တနဂၤေႏြစီးခ်င္း

Saturday, July 31, 2010

တနဂၤေႏြမွတ္တိုင္
အားလပ္ရက္ဆိုေတာ့
အလင္းေတြကိုပိတ္ခ်ပစ္လုိက္တယ္
ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ေမွာင္က်သြားတဲ့အခါ
အလင္းတုေတြ ၿဖာက်လာခဲ့ရဲ႕ ..

တနဂၤေႏြမွတ္စု
နံနက္ခင္းၾကယ္
ေန႔လည္အိပ္မက္
အဆက္အစပ္မဲ့ညေနခင္း
အလင္းကၽြံေနတဲ့ည …

တနဂၤေႏြအသံ
အေႏွးၿပကြက္ေတြ တစ္ခ်က္ခ်က္
ခပ္သြက္သြက္သြားေနရင္းက ၿပတ္ေတာက္သြားခဲ့
အဲဒီအသံ .. အေရာင္မမွန္စြာေနာက္က်ိေနခဲ့ေပါ့ …

တနဂၤေႏြပုလင္း
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပုလင္းထဲထည့္ၿပီး ေမ်ာလုိက္မိတာ
ဘယ္ေသာအခါမွ ကမ္းၿပန္ကပ္မလာခဲ့ေတာ့ …..

တနဂၤေႏြအေရာင္
အေမွာင္ထုက လင္းလြန္းေနတယ္
ေပ်ာ္ရႊင္ၿခင္းေတြမက်ေရာက္ေတာ့တဲ့နံရံဆီမွာ
ကံတရားက အေရာင္တလက္လက္ …


တနဂၤေႏြရိုက္ကြင္း
အၿဖဴတစ္ခင္း အနက္တစ္ခင္း
ခြက္ထိုးခြက္လန္ စိတ္ရင္းေတြ
ညေနခင္းမိုးစက္ေတြထဲမွာ
အရိပ္ေတြအကုန္ပါသြားပံုက …
ငါ့ေပၚငါ ပံုက်သြားတဲ့အထိ …

တနဂၤေႏြခ်စ္သူ
အရိပ္
တိတ္တိတ္ကေလး
ေသြးေႏြးေနမွန္း မသိခဲ့သူ


တနဂၤေႏြသီခ်င္း
စိတ္ေရာလူေရာအနားရထားတဲ့စကၠန္႔ေတြက
စိတ္ဓာတ္က်ခ်င္စရာေကာင္းေနတယ္ ..
ဆြဲအီေနတဲ့ တေယာသံ .. ဘယ္ဟာက ကီးအမွန္တဲ့လဲ …

တနဂၤေႏြအေသ
ႏွစ္ပရိေစၦတမ်ားစြာ ၾကာၿမင့္ခဲ့ေပါ့
ေဆးစိမ္ၾကပ္စည္းထားခဲ့ရတဲ့ တနဂၤေႏြမွာ
တစ္စံုတစ္ရာမွ မွာၾကားခဲ့ၿခင္းမရွိေၾကာင္း ….

တနဂၤေႏြရုပ္ရွင္
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုၿပန္ၿမင္ရတဲ့ ဖန္သားၿပင္မွာ ငါဟာရပ္တံ့ေနမိ
သတိထားမိလုိက္တဲ့ ဇာတ္ညႊန္းက ညံ့လြန္းေနတယ္
ရံုထဲကထြက္လာတဲ့အခါ ေအာ္စကာဆုေတြ တေပြ႕တပိုက္နဲ႔ …

တနဂၤေႏြသေကၤတ
မွတ္သားမွတ္ရာမပါတဲ့ ေၿမပံုတစ္ခုရဲ႕ နံနက္ခင္းက
အဓိပၸာယ္ေဖာ္ရခက္တဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ..
တစ္ခ်က္ေလးပဲ ၿပံဳးၿပခဲ့လုိက္ပါ ..
ငါ သမ္းေဝလုိက္တဲ့အခါ အဝါဟာ သေကၤတ တစ္ခုၿဖစ္လိမ့္မယ္ ..

မေနာ္ဟရီ


ဆက္စပ္မဲ႔ကာရံမ်ားႏွင္႔ ... တိတိပပေၾကကြဲၾကည္႕စရာ မည္မည္ရရမရိွေသာ တနဂၤေႏြ စပ္ထည္မ်ား...............။

အမ်ိဳးအစား ...။ ။ အက္ေဆး (တျပားမွမေလွ်ာ႔)

ေရးသူ ။ ။ Zephyr


ကြ်န္ေတာ္႔ဘ၀ထဲက တစ္ခုခုကို ထုတ္ခ်င္သည္။ ................။
သင္သိႏိုင္ပါ႔မလား ....။ တစ္ခုခုကို ထုတ္ခ်င္သည္။
.... ေတာ္ရံုတန္ရံုမဟုတ္ေသာ စိတ္ဆႏၵျပင္းျပမႈမ်ားျဖင္႔ထုတ္ခ်င္သည္။
.... ႏွာေခါင္းခြဲစိတ္ထားေသာ မိန္းမပ်ိဳေလးတစ္ေယာက္ မွန္ၾကည္႕တုိင္းႏွာေခါင္းကိုၾကည္႕မိေနသည္ကို သင္နားလည္ပါလိမ္႔မည္။ .....။ ခံစားခ်က္အသစ္မ်ားတပ္ဆင္ထားေသာ လူတစ္ေယာက္သည္လည္း သူ႕ခံစားခ်က္ကို သူၾကည္႕မိေနလိမ္႔မည္။ .... ထို႕ေၾကာင္႔ဘ၀ထဲမွ တစ္ခုခုကိုထုတ္ခ်င္သည္။ ထို႕ေၾကာင္႔၊ သို႕တည္းမဟုတ္၊ အကယ္၍ သို႕ေသာ္ျငားလည္း တစ္ခုခုကိုထုတ္ခ်င္သည္။ ..ဘ၀ထဲမွ ...........။ မေန႕တေန႕က က်ကြဲသြားတာမဟုတ္ေသာမွန္ခ်ပ္မ်ားသည္ ယမန္ေန႕ႏွင္႔အလားတူေန႕မ်ားတြင္ လွဲက်င္းသန္႕ရွင္းထားျပီးျဖစ္ေၾကာင္း သင္တုိ႕ေထာက္ခံခ်က္ကိုယူေနမည္မဟုတ္ပါ .....။သို႕ရာတြင္ ဘ၀ထဲမွ တစ္ခုခုကိုထုတ္ခ်င္သည္။

