အားနာလာသည္။ သူတို႔က ကၽြန္မကို ကယ္တင္ခ်င္သည္။ ကူညီခ်င္သည္။ ကၽြန္မက အသားက်ေနမႈ တစ္ခုထဲမွ ပိုေကာင္းရန္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ပိုဆိုးရန္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ရင္ဆိုင္ရန္ အားအင္ မရွိေတာ့တာ သူတို႔ မသိေခ်။ အနာက်က္စ ေၾကာင္တစ္ေကာင္လို ဒါဏ္ရာရစဥ္က ခိုေအာင္းခဲ့ေသာ ေခ်ာင္ေလးတစ္ေခ်ာင္မွာပဲ တိတ္ဆိတ္ လံုၿခံဳေနခ်င္သည္။

Gaia က သက္ၿပင္းတစ္ခ်က္ကို ခပ္မြမြေလးခ်၏။ သူမ၏ ဂရုဏာမ်က္ဝန္းမ်ားႏွင့္ ကၽြန္မကို ၾကည့္ကာ ..

“ မင္းဆီ ေရာက္လာၾကဦးမယ့္ နတ္ဘုရားမေတြ ရွိေသးတယ္။ ငါကေတာ့ မင္းကို နားလည္သင့္သေလာက္ နားလည္ေနၿပီလို႔ ယူဆတဲ့အတြက္ သူတုိ႔နဲ႔ ေတြ႕လုိက္ပါဦး ”

Gaia က သူမလက္ထဲမွ ပုဝါရွည္ၾကီးကို ေဝွ႕ရမ္းလုိက္ေသာအခါ နတ္သမီး ငါးပါးကို ေတြ႕ရသည္။ ပထမဆံုး နတ္ဘုရားမကို ကၽြန္မ သိပါသည္။ေစာေစာက ကၽြန္မ Chang O ႏွင့္မွားေသာ ကြမ္ရင္ ၿဖစ္သည္။ ဒုတိယ နတ္ဘုရားမကိုေတာ့ ကၽြန္မ မသိပါ။ ဖက္ဖူးစိမ္း ေရာင္ ဝတ္စံုေပၚတြင္ ခရမ္းၿပာေရာင္ဝတ္ရံုကို ၿခံဳရံုထားသည္။ လက္ထဲတြင္ အင္မတန္ အရည္အေသြးေကာင္းလွသည့္ ပတၱၿမားသံုးလံုး လက္ကိုင္တြင္ စီၿခယ္ထားသည့္ ဓားတစ္လက္ကို ကိုင္ထား၏။ တစ္ဦးတည္းေသာ ဓားကိုင္သည့္ နတ္ဘုရားမပင္။ သို႔ေသာ္ သူမက သိပ္သည္းစြာ လွ၏။

“ ငါ့ကို မသိဘူး မဟုတ္လား ”

သူမ ကၽြန္မ စိတ္ကိုသိသည္ထင့္။ ေမးလာ၏။

“ ဟုတ္ကဲ့”

“ ငါက Gwenhwyfar ပဲ။ Judgment ကို ကိုယ္စားၿပဳတယ္။ လူေတြက ငါ့ကို တရားမွ်တ တဲ့ စီရင္ခ်က္နဲ႔ အသိပညာအတြက္ ကိုးကြယ္ၾကတယ္။ မင္း ဘာမ်ားလိုအပ္ေနသလဲ ။ ကူညီဖို႔ လာခဲ့တာပါ ”

“ ကၽြန္မ သိ္ပ္ဒုကၡေရာက္ေနလို႔လားဟင္ ”

ကၽြန္မ တအံ့တၾသပင္ ေမးလုိက္မိသည္။

“ မင္း ဒုကၡေရာက္ေနတယ္လို႔ မင္းကိုယ္မင္း မယူဆရင္ေတာ့ ေမးခ်င္ပါတယ္။ ငါ့လိုပဲ အရာအားလံုးအတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို စေတးႏိုင္ၿပီလား ”

ကြမ္ရင္က ကၽြန္မကို အင္မတန္ႏူးညံ့ခ်ိဳလြင္သည့္ အသံႏွင့္ ဝင္ေမးၿခင္းၿဖစ္သည္။ ကၽြန္မ ေခါင္းခါမိသလားမသိ။

“ ကၽြန္မ အရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို စြန္႔လႊတ္ ဆံုးရႈံးခဲ့ရၿပီးၿပီ ၊ ကၽြန္မရဲ႕ ကံၾကမၼာ တခ်ိဳ႕ကို စေတးခဲ့ရၿပီးၿပီ ။ ကၽြန္မကိုယ္ ကၽြန္မေတာ့ မစေတးႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ထိုက္တန္မႈ ရွိတယ္ တရားတယ္လို႔ ထင္ၾကလို႔လား ”

ကြမ္ရင္ ကေတာ့ၿပံဳးပါသည္။ သူကေတာ့ Sacrifice ကို ကိုယ္စားၿပဳသူကိုး။

“ စိတ္ထင္ၿမင္ခ်က္ အားလံုးဟာ ကိုယ္နဲ႔ပဲသက္ဆိုင္ပါတယ္။ ကိုယ္က ထိုက္တန္တယ္ ထင္ရင္ ထိုက္တန္မွာပဲ။ ကိုယ္က ေက်နပ္ရင္ ေက်နပ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ မေက်နပ္ရင္ ေတာ့ဒါဟာ ဒုကၡေတြပဲေပါ့ ”

Kuan Yin ႏွင့္ Gwenhwyfar တို႔၏ စကားမ်ားၾကားတြင္ ကၽြန္မ ဝကၤဘာမိေနေတာ့သည္။

(၇)

ဝကၤပါထဲမွ ကၽြန္မ ရုန္းထြက္ရန္ အစေပးသူမွာ ကၽြန္မ အလြန္စိတ္ဝင္စားခဲ့သည့္ အီဂ်စ္တို႔၏ ပိရမစ္နံရံမွ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈမ်ိဳးႏွင့္ ရွိေနေသာ နတ္ဘုရားမပင္ ၿဖစ္သည္။ ပုခံုးထက္တြင္ သိမ္းငွက္ တစ္ေကာင္ပါလာၿပီး လ်ိဳ႕ဝွက္သိပ္သည္းေသာ မ်က္ႏွာကို ပိုင္ဆိုင္၏။ သူမ လွပပံုက ပေဟဠိ ဆန္လြန္းလွေလသည္။

“ ဒါနဲ႔ သူက အီဂ်စ္ဖက္က နတ္ဘုရားမလား ”

“ သိပ္နီးစပ္ပါတယ္ သူက အိုက္ဇစ္( Isis) ေလ ”

ကြမ္ရင္က ေၿဖေပးၿခင္းၿဖစ္၏။

“ ဘုရားေရ သူက Isis လား၊ ကၽြန္မ ေကာင္းေကာင္းသိတာေပါ့ ”

အိုက္ဇစ္က မၿပံဳးပါ။ ကၽြန္မကို မည္သို႔မွလည္း မတု႔ံၿပန္ပါ။ အတန္ၾကာေတာ့မွ ..