တိမ္ျပာျပာတနဂၤေႏြကို သင္သိပါသလား .....။
ထုိေန႕တြင္မိုးသည္းထန္စြာရြာရန္ ... သင္လိပ္ျပာသန္႕ပါရဲ႕လား ........
တနဂၤေႏြကိုသာ ေအာ္ဟစ္ေမးျမန္းလိုသည္ ..........။
ကံတရားႏွင္႔ဘူမာရင္းသည္ ပစ္လုိက္သည္႕အခါတိုင္း ပစ္သူထံကိုျပန္လာတတ္သည္။ သို႕ေသာ္ ဘူမာရင္းသည္ ဖမ္းရလြယ္ကူျပီး ကံတရားသည္ အျမဲတမ္းေခ်ာ္ထြက္က်ေနတတ္သည္။ အရိုးရွင္းဆံုးလြဲေခ်ာ္မႈေလးမ်ားသာမရိွရင္ သစ္ရြက္မ်ားေၾကြက်ခြင္႔မရႏိုင္ေတာ႔ပါ။ တနဂၤေႏြမ်ားသည္ ေသြးမဲ႔ဒဏ္ရာမ်ားကို က်ိန္းစပ္နာက်င္ေစေသာသဘာ၀ရိွသည္ဆိုလွ်င္ သင္နားလည္ပါ႔မလား။ ... အေသးငယ္ဆံုးေသာ ျဒပ္မႈန္ေလးမ်ားတိုက္မိလွ်င္ပင္ထိခိုက္မိတိုင္းနာက်င္တတ္လွ်င္ ... အေရာင္၊ အနံ႕၊ အရသာ အျပင္ .. အဆင္းႏွင္႔အလင္းပါ မရိွေသာ အေငြ႕ပ်ံမ်က္ရည္မ်ားကို သင္ခံစားသိရိွပါလိမ္႔မည္။


သံသရာသည္ ထင္သေလာက္မရွည္ေသာ္လည္း ကြ်ႏ္ုပ္တို႕၏ သက္ျပင္းမ်ားသည္ ထင္တာထက္ ရွည္လ်ားေနတတ္သည္။ ......
လမ္းသြားရင္းက်ေပ်ာက္တတ္ေသာ အေလ႔အထမ်ားတြင္ အလြမ္း၊ အခ်စ္၊ ႏွင္႔ သမုဒယ အသင္႔အတင္႔ အေရာင္ဆုိးထားေသာ သစ္သီးမ်ားမပါ၀င္ခဲ႔သည္ကို သင္၀မ္းသာမိပါသလား ..........။ တနဂၤေႏြကို နားေနရန္ဖန္ဆင္းေသာ ဘုရားသခင္သည္ အေတာ္ေလး ပ်င္းရိသူမဟုတ္ဟု မဆိုႏိုင္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္သည္လည္း တနဂၤေႏြေန႕တြင္ လြမ္းဆြတ္ရန္ပ်င္းရိပါသည္ ......။

ဖဲၾကိဳး၀ါမ်ားစည္းေႏွာင္ေသာအေလ႔အထထြန္းကာရာတနဂၤေႏြေန႕တြင္ ....သစၥာတရားမ်ားကို (ဖဲၾကိဳးမလံုေလာက္ေသာေၾကာင္႔ )ျခံေထာင္႔တြင္စုပံုထားခဲ႔ ရသည္ .....။သစ္ရြက္အေၾကြမ်ားလံုေလာက္လွ်င္ေနာက္ႏွစ္တနဂၤေႏြတြင္ စုပံုမီးရွိဳ႕ရန္ျဖစ္သည္။... ရက္စက္လြန္းေသာျပဇာတ္တစ္ခုတြင္ ဗီလိန္သည္ အကယ္ဒမီမရတတ္ပါ .....။ တစ္သက္လံုးအသာစီးရထားေသာအေလ႔အထကို မုန္းတီးရာမွ ေကာင္းကင္ကိုေမာ႔မၾကည္႕ေသာ လူတန္းစားတစ္ရပ္ေပၚေပါက္လာသည္ ....။ တီေကာင္အတြက္ ေကာင္းကင္သည္ က်စ္စာခဲမ်ားေလာက္အေရးမၾကီးလွပါ ....။ သိပ္အပန္းမၾကီးဘူးဆိုလွ်င္ မိုးတိမ္ေတာင္မ်ားေနာက္တြင္သာ ... သစၥာတရားမ်ားကို စုပံုထားေစလုိပါသည္ .....။မေတာ္တဆ သစၥာတရားျဖင္႔ရြာေသာမိုးေၾကာင္႔ သင္က်န္းမာေရးထိခိုက္ေနလွ်င္ ... မုိးရာသီကို ကြ်ႏု္ပ္ က်ိန္စာတုိက္မိႏိုင္ေသာေၾကာင္႔ျဖစ္သည္ ....။ အကယ္စင္စစ္ ျဖစ္ျပီးမပ်က္ေသးေသာအရာမ်ားမွာ ... မေန႕တေန႕ကအလြမ္းႏွင္႔ မနက္ျဖန္တြင္ပြင္႔မည္႕ပန္းတစ္ပြင္႔၏ ရနံ႕မွ်သာျဖစ္သည္။

သစ္ပင္တစ္ပင္ေလာက္သာစိမ္းလန္းၾကည္႕ခ်င္မိသည္။
သစ္သီးမ်ားသီးပြင္႔မေနသည္႕တိုင္ေအာင္ ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ ျမင္႔ျမင္႔မားမား အသက္ရွဴ၀ခ်င္သည္။
ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္အတြက္ အိမ္ကေလးျဖစ္ခ်င္သည္ ....။
ေဆာင္းဦးရာသီအတြက္ သစ္ရြက္မ်ားေျခြခ်ေပးခ်င္သည္.................။
မနက္ခင္းျဖတ္သြားျဖတ္လာ ရဟန္းမ်ား အရိပ္ရေစလိုသည္ ......။ သံသယကင္းကင္းျဖင္႔ လက္တံမ်ားကို စြင္႔ကားထားလုိသည္ .....။ ရင္ခြင္ထဲတြင္လည္း ေရခ်မ္းစင္ေလးရိွရမည္ ........။
တနဂၤေႏြနံနက္ခင္းတြင္ ....စတင္ေပါက္ေရာက္ေသာ တနဂၤေႏြပင္ေလးျဖစ္ခ်င္သည္။ ... သစ္ရြက္မ်ား၏ ေလရွဴေပါက္မ်ားတြင္ ... သစၥာတရားကိုသာ၀င္ထြက္သြားလာခြင္႔ျပဳမည္ .........။

မနက္ခင္းတြင္ ေမတၱာပို႕လုိက္တိုင္း စိတ္သည္ တနဂၤေႏြ အစြန္အထင္းမ်ားမွ လြတ္ေျမာက္လာသည္ ......။
စနစ္တက်သိမ္းဆည္းထားသည္႕ အမွတ္တရမ်ားစြာကို စြန္႕လႊတ္လိုက္ေတာ႔မည္ .....။ ထုိ႕အတြက္ တနဂၤေႏြက ကြ်န္ေတာ္႔ကို သစၥာေဖာက္တစ္ေယာက္လုိၾကည္႕ေကာင္းၾကည္႕မည္ ....။ ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းထားေသာ ဥပါယာသ တနဂၤေႏြကို အလံုျခံဳဆံုးေနရာမွ ျပန္လည္တူးေဖာ္ျပီး သူသြားခ်င္ရာသို႕သြားခြင္႔ေပးလုိက္သည္ .......။ တနဂၤေႏြသည္ ... မ်က္ရည္က်ေနဦးမွာလား ....။ ေပ်ာ္ရႊင္ေနဦးမွာလား ... ။ထုိအရာမ်ားသည္ .... ေသဆံုးသြားေသာသူတစ္ေယာက္ ၀င္ေလရွဴရင္းေသသြားသလား၊ ထြက္ေလထုတ္ရင္းေသသြားသလား ကိစၥလို သိပ္အေရးမၾကီးေသာ မေတာ္တဆ ကိစၥေလးတစ္ခုမွ်သာျဖစ္ခဲ႔သည္ .....။ စိတ္ထဲတြင္ေလာင္ကြ်မ္းေနေသာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္မွာ... 21 Guns ျဖစ္သည္ ......။ ထုိ႕အတြက္ ... .... ...... ကိုယ္႔ႏွလံုးသားကိုယ္ကို အျပစ္မတင္ေတာ႔ပါ .....။ ရိုးသားစြာနာက်င္ခဲ႔ျခင္းသည္ ... မရိုးသားစြာဟန္ေဆာင္ျခင္းထက္ေတာ႔ အၾကည္႕ရဆိုးပါသည္။ သို႕ေသာ္.... မရိုးသားေသာသဘာ၀မ်ားကို ေနာက္ထပ္တနဂၤေႏြတစ္ခုအထိ သက္ဆိုးရွည္ေနခြင္႔မေပးႏုိင္ပါ .....။ တနဂၤေႏြခ်င္းသာနားလည္ေသာ အိမ္မက္မ်ားေျခာက္ေသြ႕ေသဆံုးခန္းကို..... တနဂၤေႏြတစ္ခုခုတြင္ .... တနဂၤေႏြသံပီသေသာ တေယာတလက္က ျပန္ေျပာႏိုင္ပါလိမ္႔မည္ .....။ သို႕ေသာ္ တနဂၤေႏြနားမ်ားႏွင္႔ တနဂၤေႏြ ႏွလံုးသားမ်ားဆီသို႕သာ ....တနဂၤေႏြေတးသည္ ပ်ံသန္းစီးဆင္းလာပါလိမ္႔မည္.....။

တစ္ခုေသာတနဂၤေႏြတြင္ ......
တစ္ခုေသာ တနဂၤေႏြတြင္ ......
တစ္ခုေသာ တနဂၤေႏြတြင္ .......
ဘ၀ထဲမွ တစ္ခုခုကို ထုတ္ခြင္႔ရလွ်င္ .....................................။

ရွင္သန္ျခင္းကို တြယ္ဆက္ထားေသာ ၾကိဳးမ်ဥ္ေလးတစ္စကို ခုတ္ျဖတ္လုိက္ရံုထက္ျမေသာ တနဂၤေႏြဓားတစ္လက္သည္ .....
... ............ ........................ တနဂၤေႏြ ....အလင္းတစ္ခ်က္ျပိဳးျပက္ရံု လင္းလက္စဥ္ခဏတြင္ ..... တစ္ခ်ိန္က တနဂၤေႏြအျပံဳးမ်ားကိုု သတိရေနခဲ႔ေသးသလား သိပ္ေတာ႔မေသခ်ာခဲ႔ပါ။ ။

Zephyr ...

Idea Special Issue, July

Wednesday, July 28, 2010

Idea Special Issue, July
9th Anniversary

(Fileden မွာ host လုပ္ထားတဲ႔ flash ေတြ တျခား hosting ေရႊ႕ေနပါတယ္။)

ငါ့ကိုေရးတဲ့ တနဂၤေႏြမိုးေၿပးမ်ား

Saturday, July 24, 2010

.....................
တနဂၤေႏြ ေသတၱာ

တစ္ေယာက္တည္း ရွိမေနေၾကာင္းေသခ်ာေအာင္ အဲဒီေသတၱာကို ဖြင့္ပစ္လုိက္တယ္
မဟာဂီတ.. ပင္လယ္မွာ ညေန ငါးနာရီ .. ကာဗလာ အႏုပညာ … သင္မေသေစရ ..
ငါ မေသေစရ မွ မဟုတ္ပဲ .. ဒီစကားလံုးေတြက ေတာ္ေတာ္ေလးမင္ရည္က်ဲတယ္ …

နာနာဘာဝ ေမာ္ေတာ္ကား .. ရထား .. သစၥာတရားကိုရွာဖို႔ ငါၿမင္းစီးထြက္မတဲ့ ..
ဒိုင္အိုးဂ်ီးနီးစ္ ေန႔လည္ေန႔ခင္းၾကီး မီးခြက္ထြန္းရွာေနသလိုမ်ား ၿဖစ္မလား …
သစၥာတရားရဲ႕ အမည္နာမခြဲ အမ်ိုးမ်ိဳးစာရင္း သူ႔ကို တင္သြင္းေပးရဥိးမယ္ …