“ မင္းက ဘာတစ္ခုမွ မလိုခ်င္ဘူးဆိုေတာ့ magic power ကိုေရာ မင္းမလိုခ်င္ဘူးလား ။ ငါက magic ကို ကိုယ္စားၿပဳတယ္ေလ။ သိပ္ေတာ့ မထင္ပါဘူး ”

သူမကေတာ့ ကၽြန္မကို ေလွ်ာ့တြက္ထားပံုရပါသည္။

“ magic power က ကၽြန္မ ဘာလုပ္လုိ႔ရမလဲ ”

ကၽြန္မ၏ အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏိုင္လွေသာ ေမးခြန္းေၾကာင့္ Isis ေဒါသ ထြက္သြားပံုရသည္။ အလြန္စူးရွ နက္နဲေသာ မ်က္ဝန္းမ်ားႏွင့္ ၾကည့္ကာ ဘာမွ မေၿပာေတာ့ပဲ ကၽြန္မေရွ႕မွ ထြက္ခြာသြားေတာ့သည္။ ပုခံုးေပၚမွ သိမ္းငွက္ၾကီးကလည္း “ ဂီး ” ဟု စူးရွရွ အသံ တစ္ခ်က္ေပးကာ လိုက္ပါသြား၏။

ကၽြန္မ သက္ၿပင္းကို အသာခ်မိသည္။

တကယ္ေတာ့ magic power ႏွင့္ လွည့္စားၿခင္းသည္ လွည့္စားၿခင္းသာၿဖစ္၏။ တကယ့္ အစစ္အမွန္မဟုတ္ေပ။ တကယ့္ အစစ္အမွန္မ်ား က်ေတာ့လည္း၊ ကၽြန္မအတြက္ ေၿခေခ်ာ္ လက္ေခ်ာ္ပင္ အေကာင္းဘက္မွ မလာပါ။

“ မင္း ေပ်ာ္မယ္ထင္ရင္ ငါနဲ႔ လုိက္ခဲ့လို႔ ရပါတယ္ ”

“ ေပ်ာ္မယ္ ထင္ရင္ ”

ကၽြန္မ ထိုစကားစုကို မ်က္ဝန္းအဝိုင္းသားႏွင့္ ေရရြတ္ေတာ့ ဒိုင္ယာနာ ( Diana ) ဟူေသာ လနတ္သမီးက ကၽြန္မကို ၿပန္ေမးသည္။

“ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ မင္းမသိဘူးလား၊ ငါကေတာ့ ေတာကစားထြက္ရတာေပ်ာ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အၿပစ္မဲ့တဲ့ သတၱဝါေလးေတြကို ေစာင့္ေရွာက္ရတာလည္း ေက်နပ္တယ္ ”

သူ႔ ဝါသနာႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကလည္း တစ္မ်ိဳးပင္။ ေတာကစားထြက္သတဲ့။ အၿပစ္မဲ့ သတၱဝါ ေတြကို ေစာင့္ေရွာက္သတဲ့။ ဆန္႔က်င္ဘက္ ႏွစ္ခုပင္။ ကၽြန္မကေတာ့ သူမႏွင့္ အတူပါလာ ေသာ အမဲလုိက္ေခြးၾကီးမ်ားကိုသာ တအံတၾသ ၾကည့္ေနမိသည္။ ၿဖစ္ႏိုင္လ်င္ သူမလက္ထဲမွ လွပ ခန္႔ညားၿပီး အလြန္အသံုးဝင္မည့္ “ ေလး ” ၾကီးႏွင့္ အမဲလိုက္ ေခြး တစ္ေကာင္ေတာ့ လိုခ်င္ပါသည္။ သူမေၿပာေသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ အသံုးတည့္မည့္ အခ်ိန္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္အတြက္ ၿဖစ္ပါသည္။

“ ကၽြန္မကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာ တစ္ခါမွ မခံစားဖူးသလိုပဲ ”

“ မင္းက တရားရေနသူလည္း မဟုတ္ဘူး ။ ၿပီးၿပည့္စံုေနသူလည္း မဟုတ္ဘူး။ လူဆိုတာ ငိုဖူးရင္ ရယ္ဖူးရမွာေပါ့။ ဝမ္းနည္းဖူးရင္ ေပ်ာ္ဖူးရမွာေပါ့ ”

“ ဟုတ္လား၊ ေလာကနိယာမၾကီးက အဲဒီလိုလား ၊ ကၽြန္မ မသိခဲ့ပါဘူး။ နာက်င္ ဆံုးရႈံးခဲ့ ဖူးရင္ေကာ ကၽြန္မ ဘာၿပန္ရမွာလဲ ”

Diana နတ္သမီးသည္ ကၽြန္မကို အရႈႈံးေပးသြား၏။ ကၽြန္မ စကားကို ဘာမွ ၿပန္မေၿပာေတာ့ပဲ ဂ်ဴႏို ( Juno) ကိုသာ လွည့္၍ ေၿပာသြားခဲ့သည္။

“ မင္းကိုေတာ့ ဂ်ဴႏို႔ လက္ထဲပဲ ထားခဲ့ရေတာ့မွာပဲ ”

“ အဲဒါ အေကာင္းဆံုးပါပဲ ”

တညီတညြတ္တည္း ေထာက္ခံကာ Gaia, Zoya သံုးေဖာ္၊ Kuan Yin, Gwenhwyfar ႏွင့္ Diana တို႔အားလံုး ကၽြန္မေရွ႕မွ ထြက္ခြာသြားၾကေတာ့သည္။

တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္ဟန္ရွိၿပီး က်က္သေရရွိလွေသာ ဂ်ဴႏိုက ကၽြန္မကို မမွိတ္မသုန္ ၾကည့္ေနသည္။ သူမ၏ အၾကည့္မ်ားတြင္ တစ္စံုတစ္ရာေသာ အားမ်ား ပါေနသလို ကၽြန္မ ရင္မဆိုင္ႏိုင္ပါ။ ထူးထူးဆန္းဆန္း သူမႏွင့္အတူ ၿမန္မာ့ကေဒါင္းၾကီးတစ္ေကာင္ ပါလာသၿဖင့္ ကၽြန္မ ေဒါင္းၾကီးကိုသာ ေငးၾကည့္ေနမိေတာ့သည္။

ေဒါင္းၾကီးက စိမ္းဖန္႔ဖန္႔ႏွင့္။

ကၽြန္မတို႔ အတန္ၾကာ တိတ္ဆိတ္ေနမိၾကသည္။

လေရာင္ၿဖာက်ေနပံုကအစ တစ္စ တစ္စ ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ရာ ေကာင္းလာသည္ဟု ခံစားရသည္။ သူမသည္ ေနာက္ဆံုးေသာ နတ္ဘုရားမၿဖစ္လိမ့္မည္။ ကၽြန္မသည္ ၾကယ္တာရာ အစင္းစင္းႏွင့္လြဲေခ်ာ္ခဲ့သူလား။ ဘယ္သူမွ မရႏိုင္ေသာ အခြင့္အေရးကို ရခဲ့ ေသာ္လည္း ကၽြန္မ လက္မခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ ကၽြန္မ ႏွလံုးသားမ်ားက အသားက် ေနခဲ့ၿပီလား။ ကၽြန္မ မ်က္ရည္ဆိုေသာ အရာကို မုန္းပါသည္။ တကယ္ေတာ့ ထိုမ်က္ရည္ မ်ားသည္ အမ်ားတကာက သမုတ္သလို လက္နက္မဟုတ္ပါ။ နာက်င္ က်ဆံုးၿခင္း၏ ကမၺည္းေက်ာက္စာၿဖစ္သည္။

ခု ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ။ ကၽြန္မ အၿမင္အာရံုမ်ား မႈန္ဝါး ေဝသီလာခဲ့သည္။ မ်က္ရည္ေတာ့ မၿဖစ္ႏိုင္ပါ။ ကၽြန္မက နာက်င္မႈကို ကမၺည္းတင္ခ်င္သူ မဟုတ္ေပ။ ႏွင္းေငြ႕ႏွင္းရိပ္မ်ား ၿဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ၿမန္မာၿပည္ေၿမာက္ပိုင္းေဒသသည္ ေႏြဦးေပါက္ထိ ေအးၿမေနတတ္သည္ မဟုတ္ပါလား။

“ ၿမစ္ကေလးေရ ”

ႏူးညံ့ ညင္သာ၍ ၾကည္လင္ေသာ အသံသာသာေလးေၾကာင့္ ကၽြန္မ ၿပန္ၾကည့္လုိက္မိသည္။ သူမက ကၽြန္မကို ၿမစ္ကေလး တဲ့။ ဟုတ္တာေပါ့။ အမိုင္ခ သည္ ဧရာဝတီ၏ အစၿဖစ္သည္ေလ။

“ မင္း ရပ္တံ့ေနလို႔ မရဘူး။ ဆက္စီးဆင္းေနရဦးမွာပဲ။ အဲဒီအခါမွာ အသားက်မႈေတြကို ေကာင္းေကာင္းဆိုးဆိုး မင္း စြန္႔လႊတ္ရလိမ့္ဦးမယ္။ ကံေကာင္းၿခင္းေတြကိုလည္း မင္း ထပ္ၾကံဳေတြ႕ရဦးမွာပဲ။ ကံဆိုးၿခင္းေတြကိုလည္း မင္းရင္ဆိုင္ရဦးမွာပဲ။ မင္းရင္ဆိုင္ခဲ့ဖူးၿပီးၿပီ ေလ..ဘာမွ စိုးရိမ္စရာ မရွိပါဘူး။ ဟိုးမွာ ေတြ႕လား ေနထြက္ေတာ့မွာ၊ ဘယ္သူမဆို အေမွာင္ဟာ အၿမဲတမ္း ဖံုးလႊမ္းမေနပါဘူး ”

“ wawalak ေတြ..”

“ မင္းက wawalak ေတြ မဟုတ္ဘူးေလ ”

“ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မေနာက္မွာ Yurlungar လို နဂါးၾကီးတစ္ေကာင္ ပါးစပ္ၿဖဲ ေစာင့္ေနတယ္လို႔ Gaia က ေၿပာတယ္ေလ ”

ကၽြန္မ စကားေၾကာင့္ Gaia က ဂရုဏာသက္စြာ ၿပံဳး၏။ ၿပီးမွ ..

“ အဲဒီ နဂါးၾကီးကို ၿဖိဳခြင္းႏိုင္မွာလည္း မင္းပဲ။ အဲဒီနဂါးခံတြင္းထဲ ခုန္ခ်ႏိုင္တာလည္း မင္းပဲ မင္းမွာ ဆင္ၿခင္ဥာဏ္ ရွိပါတယ္။ ငါကေတာ့ မင္းနဲ႔အတူ အၿမဲတမ္း ရွိေနမွာပါ ”

“ ရွင္ .. ဘာၿဖစ္လို႔လဲ ”

“ ငါက မင္းနဲ႔မွ မဟုတ္ပါဘူး ကမၻာေပၚက အမ်ိဳးသမီးတိုင္းရဲ႕ ပထမဆံုး ဝင္သက္ ထြက္သက္ကေန ေနာက္ဆံုးထြက္သက္ထိ ငါ သူတို႔နဲ႔အတူရွိေန ေစာင့္ေရွာက္ေနပါတယ္။ မင္းလည္း မလြတ္ေၿမာက္ပဲ ထြက္ေၿပးေနမယ့္ အတူတူ ရင္ဆိုင္စရာရွိတာေတြကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင္ဆုိင္ဖို႔ ဆံုးၿဖတ္လိုက္ပါ။ ေၿပာင္းလဲစရာရွိတာေတြကို မတု႔ံမဆိုင္း ေၿပာင္းလဲပစ္လိုက္ စမ္းပါ ။ အသိဥာဏ္ရွိၿပီး တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္တဲ့ မိန္းမ တစ္ေယာက္အတြက္ ဘာက အလိုအပ္ဆံုးလဲဆိုတာ မင္း ေရြးခ်ယ္တတ္လိုက္စမ္းပါ ။ မင္း မညံ့ပါဘူး။ ငါယံုပါတယ္ ”

ကၽြန္မ သူမကို ဘာမွ ၿပန္မေၿပာမိပါ။ Juno က ေဒါင္းေတာင္ စိမ္းဖန္႔ဖန္႔ေလးတစ္ခု လက္ထဲထည့္ေပးကာ ကၽြန္မေခါင္းကို အသာပြတ္သပ္လ်က္ ေၿပာ၏။

“ ငါတုိ႔ဟာ မိန္းမသားေတြၿဖစ္တယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ မေမ့နဲ႔။ ဒါဟာ ေပ်ာ့ညံ့ဖို႔ မဟုတ္ဘူး မာေက်ာဖို႔ ေၿပာတဲ့ အမွာစကားပဲၿဖစ္တယ္။ မိန္းမဆိုတာ ပန္းေတာ့ပန္းေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သံမဏိပြင့္ဖတ္ေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ပန္း ၿဖစ္ရမယ္။ ဒါကို မင္း မေမ့ပါနဲ႔ ”

Juno က ကၽြန္မကို ႏွစ္သိမ့္ၿပံဳး ၿပံဳးကာ ကၽြန္မထံမွ ၿပန္လည္ ထြက္ခြာသြားေတာ့သည္။ သူမ ထြက္ခြာသြားခ်ိန္တြင္ အေရွ႕ဆီမွ ေရာင္နီစမ်ားပင္ သန္းလာခဲ့ၿပီ။ ကၽြန္မကေတာ့ လက္ထဲမွ ေဒါင္းေတာင္ေလးကိုၾကည့္ကာ ကၽြန္မကိုယ္ ကၽြန္မ ၿပန္လည္ နားခ်ေနမိသည္။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို နားခ် အယံုသြင္းရၿခင္းသည္ အခက္ခဲဆံုး ၿဖစ္ေနတတ္သည္။

ကၽြန္မ တစ္ညလံုး တစ္စက္မွ မေမွးခဲ့ရ။

ခု ေနေရာင္မ်ား ၿဖာက်လာခဲ့ၿပီ။

ေနေရာင္ၿခည္မ်ားကိုေရာ ကၽြန္မ ယံုၾကည္လို႔ ရႏိုင္ပါမည္လား။

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသခ်ာမႈ ရယူရေပဦးမည္။

(၈)

“ ေမခ နင္ ဘာလုပ္ေနတာလဲ ”

မွီေလွ်ာ့ထားေသာ ပင္စည္မွ ခြာကာ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္း စိုလတ္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။

“ ဟို အင္း .. ဘာမွ မလုပ္ပါဘူး ”

“ ဘာမွ မလုပ္ဘူး ဟုတ္လား ။ ခါတိုင္း ဒီအခ်ိန္ နင္က အိပ္ရာထတတ္တာမွ မဟုတ္တာ မွန္းစမ္း .. နင့္လက္ထဲက ဘာလဲ ”

ေၿပာေၿပာဆိုဆို ကၽြန္မ လက္ထဲမွ ေဒါင္းေတာင္ေလးကို ဖ်တ္ကနဲ လွမ္းဆြဲယူသြားသည္။

“ ေဒါင္းေတာင္ေလးပဲ ။ နင္ ဗမာၿပည္က ယူလာတာလား ”

“ မဟုတ္ .. အဲ .. ဟုတ္တယ္ ”

ကၽြန္မအေၿဖေၾကာင့္ စိုလတ္က ကမန္မကို မသကာၤသလို ၾကည့္ပါသည္။

“ နင္ ဘာၿဖစ္ေနလဲ ”

“ ဘာမွ မၿဖစ္ပါဘူး ”

“ ဒါဆို ဒီေလာက္အေစာၾကီး ေဒါင္းေတာင္ တစ္ေခ်ာင္းကို ကိုင္ၿပီး နင္ဘာထိုင္လုပ္ေနတာလဲ ေအးကေအးနဲ႔ ”

ထံုးစံအတိုင္း ဥာဏ္နီဥာဏ္နက္မ်ားကို ကဗ်ာကယာ စုယူရသည္။

“ ေၾသာ္ … မနက္ေစာေစာ တစ္ခါမွ မထဖူးဘူး မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ မနက္ခင္းရဲ႕ ရႈခင္းကို ငါထၾကည့္ေနတာ။ ဘာလုိ႔လဲဆိုေတာ့ ဒီရြာကေလးရဲ႕ နံနက္ခင္းကို ငါ မခံစားလိုက္ရမွာစိုးလို႔။ ငါ ေနာက္ ႏွစ္ရက္ သံုးရက္ေနရင္ ၿပန္ေတာ့မွာေလ။ ”

“ ဟင္ .. ဘယ္လိုၿဖစ္ရၿပန္တာလဲ ။ နင္ေၿပာေတာ့ ႏွစ္လ သံုုးလ ေနမွာဆို ”

“ အင္း .. ဟုတ္တယ္။ ခုေတာ့ မဟုတ္ေတာ့ဘူး ”

စိုလတ္ ကၽြန္မကို မသကာၤသလို ၾကည့္ၿပန္ပါသည္။ သူ႔ မသကာၤၿခင္းက ကၽြန္မကို စိတ္မွ ႏွံ႔ရဲ႕လားဟူေသာ အၾကည့္မ်ိဳးဟု ကၽြန္မ ခံစားရလ်က္က မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ ေနလိုက္သည္။

“ အဲဒါ ထားပါ။ ဒီေဒါင္းေတာင္က နင္လာတုန္းက ပါမလာပါဘူး။ ငါ့ကို ညာမေနနဲ႔ ။ ဘယ္ကရလဲ ေၿပာ ..”