ဂ်ိန္းအဘိဓမၼာ.. ဒလိုင္းလားမား .. ဇင္ဖလက္ရွ္ဇင္ဘုန္း.. သိဒတၳ ..
ၿပီးေတာ့ ..သင္တုိ႔က လူလိမ္လို႔ဆိုတဲ့ အဂၤ ါသား ေလာ့ဘ္ဆန္ရန္ပ …
တတိယမ်က္လံုး … ဒါကေရာ ဘာ အသံုးအဝင္မယ္လို႔ ခင္ဗ်ား ထင္သလဲ …


ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ ၁၈ႏွစ္တာ … မဟာဂႏၶာရီမွတ္တမ္း .. တစ္ကၽြန္းစံ အၿပန္လမ္း
ဘယ္လိႈင္းမွ မနမ္းရခင္ ငါ့ကမ္းကေတာ့ ၿပိဳက် ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ၿပီးၿပီ
စိတၱဇပန္းခ်ီ .. အေရာင္ေတြညီလာခံတဲ့ ညေနခင္း အဲဒီ အလင္းက သံစဥ္မဲ့လြန္းေနတယ္

ဒီမွာ ဒ႑ာရီအသစ္ေတြ ဖန္တီးေနတ့ဲသူ.. ခင္ဗ်ားေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ သေကၤတဟာ ငါကိုယ္တိုင္ပါပဲ …
ေသတၱာတစ္ခုလံုး ကုန္ဆံုးသြားတဲ့ထိ ငါ တစ္ေယာက္တည္းရွိေနတာ ေသခ်ာၿပီးရင္း ေသခ်ာေနခဲ့
ေသတၱာထဲမွာေတာ့ ဘာဆို ဘာမွ မက်န္ေတာ့ဘူး .. ငါ့ကိုယ္ငါ တူးဆြဖို႔ပဲက်န္ေတာ့တယ္ ..

အဲဒီ တနဂၤေႏြေသတၱာကို ဆြဲဖြင့္လုိက္တဲ့အခါ
သင္တို႔ အလိုမရွိတဲ့ ငါ့ကိုပဲ ေတြ႕ၾကရပါလိမ့္မယ္။

ေနဝင္သြားခဲ့ၿပီဆိုပါစို႔ .. သင့္ဆီ ေသတၱာတစ္လံုး ေမ်ာေရြ႕လာခဲ့လိမ့္မယ္ …
သင္ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့သေကၤတ .. သင္ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့နာရီ သင္ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ခ်စ္ၿခင္း
ဘယ္လိုအလင္းမွ အဲဒီေသတၱာထဲပါလာခဲ့မွာမဟုတ္ပါဘူး ….။ ။
၁၉.၇.၂၀၁၀

တနဂၤေႏြေလွာင္အိမ္
တံခါးကလည္း ပြင့္လ်က္ပဲ
ငါ့အေတာင္ပံေတြကလည္း အေကာင္းအတိုင္း
သူတုိ႔ အၿပိဳင္းအယိုင္း ပ်ံသန္းေနတာလည္း ငါၿမင္ေနရတယ္
ငါက်ေတာ့ ဘာလုိ႔ၿငိမ္သက္ေနမိတာလဲ …။


တနဂၤေႏြစာအုပ္
သမၼာက်မ္းစာနည္းနည္း
နီတိ ခပ္က်ဲက်ဲနဲ႔
ကိုယ္ပိုင္အဘိဓမၼာေတြလည္း ေအးခဲေနခဲ့လိမ့္မယ္
ဒါေပမယ့္ ကဗ်ာေတြေတာ့ပါတယ္ …


တနဂၤေႏြအာရံု
တကယ္ဆို …
ဘုရားသခင္ေရွ႕ေမွာက္ ဦးခိုက္
အမိုက္ဇာတ္ေတြကို သိမ္းခိုင္းလုိက္ရမွာ ..
ခုေတာ့ ..အာရံုေတြ မွားေနခဲ့ၿပီ ……….


တနဂၤေႏြသံမိႈ
တည့္တည့္မတ္မတ္ စိုက္ဝင္ေနခဲ့ၿပီ
စူးရွခၽြန္ထက္ေသာ စကားပြင့္မ်ား
ခ်စ္ၿခင္းအားၿဖင့္သာ နစ္ဝင္ခြင့္ရခဲ့ၾကတယ္ ။။

တနဂၤေႏြေကာ္ဖီ
သိမွတ္မဲ့ ေမာ့ခ်ပစ္လုိက္တဲ့ တိမ္တုိက္ေတြက ေကာ္ဖီ ..
အခါးနည္းနည္းေလွ်ာ့ထားပါလ်က္က.. ခါးသက္ေနဆဲ
အေမွာင္လည္း နည္းနည္းကဲ ေနခဲ့တယ္ ……။


မိတ္ေဆြ .. ဒီမိုးေၿပးေတြကို ေတြ႕လုိက္ရခ်ိန္မွာ ဒီတနဂၤေႏြကၿဖင့္ မိုးနည္းနည္းေခါင္တဲ့ ရာသီတစ္ခု ၿဖစ္ေနခဲ့ပါလိမ့္မယ္။

လက္အံေသျခင္း

Monday, July 19, 2010

လက္အံေသျခင္း
ကံၾကမၼာဆိုးေတြကိုပဲခ်ခ်ေရးရင္း
သီခ်င္းေတြတစ္စက္စက္ ကုန္သြားတာ
သတိမထားမိလုိက္ဘူး
အလြတ္က်က္ထားၿပီးမွ ဆိုဖို႔ေမ့ေမ့ေနတတ္တဲ့အထဲမွာ
ဘုရားစာလည္း ပါ ပါေနတယ္ မခက္ဘူးလား
ဘုရားသိၾကားမလို႔ ငါတုိ႔ရင္ဘတ္ေတြကိုစည္တီး
ေကာင္းခ်ီးေပးခိုင္းရဦးမယ္။
ရန္သူေတြအေၾကာင္းကို ေမ့ေမ့ေနတတ္ေတာ့
ေနာက္ေက်ာမွာ အမာရြတ္ေတြမ်ား မ်ားလာတယ္။
ေလဟာနယ္ေတြဟာ က်န္းမာေရးကိုထိခုိက္ေစတာေသခ်ာသလား
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ခပ္တုိးတိုးေရရြတ္ေနလုိက္ပါ
တစ္ခါတစ္ခါ ဓားေတြဟာေရွ႕ကလည္း လာတတ္ပါတယ္
ေလတုိးသံေတာင္ မၾကားလိုက္ရတတ္ဘူး။
အနာဂတ္ေတြကို ဖိဖိေရးရင္း
ႏွင္းေတြက တင္းၾကမ္းက်လာလုိက္တာ
ကံၾကမၼာေတြေတာင္ ေဖြးေဖြးျဖဴလို႔
ကၽြန္မ ဘယ္လုိရာသီဥတုနဲ႔မ်ား
လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ လုပ္ထားရပါ့မလဲ
ခုထိ ေ၀ခဲြမရႏိုင္ေသးဘူး။
မေနာ္ဟရီ၊
၂၀၀၂



လက္အံေသျခင္း (ထပ္ဆင္႔ခံစားထားပါသည္။) ...