“ နင္ Juno ကိုသိလား ”

“ ေမာ္ဒယ္လ္ လား၊ အကပညာရွင္လား၊ body fitness centre လား ”

“ ေသေတာ့မွာပဲ ”

ကၽြန္မက ညည္းညဴေတာ့ သူက ..

“ ကဲ ထားပါ ။ ဆက္ေၿပာပါ ”

“ သူကေလ ငါ့ကို ဒီေဒါင္းေတာင္ေလးေပးၿပီး ငါ့စိတ္ကို ကုစားေပးခဲ့တာ။ ”

စိုလတ္က မ်က္ေမွာင္ကို အစြမ္းကုန္ ၾကဳတ္ရင္း ..

“ ဘာလဲ .. ဒီေဒါင္းေတာင္ကို ၿပာခ်ၿပီး သံုးခြက ္တစ္ခြက္တင္ ..”

“ ၾကံၾကီး စည္ရာဟာ ”

“ ေတာ္ၿပီ ဒါဆိုလည္း ဘာမွေၿပာမေနနဲ႔ေတာ့ ။ ဘာေတြမွန္းကို မသိဘူး။ လာ ဒီေန႔ နင္ေရာက္ေနတယ္ဆိုလုိ႔ ကိုင္မီးနဲ႔ဒီးရမ္ လာလိမ့္မယ္။ ရြာထိပ္က သြားၾကိဳရေအာင္ နင့္ကို လာေခၚတာ ”

“ ဟုတ္လား .. သြားေလ ”

သစ္ပင္ကို မွီထိုင္ေနရာမွ ထလိုက္ေသာအခါ ကၽြန္မ မိုက္ကနဲ ၿပန္ၿပိဳလဲသြားခဲ့ရသည္။ စိုလတ္က ကဗ်ာကယာ လွမ္းဆြဲရင္း မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ကာ……..

“ နင္ ဘာၿဖစ္ေနတာလဲ ”

“ အဲဒီေမးခြန္းကို နင္ေမးေနတာ ဘယ္ႏွခါရွိၿပီလဲ ”

“ ဒါကေတာ့ နင္က ေမးေအာင္ လုပ္ေနတာကိုး၊ နင္ ..ဘာၿဖစ္ေနလဲ ေၿပာစမ္း ”

တစ္စက္ကေလးမွ စိုးရိမ္သံမပါပါ။ ဆူပူခ်င္သံပဲ ပါသည္။

“ ငါ .. ညက ..”

“ ညက .. ဘာၿဖစ္လဲ ”

“ တေရးမွ မအိပ္ရေသးဘူး ”

ကၽြန္မကို မယံုသကၤာၾကည့္ၿပန္ပါသည္။

“ ေစာေစာက နင္ေၿပာေတာ့ အေစာၾကိးထၿပီး နံနက္ခင္းကို ခံစားတာဆို ”

“ အဲဒါ ညာတာ ခုေၿပာတာကမွ အမွန္ ”

“ ကဲပါ .. ဘာလို႔ မအိပ္တာလဲ၊ အိပ္မေပ်ာ္တာလား၊ တမင္ မအိပ္တာလား ”

“ တစ္ခုမွ မဟုတ္ဘူး ၊ အင္း ..ဟိုေလ နတ္သမီး အဲ ..”

“ ဘာၿဖစ္ေနၿပန္လဲ .. ဘာနတ္သမီးလဲ ”

“ ေၾသာ္ .. ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး။ ငါေရးမယ့္ ဝတၳဳေခါင္းစဥ္ ေၿပာမလုိ႔ပါ ”

“ ဘာတဲ့လဲ ”

“ နတ္သမီးပံုၿပင္ တဲ့ ”

“ ဟင္းးးးးးးးးးးး ဘာမွန္းကို မသိဘူး ”

စိုလတ္က ကၽြန္မကို ႏႈတ္လွန္ထိုးမေနေတာ့ပါ။ သူႏွင့္ ကၽြန္မသည္ စကားႏိုင္လုတတ္ေသာ္လည္း တကယ့္တကယ္က် အေတြးတူေသာ ခံယူခ်က္တူေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ၿဖစ္သည္။

ဟိုးအေဝးဆီမွ တေရြ႕ေရြ႕ လွမ္းလာေသာ ၿဖဴၿဖဴရိပ္ကေလးႏွစ္ခုကို ႏွင္းေငြ႕ေငြ႕ၾကားမွ ၿမင္ေနရသည္။ ကိုင္မီးနွင့္ ဒီးရမ္ ၿဖစ္ႏိုင္သည္။ ဧည့္သည္ .. ဧည့္သည္ ..ဟူေသာ လက္ဆင့္ကမ္း သံခ်ိဳေလးမ်ားကို ၾကားလုိက္ရသည္။

ကၽြန္မ စိုလတ္လက္ထဲမွ ေဒါင္းေတာင္ေလးကို ၿပန္ယူကာ တယုတယ သိမ္းလုိက္ရင္း ေတာင္ေစာင္းလမ္းေလး အတိုင္း ၿဖဴၿဖဴရိပ္ကေလးမ်ား ရွိရာသို႔ ေၿပးဆင္း သြားလုိက္ေတာ့သည္။

ေအးစိမ့္ေသာ ေဆာင္းေႏွာင္းေႏြဦး၏ ေလသည္ ကၽြန္မကို ၾကမ္းတမ္းစြာ တားဆီး ေႏွာက္ယွက္ေန၏။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္မ ၿဖတ္သန္းထိုးခြဲႏိုင္ခဲ့သည္။ Juno ေၿပာသလို ရင္ဆိုင္စရာရွိသည္မ်ားကို ရင္ဆိုင္ေက်ာ္ၿဖတ္ၿပီးမွသာ ကၽြန္မတို႔ ၿငိမ္းေအးႏိုင္မည္ မဟုတ္လား။

ႏွင္းၿဖဴေငြ႕ ေအးစက္စက္မ်ား၏ အဆံုး၊ ေနေရာင္ၿခည္ တခ်ိဳ႕ေအာက္တြင္ ၊ ကၽြန္မ ခ်စ္ေသာ အစ္ကိုအစ္မ မ်ားက ကၽြန္မကို ေစာင့္ေနလိမ့္မည္။ ကၽြန္မ၏ ေနာက္ေက်ာ တြင္လည္း ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းေလး ရွိေနခဲ့သည္။ ကၽြန္မ လက္ထဲတြင္လည္း ေဒါင္းေတာင္ေလး ရွိေန၏။

ႏွင္းၿမဴမ်ားကို ၿဖိဳခြင္း ေက်ာ္လႊားႏိုင္မွာလည္း ကၽြန္မ၊ ေနေရာင္မ်ားကို လက္ကမ္းၾကိဳႏိုင္မွာ လည္း ကၽြန္မ ဆိုတာ ပိုေသခ်ာသြားခဲ့ရေလၿပီ။ ။

မေနာ္ဟရီ

၂၀၀၂

ဒီဝတၳဳကို ၂၀၀၂ ခုႏွစ္တည္းက ေရးခဲ့တယ္လို႔ အမွာမွာ တည္းက ေရးခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုေရးတယ္ထင္ေနၾကတဲ့သူေတြရွိသလို နတ္သမီး မေၿပာခဲ့တဲ့ပံုၿပင္ တို႔ ကိုရဲ (နီကိုရဲ) ရဲ႕ နတ္သမီးေထာင္ေခ်ာက္ တို႔နဲ႔ မွားေနသူေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ဒါက မဂၢဇင္းဝတၳဳရွည္လို႔ ေၿပာလုိ႔ရမယ့္ mini-fiction အမ်ိဳးအစားပါ။ ေမာင္စိုင္းနဲ႔ Rebecca Win ရိုက္တာက နတ္သမီးမေၿပာခဲ့တဲ့ပံုၿပင္ ပါ။ အဲဒါက လံုးခ်င္းၿဖစ္ပါတယ္။

မေနာ္ဟရီ

နတ္သမီးပံုၿပင္ (အပိုင္း ၄)

Friday, February 5, 2010

(၄)

“ ကၽြန္မ သူ႔ကို မသိဘူး ”

တာရာနတ္သမီးက ကၽြန္မကို ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာကာနီး သမင္လည္ၿပန္လွည့္ကာ ေၿပာ၏။

“ သူက Inanna တဲ့ ၾကယ္တာရာနတ္သမီးေပါ့ Star ဆိုတဲ့ သေကၤတကို ပိုင္ဆိုင္တယ္ ေၾကးေခတ္ရဲ႕ အင္မတန္ တန္ခိုးၾကီးတဲ့ နတ္ဘုရားမေပါ့ ။




သူ႔ကို ေကာင္းကင္ ဘုရင္မ (Queen of Heaven ) လို႔လည္းေခၚၾကတယ္ .. အစက ၿပန္မစခ်င္တဲ့ မင္းကို သူက တစ္ခုခုကူညီႏိုင္ပါေစလို႔ ကိုယ္ ဆႏၵ ၿပဳပါတယ္ ”

တာရာနတ္သမီး ေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာအခါ ကၽြန္မေရွ႕သို႔ေရာက္ေနၿပီၿဖစ္ေသာ ၾကယ္တာရာနတ္သမီးက ကၽြန္မကိုၾကည့္ကာ ..