အသက္ရွဴသံေတြသာ တုိးျငိမ္တိတ္ဆိတ္လာခဲ႔ ...
စိတ္ေကာင္း၀င္ခ်ိန္ေလးေတြ
အိမ္ျပန္ခ်ိန္ရွာမေတြ႕ေသးဘူး ...
.....

ေမေမ ..
ေကာင္းကင္ေတာ္ဆီ ဆန္႔ေျမွာက္ထားတဲ႔လက္ေတြ ..
လက္အံေသေနျပီ ေမေမ ...။

ဘုရားသခင္ အခြန္စည္းၾကပ္ပိုင္ခြင္႔မရိွတဲ႔ ႏွလံုးသားေထာင္႔တစ္ေနရာမွာ
နတ္ဆိုးရဲ႕ရပိုင္ခြင္႔
ေျမမႈန္႔တခ်ိဳ႕တ၀က္ရိွတယ္တဲ႔...

လက္အံေသေနျပီေမေမရယ္ ...
ကိုယ္႔ ဂုဏ္သိကၡာကို တစ္သက္လံုးဆြဲတင္မထားရတာ လက္အံေသေနျပီေမေမ ...
ခ်စ္တဲ႔သူေတြရဲ႕ နားမလည္မႈေတြကို မထားရတာလည္း လက္အံေသေနျပီေမေမ ...
ရယ္လိုက္တဲ႔အခါ အတူလုိက္ရယ္သူေတြရိွမယ္ ..
ငိုရင္ေတာ႔ တေယာက္တည္း ငိုရမယ္တဲ႔ ...
ေမေမ ...
သားရဲ႕စိတ္လည္း လက္အံေသေနျပီေမေမ ...
သားရဲ႕ ႏွလံုးသားလည္း လက္အံေသေနျပီေမေမ ...။

ေမေမ ...
အခ်ိန္မီေရာက္လာပါ ...
နာဖ်ား ခ်ိနဲ႔ေနတဲ႔လက္ကို
ေမေမ႔ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းနဲ႔ကုသပါ ...

ေမေမ
အခ်ိန္မီေရာက္လာပါ ..
ႏြမ္းရိညွိဳးငယ္ေသာစိတ္ကို
ေမေမ႔ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းနဲ႔ကုသပါ ...

ေမေမ ..
သား ... သိပ္ခ်စ္တယ္ ......................................................။ ။

Zephyr

တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္ တစ္ရက္ၿပီးတစ္ရက္ တစ္ညၿပီးတစ္ည

Friday, June 25, 2010

တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္ တစ္ရက္ၿပီးတစ္ရက္ တစ္ညၿပီးတစ္ည

ငါ ဘာေတြ လုပ္ေနမိတာလဲ တစ္ေန႔ၿပီးတစ္ေန႔
မနက္လင္းၿပီဆို … ဘုရားရွိခိုးဖို႔ေတာ့ ေမ့ေမ့ေနတတ္
ခလုတ္ကိုအရင္စမ္း ..ကမၻာၾကီးကိုပဲ ေခ်ာက္ ကနဲ လွမ္းလွမ္းဖြင့္မိ
ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ကိုေဘးခ် ႏွပ္သားမက်တဲ့ နာရီေတြကိုခ်ည္း ေမ့ေသာက္ေနမိ တေမ့ တေမာ ….
ရယ္စရာေမာစရာေတြကို စကာနဲ႔တုိက္ခ်ရင္း ေမာစရာေတြခ်ည္း စစ္ယူလုိက္မိတဲ့သူလို
သက္ၿပင္းေတြရင့္အိုၿပိဳက်လာၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ ငါ .. အဲဒီခလုတ္ကို အသာပိတ္
ငါ့အၿပင္ဖက္ကို ငါ တိတ္တဆိတ္ ထြက္ခဲ့လုိက္တတ္တယ္။

ငါ ဘယ္ေတြ သြားေနမိတာလဲ တစ္ေန႔ၿပီးတစ္ေန႔
ေၿခေထာက္က တစ္ေနရာ စိတ္က တစ္ေနရာ ဦးေႏွာက္က တစ္ေနရာ ႏွလံုးသားက တစ္ေနရာ
တစ္ခါတစ္ခါဆို .. ေသပစ္လုိက္ဖုိ႔ကိုပဲ သူတို႔ ခဲရာခဲစစ္ စစ္ၿဖစ္ေနၾကၿပန္တယ္
ဒါေပမယ့္ … ေနကြယ္ၿပီဆိုၿပန္ေတာ့လည္း ..ေၿခေထာက္က ဦးလွည့္တဲ့အိမ္ဆီ
ရည္ရြယ္ခ်က္မပါ ဦးတည္ခ်က္မပါ မညီမညာ လုိက္ၿပန္ခဲ့ၾကၿပန္ေရာ …

ငါ ဘာေတြ လုပ္ေနမိတာလဲ တစ္ညၿပီးတစ္ည
သတိရတတ္မႈေတြကို ထထပိတ္ေနရလို႔ မအိပ္ၿဖစ္ေသးတာ ဆုိရင္
ခင္ဗ်ားတုိ႔ ရယ္ခ်င္ရယ္ၾကလိမ့္မယ္ …
ပေရာက္စီေတြနဲ႔ ေက်ာ္ရလႊားရတာခက္ခဲေတာ့ အဲဒီ button က ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေနတတ္တယ္
ဒါကိုေတာ့ ခၽြင္းခ်က္အၿဖစ္ လ်ိဳ႕ဝွက္ထားလုိက္ၾကတာေပါ့
ရြတ္ဆိုေနက် အဖြင့္ဂါထာေတြကိုလည္းေမ့ေလ်ာ့ အေမွာင္ထုက ၾကိဳးေလ်ာ့ေလ်ာ့လာတယ္
တစ္မိုင္တိုင္ၿပီး တစ္မိုင္တိုင္ …………

ငါ ဘယ္ေတြ သြားေနမိတာလဲ တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္
ကိုယ့္ေလွကိုယ္အလြဲလြဲအမွားမွားစိုင္းမိရင္း .. ကိုယ့္ၿမင္းကိုယ္ အမွားမွားအလြဲလြဲထိုးမိရင္း
ဟိုလည္းမေရာက္ ဒီလည္းမေရာက္ ကမ္းေပ်ာက္ ေၿမေပ်ာက္ ရင္ခြင္ေပ်ာက္ေနသူလို
ေနေတြဝင္လာလုိက္ ေနေတြထြက္သြားလုိက္ အေမွာင္+အလင္း
လေရာင္လင္းလာလုိက္ လေရာင္ေမွာင္သြားလုိက္ အေမွာင္+အလင္း
ၾကယ္ေတြပြင့္လာလုိက္ ၾကယ္ေတြမိုက္သြားလုိက္ အေမွာင္+သီခ်င္း
အမိႈက္ေတြလွဲရင္း …………လဲွရင္း ………… ခရီးက မတြင္…………..

ငါ ဘာေတြလုပ္ေနမိတာလဲ တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္
မခ်စ္လုိက္ဖို႔ၾကိဳးစားစရာမလိုပဲ မခ်စ္ကို မခ်စ္ၿဖစ္ေတာ့တဲ့ အခ်စ္စစ္စစ္ေတြအေၾကာင္း
စြန္႔ပစ္္ဖို႔ၾကိဳးစားစရာမလိုလိုက္ပါပဲ မပစ္ကိုမပစ္ၿဖစ္လုိက္ေတာ့တဲ့ စြန္႔ပစ္ခံစစ္စစ္ေတြအေၾကာင္း
အစစ္ၿဖစ္ဖို႔ၾကိဳးစားစရာမလိုလုိက္ပါပဲ မစစ္ကိုမစစ္ခ်င္ၾကေတာ့တဲ့ အစစ္တရားစစ္စစ္ေတြအေၾကာင္း
အေဟာင္းေတြခ်ည္း ထပ္တလဲလဲ က်င္လည္ရစ္ဝဲေနခဲ့ တစ္သကၠရာဇ္ၿပီး တစ္သကၠရာဇ္
တစ္ႏွစ္ၿပီး ……………တစ္ႏွစ္…………………

ငါ ဘာလို႔ ရပ္ေနမိၿပန္တာလဲ တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္ …………..

မေနာ္ဟရီ (၉၊၅၊၂၀၀၉)

ကၾကီးခေခြးအိမ္ကိုေၿပး…. အေၿပးမတတ္…………

Friday, June 18, 2010

အမ ေမၿငိမ္းရဲ႕ ကၾကီး ခေကြး tagged post အတြက္ တခ်ိန္က ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ ဒီဝတၳဳေလးကိုပဲ ၿပန္တင္လုိက္ပါတယ္။ အရင္က တင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒီဝတၳဳေလးက ၂၀၀၆ ေလာက္က ကိုေက်ာ္သီဟ ေရႊသမင္ မဂၢဇင္းမွာ လုပ္ေနတုန္း ေပးၿဖစ္ခဲ့တဲ့ ဝတၳဳလည္း ၿဖစ္ပါတယ္။

ပံုကို ဒီေနရာက ယူပါတယ္ ။

ကၾကီးခေခြးအိမ္ကိုေၿပး…. အေၿပးမတတ္…………

ကေခ်ာ္ကခၽြတ္ႏိုင္လွတဲ့ ကမၻာထဲကို ကံအားေလ်ာ္စြာ ကစဥ့္ကလ်ားၿပဳတ္က်ခဲ့တာဟာ ကံဇာတ္ဆရာရဲ႕ အလိုက်အတိုင္းမ်ားလား။ ဒီေလာက္ေတာင္ ကေမာက္ကမႏိုင္ခဲ့ရေကာင္း လားလို႔.. ကက္ကက္လန ္ရန္ေတြ႕ဖို႔က်ၿပန္ေတာ့လည္း ကၽြန္မမွာက အဲဒီလိုနိမ့္က်တဲ့ဗီဇက ဘုရားသခင္ရဲ႕ ေကာင္းခ်ီးတစ္ခုအေနနဲ႔ ပါမလာခဲ့ၿပန္ဘူး။ ေက်းဇူးဆိုတာ႐ွိမွေက်းစြပ္ႏိုင္တာ ပဲ။ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ ကတိက၀တ္ေတြနဲ႔ဆန္႔က်င္ၿပီး တည့္တည့္ၾကီး ထုိးခြင္းပ်ံသန္းလာတဲ့ ေက်ာဖက္က ဓါးတစ္ေခ်ာင္းဟာ “ကတညဳတ”တရားနဲ႔ ဘယ္လိုမ်ား ပတ္သက္ႏိုင္မွာတဲ့လဲ။ ကိုယ္က်ိဳးအတြက္ ကစိန္းက၀ါးၾကည့္တတ္တဲ့သူေတြကို ကၽြန္မက သီးခံလို႔မရတတ္ဘူး။ ကရကဋ္ရာသီရဲ႕ တိမ္ထုကေမွာင္လြန္းတယ္။ တခ်ိဳ႕သူေတြရဲ႕ လ်ိဳ႕၀ွက္လက္သည္းခၽြန္ေတြလိုပဲ။