“ ခုခ်ိန္ကစၿပီး မင္းအိပ္မက္ေတြကို စိုးရိမ္ေၾကာင့္က်မႈ ကင္းကင္းနဲ႔ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေပေတာ့ ။ ေအာင္ၿမင္မႈနဲ႔ ကံၾကမၼာေကာင္းေတြကို ငါ ဖန္ဆင္းေပးခဲ့မယ္ ”

“ ကၽြန္မ ..”

ေကာင္းကင္ ဘုရင္မက ကၽြန္မစကားကို ဆံုးေအာင္ေၿပာခြင့္မၿပဳပါ။ အေတာင္ပံေတြပါသည့္ ၿခေသၤ့ေမာင္ႏွံႏွင့္အတူ ပ်ံသန္းေပ်ာက္ကြယ္သြားပံုက ေကာင္းကင္မွ ၾကယ္စုမ်ားပင္ သူမႏွင့္ လိုက္ပါသြားသလို ထင္လုိက္ရသည္။

“ မတရားလုိက္တာ ..”

ကၽြန္မ စိတ္ထဲက မေက်မနပ္ ေရရြတ္ရံုမွတစ္ပါး ဘာမွမတတ္ႏိုင္ပါ။ သူမသည္ Queen of Heaven ဟူေသာအမည္ႏွင့္လိုက္ေအာင္ အေတာ္လည္းခက္ထန္ပံုရပါသည္။

“ မင္းအတြက္ တရားမွ်တမႈကိုေတာ့ ငါက ေပးႏိုင္ပါလိမ့္မယ္ ”

ပင္လယ္လိႈင္းရိုက္သံ ဂီတႏွင့္ ဆင္ဆင္တူေသာ အသံတခ်ိဳ႕ကို ၾကားလုိက္ရၿပီး ကၽြန္မေရွ႕တြင္ ပင္လယ္ေရၿပာေရာင္ ဝတ္ရံုႏွင့္ ရီမားနား (Yemana) ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။



သူမသည္ Santeria မ်ား၏ ပင္လယ္ေစာင့္ နတ္သမီးၿဖစ္ၿပီး မွ်တမႈ ( Balance) သည္ သူမ၏ သေကၤတၿဖစ္သည္။ သူမသည္ ေကာင္းကင္ႏွင့္ ကမၻာေၿမၿပင္ ၾကားတြင္ မွ်တမႈကို ေဆာင္က်ဥ္းေပးသူလည္းၿဖစ္၏။

“ တရားမွ်တမႈ ဟုတ္လား ”

“ ဟုတ္တယ္ ”

ကၽြန္မ သူမ၏ ကပိုကရိုလွပေသာ နက္ေမွာင္ေၿပာင္လက္သည့္ ပိုးသားဆံပင္မ်ားကို ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ သူမ ဦးေခါင္းထက္တြင္ ဘာသရဖူမွ မပါပါ။ ဝတ္ဆင္မႈကလည္း ရိုးစင္းလွ၏။

“ တရားမွ်တမႈတိုင္းဟာလည္း ကၽြန္မကို မကုစားႏိုင္ၾကပါဘူး ”

“ ဘယ္လိုကြဲ႕ ”

သူမ ကၽြန္မကို တအံတၾသ ၿပန္ေမး၏။ သူမသည္ ရိုးသားလွေသာ နတ္ဘုရားမ ၿဖစ္သည္။

“ ကၽြန္မ အမွန္တရားနဲ႔ တရားမွ်တမႈကို ရွာေနတာမဟုတ္ဘူး ”

သူမက ကၽြန္မကို နားမလည္သလုိ ၾကည့္ပါသည္။

“ မင္းဟာက အမ်ိဳးမိ်ဳးပဲ ခုနက ၾကယ္တာရာနတ္သမီးကိုက် မတရားလုိ႔တဲ့ ”

ဟုတ္ပါသည္။ သူမ ေၿပာတာ မမွားပါ။ မွားေနသည္က ကၽြန္မသာ ၿဖစ္ပါလိမ့္မည္။ Yemana က ကၽြန္မကို ဂရုဏာသက္စြာၾကည့္ရင္း ေၿပာ၏။

“ မင္းဟာ တကယ္ေတာ့ ခုထိ ဘာမွန္းမသိေသးတဲ့ မိန္းကေလးပဲ ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘာၿဖစ္ခ်င္မွန္း သိလ်က္နဲ႔ အလိုက္အထိုက္ ခ်ိဳးေကြ႕တဲ့လမ္းေတြကို သိမ္းဆည္း ထားတာက်ေတာ့ေရာ မင္းကိုယ္မင္း တရားမွ်တတယ္လုိ႔ မင္းထင္လုိ႔လား ဒီမွာ ေနသာတဲ့ေန႔က်မွ လမ္းေလွ်ာက္လုိ႔ရတာမဟုတ္ဘူး ကေလးမရဲ႕။ ဘယ္ရာသီဥတုမွာမဆို မင္း လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္ရမယ္ .. ဆံုးၿဖတ္ခ်က္ခ်ထားတဲ့လမ္းကိုလည္း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ေလွ်ာက္ရဲရမယ္ ”

“ ကၽြန္မ မုန္တိုင္းထဲေတာင္ ေလွ်ာက္ခဲ့ၿပီးၿပီ ။ ကႏၱာရထဲလည္း ၿဖတ္ခဲ့ၿပီးၿပီ ခု ကၽြန္မမွာ ဘာအားမွ မက်န္ေတာ့ဘူး ”

“ ေစာေစာက မင္းကို ေကာင္းကင္ ဘုရင္မက ဆုေပးသြားခဲ့တယ္ေလ ”

“ ကၽြန္မ မွ မေတာင္းတာ ”

“ မင္းရဲ႕ ေခါင္းမာမႈေတြက သိပ္အသံုးမဝင္တာ မင္းသိခဲ့ၿပီးၿပီပဲ .. ဘာလုိ႔ ဟန္ေဆာင္ တင္းမာခ်င္ရတာလဲ ”

“ ဟင့္အင္း ကၽြန္မ မသိဘူး ”

ကၽြန္မ မ်က္စိစံုမွိတ္ၿပီး ၿငင္းဆန္လုိက္သည္။

“ အေရးၾကီးတာက ကိုယ့္ကိုယ္ကို တရားမွ်တခဲ့ရဲ႕လား ၿပန္စဥ္းစားၾကည့္ဖို႔ပါပဲ ။ အေၿဖရခဲ့ရင္ေတာ့ မင္းခုလို လြင့္ေမ်ာေနရာကေန တည္ၿငိမ္မႈရေအာင္ ၾကိဳးစာႏိုင္လိမ့္မယ္ လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ ”

ကၽြန္မ ေခါင္းညိတ္ၿပမိသလား။ ေခါင္းခါၿပမိသလားပင္ မသိပါ။ အၿဖဴေရာင္ ၿမင္းၾကီး တစ္ေကာင္ကို စီးနင္းကာ ခရမ္းေရာင္ ဝတ္ရံု တလြင့္လြင့္ႏွင့္ ေနာက္ထပ္ နတ္သမီးတစ္ပါး ကၽြန္မေရွ႕ ေရာက္လာၿပန္သည္။

Yemana က ကၽြန္မကို မိတ္ဆက္ေပး၏။

“ သူက Rhiannon ပဲ ။ အဂၤလိပ္ေတြရဲ႕ ၿမင္းနတ္ဘုရားမေပါ့ ။



မင္းကို စိုးရိမ္ပူပန္မႈ ကင္းတဲ့ အေၿခအေနတစ္ခုဆီ ေခၚေဆာင္သြားဖုိ႔ သူစြမ္းပါတယ္ ”

“ ဟင့္အင္း ”

ထံုးစံအတုိင္း ကၽြန္မ ၿငင္းမိၿပန္ပါသည္။ ကၽြန္မ ဘယ္လို အေၿခအေန တစ္ခုကိုမွ မယံုၾကည္ရဲေသးပါ။ ေမွ်ာ္လည္းေမွ်ာ္လင့္မထားခဲ့ေသးပါ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ဟူေသာ အရာအား ကၽြန္မ အေသသတ္ခဲ့သည္မွာ ၾကာၿပီ။ မဟုတ္လ်င္ သူ၏ သတ္ၿဖတ္မႈကို ကၽြန္မ ခံရဖြယ္ရာရွိေသာေၾကာင့္ၿဖစ္သည္။

Rhiannon ၏ ၿမင္းၿဖဴၾကီးသည္ လွပေက်ာ့ရွင္းလွ၏။ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါမွ် စီးနင္းခြင့္ရခဲ့လ်င္ အဘယ္မွ် ေကာင္းမည္နည္းဟု ေတြးမိရံုရွိေသးသည္။ သူမ၏ လွပ သြယ္စင္းေသာ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားက ကၽြန္မကို ကမ္းလင့္လာခဲ့သည္။

“ လာေလ ”

ေမြးရာပါ တြန္႔ဆုတ္မႈသည္ အသားေသၿမဲ အတိုင္း ကၽြန္မ ေနာက္တစ္လွမ္း ဆုတ္သြားမိသည္။ ဆံုးမစကားတို႔ၿဖင့္ က်ဥ္းေၿမာင္းေပးခဲ့ေသာ ကၽြန္မ၏ လမ္းသည္ နာက်င္မႈတို႔ႏွင့္ ပိတ္ဆို႔သြားခဲ့စဥ္ကတည္းက ကၽြန္မ အရာရာကို တြန္႔ဆုတ္ၿခင္း ၾကီးလာခဲ့သည္။

“ လာပါ ရဲရဲ ဝံံ့ဝံ့လာပါ ”

ကမ္းထားသည့္ လက္ကို ကၽြန္မ ေပကတ္ကတ္ႏွင့္ ၿငင္းဆန္ေနမိသည္။ ေနာက္ေက်ာမွ ဘာပင္မွန္းမသိသည့္ ပင္စည္သာ မရွိခဲ့လ်င္ ကၽြန္မ အိမ္ထဲ ၿပန္ေရာက္ေနေလာက္ၿပီ။

“ ဟင့္အင္း ”

“ ဘာလို႔လဲ မင္း တစ္ခုခုအတြက္ ေၿပာင္းလဲဖို႔ ေကာင္းေနၿပီ မင္း အေၿခအေနက သိပ္ကို မြန္းၾကပ္ေနခဲ့ၿပီ။ ဘာလို႔ မင္း ငါနဲ႔ လုိက္ခ်င္လ်က္နဲ႔ လိုက္ပါ ေၿပာင္းလဲဖို႔ ၿငင္းဆန္ေနရတာလဲ ”

ကၽြန္မ မေၿဖႏိုင္ပါ။

ေသခ်ာတာကေတာ့ စိတ္ထဲမွာ သူမ၏ ေၿမမနင္းေသာ ၿမင္းၿဖဴၾကီးကို စီးနင္းကာ စိတ္လြတ္ ကိုယ္လြတ္ ေလွ်ာက္သြားပစ္လုိက္ခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္မကို ဘာက ထိန္းခ်ဳပ္ထားမွန္းမသိ။ ေတြေဝၿခင္းႏွင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ၿခင္းသည္ တူပါသလား။ ေသမင္းနတ္သား ႏွင့္ အိပ္ဖန္ေစာင့္နတ္သားတုိ႔ကေတာ့ အၿမႊာညီအစ္ကိုမ်ား ၿဖစ္ၾကသည္ဟု ဂရိဒ႑ာရီက ဆိုသည္။

“ မင္း ဘာေတြ စဥ္းစားေနတယ္ဆိုတာ ငါသိတယ္ ”

ကၽြန္မ ထူးၿပီး မအံ့ၾသမိေတာ့ပါ။ သူမကပင္ဆက္၍…

“ တကယ္ေတာ့ မင္းတုိ႔က အဲဒီေတြေဝမႈနဲ႔ ဒြိဟေတြကို လက္ခံမထားသင့္ဘူး ။ ၿပီးေတာ့ စိုးရြံ႔႕ ေၾကာက္လန္႔မႈ .. ”

လာၿပန္ၿပီ တစ္ေယာက္။ ကၽြန္မသည္ သတၱိခဲ မဟုတ္ေသာ္လည္း ေၾကာက္တတ္သူ တစ္ေယာက္မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာသည္။

“ ကၽြန္မ ဘာကိုမွ မေၾကာက္ဘူး ”

ခပ္ထန္ထန္ၿငင္းပစ္လုိက္မိသည္။

“ မင္း လိမ္တာ ။ မင္းမွာက စိုးရိမ္ေၾကာက္လန္႔မႈေတြ အၿပည့္ပဲ။ ဒါေတြနဲ႔ပဲ ၾကီးၿပင္းလာခဲ့ ရတာကိုး ။ ဒါကို မင္းက ေခါင္းမာမႈ အၿဖစ္ ပံုသ႑ာန္ ေၿပာင္းထားခဲ့တာပဲ ”

“ မဟုတ္ဘူး တစ္ခုမွ မဟုတ္ဘူး ”

ကၽြန္မ မ်က္စိမွိတ္ကာ ၿငင္းပစ္လုိက္သည္။ သို႔ေသာ္ မဟုတ္ေၾကာင္းကိုေတာ့ သက္ေသႏွင့္တကြ ေရေရလည္လည္ မရွင္းၿပႏိုင္ခဲ့ပါ။ ရွင္းလည္း မရွင္းၿပတတ္ပါ။ ရွင္းၿပ စရာလည္း ရွိမေနခဲ့ပါ။

“ ကိုယ္သာဆို အဲဒီေကာင္မေလးကို လက္ေလွ်ာ့ထားလိုက္မွာပဲ ”

အသံေၾကာင့္ လွည့္ၾကည့္မိေတာ့ ဂါဝန္ၿဖဴလြလြႏွင့္ ရိုးရွင္းလွေသာ္လည္း အရွိန္အဝါတစ္ခု ႏွင့္ေတာက္ပေနဟန္ရွိသည့္ နတ္ဘုရားမ တစ္ပါးကို ေတြ႕လုိက္ရသည္။ သူ႔ကိုလည္း ကၽြန္မ မသိပါ။ ကၽြန္မက Rhiannon ကို ..