“ခႏၱီစတရား”ဆိုတာ တကယ္ေတာ့ပညာ႐ွိေတြရဲ႕ အလွစကားပါ။ အမွန္က အားမတန္လို႔ မာန္ခ်လိုက္ရတာမ်ိဳး။ အဖက္မတန္လို႔ေကာ မၿဖစ္ႏိုင္ဘူးလား။ ခြန္းၾကီးခြန္းငယ္စကားမ်ားရတာကို ေသမေလာက္ ေၾကာက္တတ္တဲ့စိတ္က ခံၿပင္းစိတ္ေတြကို ေလ်ာ့ပါး အားေပ်ာ့သြားေစခဲ့တယ္။ ဘ၀မွာ ခိုက္ရန္ေဒါသၿဖစ္ရမွာကို မေကာင္းမႈက်ဴးလြန္ရသလို ေၾကာက္တတ္တဲ့ ကၽြန္မက … မၾကာခဏ ေခ်ာက္ကမ္းပါးေတြနား ကပ္ေလွ်ာက္ေနခဲ့ရတယ္။ ခေလာက္ဆန္ေနရမွ ေနသာတဲ့ လူတစ္ခ်ိဳ႕ကို ခပ္ထတ္ထတ္ေလး ေၿပာၾကည့္ဖို႔ ၾကိဳးစားေပမယ့္ မေအာင္ၿမင္ဘူး။ ၀န္တိုမစၦရစိတ္ မ်ားေနတဲ့လူေတြကို က်က်နန ေလွ်ာ္ဖြပ္ေပးဖို႔ ခ၀ါသည္ ေကာင္းေကာင္းလုိေနတယ္။ ခလုတ္တံသင္းနဲ႔ တူတဲ့ အေႏွာက္အယွက္ၿဖစ္ေနတဲ့ အမႈိက္သ႐ုိက္ေတြကို စစ္ထုတ္ဖယ္႐ွားေပးေနတဲ့ ၿခင္းက ၿခင္းၾကားၾကီး ၿဖစ္ေနခဲ့တာကေတာ့ ကမၻာၾကီးရဲ႕ကံေပါ့။

ၿငိဳးသူရန္ဖက္ေတြအတြက္ ၿဂိဳဟ္္ေၿပနံေၿပ ယၾတာေၿခေပးဖို႔ လိုအပ္ေနပံုပဲ။ ကိုယ့္ဂုဏ္ကိုယ္ေဖာ္မွ လူသိမယ္ထင္တဲ့ မသူေတာ္ေတြကို ကၽြန္မ မေန႔ကပဲ အေကာင္းစားၾကည့္မွန္ေတြ လိုက္ေ၀ ေပးလိုက္ေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ ႐ႈပ္ေထြးေပြလီၿပီး မာယာမ်ားလွတဲ့ ေလာကနဲ႔ လားလားမွ မအပ္စပ္တာက “ဃ”ပါ။ “ငါတေကာ”ေကာေနတဲ့ သူေတြကိုၾကည့္ၿပီး သံေ၀ဂေတြရလို႔။ ေခ်ာင္းေကာေၿမာင္းေကာေတြနဲ႔ လူေကာေတြ ဘယ္လိုကြာလဲသိခ်င္တယ္။ ေ႐ႊတေကာကေတာ့ လူေတြကိုဆီးၾကိဳေနေလရဲ႕။ ၿငင္းခံုေအာ္ဟစ္ရန္ အဆိုတင္သြင္းခဲ့တာမဟုတ္ရပါဘူး။ ငါ့စကားႏြားရ ေၿပာတတ္သူေတြကို အံ့ၾသလြန္းလို႔ပါ။ တကယ္ဆို ကၽြန္မက ၿငိမ္သက္ၿငိမ္း ေအးတာကိုပဲ ႏွစ္သက္ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တာပါ။

“စိုင္ေကာ္လို႔ ခ်ံဳေပၚေရာက္” ခဲ့တဲ့သူေတြကို ၾကည့္ၿပီး ထုိးေကာ္တင္ေပးမယ့္ စိုင္ေတြကို ေတာနင္း႐ွာေနၾကတာကို စိတ္စႏိုးစေနာက္နဲ႔ ထိုင္ၾကည့္ေနမယ့္အစား စနစ္တက် စနည္းနာ လိုက္ပါလား။ စနစ္တက်နဲ႔ ခ်ံဳေပၚေရာက္ေရး planေတြကို ေတြ႕ရမွာေပါ့။ စပ္ဆုပ္စရာေကာင္းတဲ့ ေစတသိက္ေတြ၊ ေစတနာမပါတဲ့ မာယာစကားလံုးေတြ၊ အစြယ္ပုန္းေတြ၊ စိတ္ကိုဥပါဒ္ေပးမယ့္ မိန္းမလိုမိန္းမရတိမ္တုိက္ေတြ၊ မ်ိဳးပြား႐ွင္သန္ေနၾကေလရဲ႕။ဆင္ၿခင္တုံတရားဆိုတဲ့ စကားလံုးကို လူေတြသံုးလာလိုက္တာ ေဆြခုႏွစ္ဆက္မ်ိဳးခုႏွစ္ဆက္ေတာင္ မကေတာ့ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ ဘ၀ေတြ ဆတ္ဆတ္ခါ နာခဲ့ရေပါင္းမ်ားၿပီ။ ကိုယ့္ဆင္ၿခင္တံုတရားနဲ႔ သူတစ္ပါးရဲ႕ဆင္ၾကံၾကံမႈ ပက္ပင္းတိုးလာတဲ့အခါ..။ ဆင္ေသကို ဆိတ္ေရနဲ႔ဖံုးရေလာက္ေအာင္ မတံုးေတာ့တဲ့ လူေတြကိုလည္း ေတြ႔ဖူးလာတယ္။ ေသၿပီဆိုမွေတာ့ကြယ္။

ဇ၀က္သာနဲ႔ ဇာတိပၹိဳလ္သီးကို ေရာစပ္ထားတဲ့ ပရေဆးကိုၿမင္ဖူးလား။ ဘယ္လိုအသံုးက်လဲ သိခ်င္ရင္ ဇာတ္ေၾကာင္းသာ လွန္ၾကည့္လိုက္ေပေတာ့။ ဇာတ္သာလန္သြားမယ္ ဇစ္ၿမစ္မေတြ႕ရတဲ့ ကိစၥေတြလည္း႐ွိေနတာပါပဲ။ ကၽြန္မကို ဇိကုတ္ၿပီး နတ္ၿပည္တင္ေပးမွေတာ့ ဇက္နာ႐ံုပဲ ႐ွိေတာ့မွာေပါ့။ ဇာတ္ဆရာကေတာ့ ဇာတ္ကိုၿပင္ေပးမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဇေ၀ဇ၀ါနဲ႔ ဇိုးဇိုးဇတ္ဇတ္ ေကာက္ယူလိုက္မိတဲ့ အရာဟာ ကၽြန္မလက္ထဲမွာ ေဇ ပဲတဲ့။ Victory ၿဖစ္ဖို႔ တစ္ဘ၀စာ ၿခားသြားခဲ့တာကလြဲရင္ေပါ့။