“ သူက ဘယ္သူလဲ ”

“ သူက Estanatlehi တဲ့ ။



ကမၻာေၿမၿပင္ရဲ႕ ေပါမ်ားၾကြယ္ဝမႈကိို ေစာင့္ေရွာက္ေပးတဲ့ သူေပါ့ ။ နာဗာဂ်ိဳ ေတြရဲ႕ corn goddess လည္း ၿဖစ္တယ္။ သူ႔ရဲ႕ သေကၤတက Fertility ပဲ။ ”

“ ရွင့္ရဲ႕ သေကၤတကေရာ ”

“ Movement ”

Rhiannon က တစ္လံုး တည္းအေၿဖေပးသည္။ ကၽြန္မကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေၿပာင္းပင္ေတြရဲ႕ နတ္ဘုရားမက ဘာလုပ္ေပးႏိုင္မွာလဲဟု ကလန္ကဆန္ ေတြးေနမိၿပန္သည္။ Estsanatlehi ကေတာ့ သူမ၏ ေတာက္ပေသာ မ်က္ဝန္းမ်ားႏွင့္ ကၽြန္မကို စိုက္ၾကည့္ေန၏။ ၿပီးမွ…

“ တခ်ိဳ႕လူေတြက ေစတနာနဲ႔ မတန္ဘူး အဲဒီထဲမွာ မင္းပါတယ္ ။ တကယ္ေတာ့ မင္းဟာ စံုစမ္း ေႏွာက္ယွက္ၿခင္းေတြနဲ႔ပဲ ထုိက္တန္တဲ့ လူမ တစ္ေယာက္ပဲ။ မင္းဘဝနဲ႔ ထိုက္တန္သလိုပဲ မင္းေနရမွာပါ ။ ဒီည မင္းဆီေရာက္လာၾကတဲ့ ေရာက္လာၾကဦးမယ့္ နတ္ဘုရားမ အားလံုးဟာ ေတြ႕ခ်င္တဲ့သူတိုင္း ေတြ႕ရမယ္လို႔ မင္းထင္ေနသလား ။ မင္းဟာ မင္းၾကမၼာကို မိုက္မဲစြာ ဖန္တီးသူပဲ။ Rhiannon ကေတာ့ တာဝန္ေက်ၿပီ ”

ေၿပာခ်င္တာေၿပာၿပီး ေပ်ာက္ကြယ္သြားသၿဖင့္ ကၽြန္မ လူသားဆန္စြာ ရယ္မိသည္။

“ မင္း ဘာရယ္တာလဲ ”

သူ႔ကို ရယ္တာပါ ။ သူက ကၽြန္မကို နဂိုတည္းက လက္ေၿမွာက္ဖုိ႔ လာခဲ့တာပဲ ခု သူေၿပာခ်င္ရာေၿပာၿပီး တာဝန္ေက်ၿပီတဲ့ ကၽြန္မ မရယ္ရေတာ့ဘူးလား။

“ မင္းတို႔ဟာ နာက်င္မႈကို ေခါင္းေမာ့ ရယ္ေမာပစ္လုိက္တာနဲ႔ အသားက်ေနခဲ့ၿပီလား ။ ဒါဟာ မင္းတို႔ ႏွလံုးသားကို တကယ္ေရာ ကုစားႏိုင္လို႔လား ”

ၿမတ္စြာဘုရား။ ဒါ ေမးခြန္းမဟုတ္ပါ။ ကၽြန္မတြင္ အေၿဖအသင့္လည္း ရွိမေနပါ။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မသည္ Rhiannon ေၿပာသလိုပင္ ထိုအရာတြင္ အသားက်ေနခဲ့ၿပီး ေလၿပီ။ တကယ္တမ္း ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားႏွင့္ ေကာင္းခ်ီးေပးခံရလ်င္ပင္ ကၽြန္မတို႔ ရယ္ေမာ ေပ်ာ္ရႊင္တတ္ပါဦးမည္လား။ မေသခ်ာပါ။

Rhiannon ကေတာ့ ကၽြန္မကို ဂရုဏာသက္စြာ ၾကည့္ေနဆဲၿဖစ္၏။

မေနာ္ဟရီ

နတ္သမီးပံုၿပင္ (အပိုင္း ၃)

Saturday, January 30, 2010

(၃)

“ လူဆိုတာ အေၿပာင္းအလဲေတာ့ ရွိသင့္တာေပါ့ ”

ရုတ္တရက္ ရင္ဘတ္ထဲမွ ထိုးေဖာက္ထြက္လာသလို ၾကားလုိက္ရေသာ အသံေၾကာင့္ ကၽြန္မ လန္႔ဖ်ပ္သြားရသည္။

“ အိုး .. ဧရာမ ၾကက္တူေရြးၾကီးပါလား ”

ထိုၾကက္တူေရြးၾကီးေပၚတြင္ ဆာရီအနီေရာင္ဝတ္ မိန္မလွတစ္ဦး။ သူ႔ကို ကၽြန္မ သိပါသည္။ လက္ရွ္မီး ( Lakshmi ) မယ္ေတာ္ဟု လူသိမ်ားသူၿဖစ္သည္။




ၿမန္မာၿပည္တြင္ ေတာ့ တခ်ိဳ႕က သူရႆတီႏွင့္ လက္ရွ္မီးကို မကြဲခ်င္ၾကပါ။

“ အေၿပာင္းအလဲ ဟုတ္လား ”

ကၽြန္မ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ကာ တအံ့တၾသ ၿပန္ေမးလုိက္မိသည္။ သူမက..

“ ဟုတ္တယ္ေလ မင္းခုလိုၿဖစ္လာဖုိ႔ မင္း ၿဖစ္ခ်င္ခဲ့တဲ့ အရာေတြကို စြန္႔လႊတ္ ေၿပာင္းလဲခဲ့ရတာ မဟုတ္လား ”

“ ဟုတ္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ အေၿပာင္းအလဲတိုင္းဟာ အလကားမရဘူး ကၽြန္မ အမ်ားၾကီး နာက်င္ခဲ့ရတယ္ ”

“ ခုလည္း မနာမက်င္ေၿပာင္းလဲရမယ္လို႔ မင္းထင္လို႔လား ”

“ မထင္ပါဘူး ”

“ ဒါေပမယ့္ မင္းရဲ႕ ကံၾကမၼာကို ငါက ၿပဳၿပင္ေပးႏိုင္တယ္ ”

“ ကၽြန္မ ကံၾကမၼာကို ဟုတ္လား ”

“ ဟုတ္တယ္ေလ ကံၾကမၼာဆိုတာ လည္ေနတဲ့ ဘီးလိုပဲ အေကာင္းကေန အဆိုးကို မေရာက္ဖို႔ပဲ ဂရုစိုက္ရမွာ ဒါေတြကို ငါက ဖန္တီးေပးႏိုင္တယ္ ”

“ ဟင့္အင္း ကၽြန္မ ဘာမွ မေၿပာင္းလဲခ်င္ေတာ့ဘူး ”

“ မင္းက မေၿပာင္းလဲခ်င္ေတာ့တာလား ဘယ္လိုေၿပာင္းလဲလုိက္ရင္ ေကာင္းမလဲ ဆိုတာ မသိတာလား ”

“ ႏွစ္ခုလံုးပါပဲ ”

ကၽြန္မကို သူမ စိုက္ၾကည့္ေနပံုက ကၽြန္မ အရည္ေပ်ာ္က်သြားမလား မွတ္ရသည္။ သူမကို ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္သူမ်ားကို သူမက ၿပည့္စံုၾကြယ္ဝသည့္ဘဝသို႔ ေၿပာင္းလဲေပးတတ္သည္ ဟု ကၽြန္မ ဖတ္ဖူးသည္။ သူမ၏ သေကၤတကိုက Change (ေၿပာင္းလဲၿခင္း) ၿဖစ္သည္။

သို႔ေသာ္ ကၽြန္မက ထိုၿပည့္စံုၾကြယ္ဝမႈမ်ား၏ အသံုးမဝင္ပံုကို လက္ေတြ႕ခံစားခဲ့ရသူပီပီ ေခါင္းမာေနခဲ့သည္။ သူမက ကၽြန္မကို ..

“ မင္း ခုလို ေခါင္းမာေနပံုနဲ႔ေတာ့ မင္းကို ဗီးနပ္(စ) (Venus) နဲ႔ ေတြ႕ေပးရမယ္ ”

“ အေတာ္ပါပဲ ကၽြန္မကလည္း ေတြ႕ခ်င္ေနတာ ”

“ ေအာ္ မင္းက ေခါင္းသာမာတာ အခ်စ္ကိုက်ေတာ့ ယံုၾကည္သလား ”

“ ဟင့္အင္း မယံုပါဘူး ခုဟာက ကၽြန္မ သူ႔ကိုေမးစရာရွိလို႔ပါ ”

ကၽြန္မ၏ စကားအဆံုးတြင္ နီလြင္ေတာက္ပေသာဝတ္ရံု တင္ပါးေက်ာ္ရွည္လ်ားမည္ဟု ခန္႔မွန္းရသည့္ ေရႊေရာင္ဆံပင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့မ်ားႏွင့္ အခ်စ္နတ္သမီးသည္ ကၽြန္မေရွ႕ေရာက္ လာခဲ့သည္။ သူ၏ သေကၤတက Love .

“ မင္းလား ငါ့ကို ေမးစရာရွိတယ္ဆိုတာ ”

“ ဟုတ္တယ္ ”

ကၽြန္မ သူမ၏ ေက်ာ္ေစာလွေသာ အလွတြင္ မင္သက္ေနမိေသးသည္။ ၿပီးမွ ကၽြန္မ သတိဝင္လာကာ ေမးခြန္းေမးရန္ၿပင္ေတာ့ သူမက လက္ကာတား၏။

“ မင္းေမးမွာကို ငါသိေနတယ္ ဒါေပမယ့္ ငါ မေၿဖခ်င္ဘူး ။ မင္းနားလည္မွာပါ မင္းလည္း အရာရာကို အသားက်မႈေတြကေန ေၿပာင္းလဲမပစ္ခ်င္ဘူး မဟုတ္လား ငါ့ကိုလည္း ဒီအတိုင္းထားလုိက္ပါေတာ့ မင္း အကူအညီလိုရင္သာ ငါ့ကို တ သ လိုက္ပါ ငါတတ္ႏိုင္တာဆို ကူညီပါ့မယ္ ”

သူမ၏ စကားအဆံုးတြင္ ရုတ္ခ်ည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့၏။ လက္ရွ္မီးသည္ ကၽြန္မႏွင့္ ဗီးနပ္စ ကို နားမလည္သလို ၾကည့္ေနဆဲ။ သူမ၏ ၾကက္တူေရြးၾကီးက အရွိန္ႏွင့္ ထပ်ံသြား သၿဖင့္ သူမလည္း လိုက္ပါသြားေတာ့သည္။

တကယ္ေတာ့ အက္ဖရိုဒိုက္တီဟု အမည္ရေသာ ဗီးနပ္စ သည္ အလွဆံုး နတ္ဘုရားမ တစ္ပါးၿဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ဇူးနတ္မင္းၾကီးက အလွမာန္တက္မွာစိုးသၿဖင့္ ေၿခတစ္ဖက္ မသန္သည့္ ဟီဖက္စတပ္ ႏွင့္ ေပးစားခဲ့သည္။ ကၽြန္မ သူမကို ေမးခ်င္သည္က အခ်စ္နတ္သမီးဟု အမ်ားက တင္စားေခၚေဝၚသည့္ သူမကိုယ္တိုင္ပင္ ဟီဖက္စတပ္ ကို တကယ္ပင္ ခ်စ္ၿမတ္ႏိုးခဲ့ဖူးပါသလား ဟူေသာ ေမးခြန္းပင္။

ကၽြန္မ ေမးခြင့္ မၾကံဳလိုက္ပါ။

“ ဘဝကို အသစ္က ၿပန္စခ်င္စိတ္ေရာ မရွိဘူးလား ”

ဒူး ႏွစ္ဖက္ေပၚ မ်က္ႏွာအပ္ထားကာ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ၿဖစ္ေနမိေသာ ကၽြန္မ..။ အသံေၾကာင့္ ေမာ့ၾကည့္မိသည့္အခါ ကၽြန္မတို႔ နယ္စပ္မွ ရဝမ္လုိလို လီဆူးလိုလို ဂါဝန္ အစင္းကားကားၾကီးဝတ္ထားၿပီး အနီေရာင္ ပုဝါရွည္ကို ပတ္ရစ္ထားကာ ေရႊေရာင္သရဖူ ေဆာင္းထားေသာ အင္မတန္အၿပစ္ကင္းစင္သည့္ မ်က္ႏွာႏွင့္ မိန္းမလွေလးကို ေတြ႕လုိက္ရသည္။

ကၽြန္မ သူ႔ကို မသိပါ။

“ မင္း ငါ့ကို မသိဘူး မဟုတ္လား ။ အမွန္က မင္းသိပါတယ္ မင္းပုဂံေရာက္တုန္းကေတာင္ ငါ့ရုပ္တုမ်ား ေတြ႕မလားလို႔ ရွာခဲ့ေသးတာပဲ ”

“ အုိ… ဒါ .. ဒါ .. တာရာ နတ္သမီး ”

“ ဟုတ္တယ္ ငါဟာ တာရာ (Tara) နတ္သမီးပဲ ”

တာရာေဒဝီေခၚ တာရာနတ္သမီးသည္ တိဗက္လူမ်ိဳးတို႔၏ နတ္ဘုရားမၿဖစ္သည္။ ဝမ္းနည္း ေၾကကြဲမႈမ်ားကို ေၿဖသိမ့္ ကုသေပးႏိုင္ၿပီး ေတာင္းဆုမ်ားကို ၿဖည့္ေပးႏိုင္သည္ဟု တိဗက္မ်ားက ယံုၾကည္ၾကသည္။ သူမ၏ သေကၤတက အစၿပဳၿခင္း ( Beginning) ၿဖစ္သည္။ ကၽြန္မကေတာ့ သူမ၏ ထူးၿခားလွေသာ မုၿဒာ ဟန္တစ္မ်ိဳးႏွင့္ ဆင္းတုေတာ္ကို ရရန္ ရွာေဖြခဲ့ၿခင္းၿဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ပုဂံေစ်းသည္မ်ားက တာရာနတ္သမီးကို မသိၾကပါ။

“ ဘဝကို အသစ္က ၿပန္စလို႔ရလား ”

“ ရတာေပါ့ ငါ စြမ္းေဆာင္ေပးရင္ေလ ”

“ မၿဖစ္ပါဘူး အားလံုးကို ၿပန္ရင္ဆိုင္ နာက်င္ေနရဦးမယ္ ”

“ မင္း ခု ေၾကာက္လန္႔ေနတဲ့ ကံၾကမၼာေတြအားလံုးကိုလည္း ခ်န္ထားလို႔ ရႏိုင္လိမ့္မယ္ ”

“ ကၽြန္မ … ဘာကိုမွ မေၾကာက္လန္႔ဘူး ”

“ မင္းညာတာ ”

“ ကၽြန္မ မညာပါဘူး ”

“ ဒါဆို မင္းဘာလုိ႔ခ်ိဳးေကြ႕ခဲ့တာလဲ မင္းေကြ႕ခဲ့တဲ့လမ္းေတြကို မင္းေက်နပ္လို႔လား ”

တာရာနတ္သမီးက ကၽြန္မကို ေလသံ ႏူးနူးည့့ံညံ့ေလးနဲ႔ ခ်ိဳခ်ိဳသာသာေလးေမးတာပါ။ ကၽြန္မရင္ထဲမွာေတာ့ ဗံုးတစ္လံုး ေပါက္ကြဲသလို ခါးသက္ က်ယ္ေလာင္လြန္းလွသည္။ သို႔ေသာ္ ေခါင္းမာ ဟန္ေဆာင္မႈမ်ားတြင္ အသားက်ခဲ့ၿပီးေသာ ကၽြန္မက ႏႈတ္ခမ္းကို တင္းတင္း ေစ့ထားကာ ေခါင္းကို ခပ္ဆတ္ဆတ္ညိမ့္လိုက္ေတာ့ တာရာနတ္သမီးက ၿပံဳးသည္။

“ ကၽြန္မ အသားက်ေနပါၿပီ ”

“ အသားက်မႈဟာ ေက်နပ္မႈ မဟုတ္ဘူး ”

“ အဲဒါဆို အစက ၿပန္စတာဟာလည္း နဂိုၿဖစ္တည္မႈ မဟုတ္ဘူး ”

ကၽြန္မ၏ အရိုးစြဲေနေသာ အက်င့္အတုိင္း ႏႈတ္လွန္ထိုးမႈကို တာရာနတ္သမီးက စိတ္မဆိုးပါ။ စိ္တ္ရွည္ လက္ရွည္ႏွင့္ တရားခ်ေနပါသည္။ ကၽြန္မကေတာ့ သူ႔တရားေရေအးမ်ားကို အာရံု မဝင္စားႏိုင္ေတာ့ပါ။ ၾကယ္တာရာမ်ားကို ၿခံဳရံု ဝတ္ဆင္ ထားေသာ ၾကယ္တာရာဝတ္ရံုႏွင့္ နတ္သမီးတစ္ပါးသည္ ၿခေသၤ့ အထီးအမ တစ္စံုကို အေဖာ္ၿပဳကာ တေရြ႕ေရြ႕နီးကပ္လာေနေသာေၾကာင့္ ၿဖစ္ပါသည္။