စ်ာပနအခန္းအနားတစ္ခုရဲ႕ နိဂံုးတစ္ခုဟာ စတင္မႈအသစ္တစ္ခုရဲ႕ အစၿဖစ္တယ္။ သိပ္ေတာ့မေကာင္းပါဘူး။ ကၽြန္မလည္း လူေကာင္းမွမဟုတ္တာ။ ကၽြန္မရဲ႕အားနည္းခ်က္ကိုက ငတံုးေတြကိုမုန္းတာ။ ဥာဏ္ႏံုနဲ႔ရတဲ့အထဲ ဥာဥ္ကလည္းဆိုးေသး … ဆိုတဲ့သူေတြကလည္း ဒီေလာကမွာ ဒုနဲ႔ေဒး ။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ ႐ွင္သန္ ေပါက္ေရာက္ေနၾကတယ္။ ဥာဏ္မ႐ွိေပမယ့္ ကံ႐ွိတယ္ဆိုလား…။ သံသရာရထားၾကီးက ဆီကုန္ေနတယ္။ ညစ္ပုတ္ကပ္က်ယ္နဲ႔ လူတြင္က်ယ္လုပ္ေနတဲ့ သူေတြ က်န္းမာေရးေကာင္းၾကပါေစ။

ၾကံဳခဲ့ဆံုခဲ့သမွ် စိတ္ညစ္ညဴးစရာေတြကိုသာ ဋိကာခ်ဲ႕ရရင္ “ဋိကာေက်ာ္က်မ္း”ကေတာင္ ငိုသြားဦးမယ္။ ဌာန္က႐ုိဏ္းက်က် ႐ြတ္ဆိုရတဲ့ ဂါထာေတြ အေၾကာင္းေၿပာၿပပါဦး။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ တကၠသိုလ္ဆိုတာ ဘြဲ႕ေတြခ်ည္းပဲ ေပးလိုက္တဲ့ ေနရာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ဒါကိုပဲ တခုတ္တရယူခဲ့ၾကတယ္။ တံငါနားနီးတံငါဆိုတာကိုး။ တစ္ခုလပ္တစ္ေယာက္ကို တေစ့တေစာင္းၾကည့္ၿပီး တခဲနက္ တာ၀န္မဲ့ ေ၀ဖန္ အားေပးခ်င္သူေတြကလည္း အံုနဲ႔က်င္းနဲ႔။ လူဆိုတာကလည္း လူတိုင္းကို ကုိယ့္ေစတသိက္နဲ႔ တြက္ၾကတာကိုး..။“ငါသာဆိုရင္လည္းသူ႔လို…”လို႔ သူတို႔မေတြးတာလား၊ ေတြးႏိုင္စြမ္းကို ပါမလာတာလား မသိဘူး။

တေယာသံေတြက တအီအီနဲ႔ တလိမ့္ေခါက္ေကြး ၿပိဳက်လာေနတယ္။ ပ်င္းစရာေကာင္းလိုက္တာ။ တစည္းတလံုးတည္း ႐ွင္သန္ေနတဲ့ မ’တစ္ရာသားေတြကို ေတြ႕ဖူးလို႔လား။ အားလံုးက ကိုယ္ေလွကိုယ္ထိုးရင္း သူမ်ားေလွလွမ္းႏွစ္ဖို႔ ၾကိဳးစားေနၾကသူေတြ မ်ားတယ္။ ကိုယ္နဲ႔ႏႈိင္း မ႐ိုင္းဆိုလား..။ အေရးၾကီးတာက လူလည္က်ႏိုင္မႈကို ဥာဏ္ၾကီးမႈလို႔ ထင္သြားမွာစိုးတာပါပဲ..။ ဒါကအႏၱရာယ္ၾကီးတယ္..။

ထီးခ်က္ေစာင့္နတ္သမီးေတာင္ လက္မႈိင္ခ်ရတဲ့ထိ ေကာက္က်စ္ယုတ္မာတဲ့ ပုစၦာေတြ လိႈင္းထေနခဲ့ၾကၿပီ။ ေထာင့္မွန္တစ္ခုရဲ႕အတြင္းေထာင့္ဟာ ..၉၀ံ တိတိက်က်႐ွိေနပါလ်က္နဲ႔ “ေထာင့္မက်ိဳးဘူး”လို႔ အေၿပာခံရတာကလည္း ရင္နာစရာ။ ထံုထိုင္း ထြားက်ိဳင္းလာတဲ့သူေတြကို ေထြလီကာလီ ႐ွင္းၿပမေနေတာ့ဘူး။ သူတို႔ေတြနဲ႔ ေထြးေရာယွက္တင္ ေနစရာအေၾကာင္းမွ မ႐ွိတာ ကာကြယ္ေဆးေရာ ATD ေရာထိုးထားသင့္တာေပါ့။ ဒလန္ဆိုတဲ့ စကားရဲ႕ အဓိပၸာယ္ဟာ ကၽြန္မနဲ႔ စိမ္းေ၀းလြန္းလွပါတယ္။ ကၽြန္မက ဒီဇင္ဘာလမွာ ေမြးခဲ့တာကိုး။ ဒီဇိုင္းလွတပတေလးေတြနဲ႔ ယက္လုပ္ ေဖာ္က်ဴးထားတဲ့ အႏုပညာဟာ ဒံုးေ၀းလြန္းေနတယ္။ ၿမင္းစီးလာခဲ့ပါလား။ ခြာေတာ့မလိပ္ေစနဲ႔ေပါ့။ ေဒ၀ဒတ္ေတာင္ နားမခံသာတဲ့ ဒိုက္သေရာေတြ ေမ်ာပါလာေနတယ္။ ခုခံကာကြယ္ဖို႔ ဒိုင္းလႊားတစ္ခုေလာက္ ေပးလိုက္ပါ။ စိတ္ရဲ႕ဒါဏ္ရာဒါဏ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ထြက္ေပါက္မဲ့ေနခဲ့တဲ့ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ကေလးက သနားစရာ..။ ဓႏုရာသီမွာ ေမြးဖြားခဲ့တာကိုက စမွားတာထင္ပါရဲ႕။ ဓူ၀ံၾကယ္ကေတာ့ လမ္းၿပပါရဲ႕။ ခက္တာက ဓားစာခံသက္သက္ ၿဖစ္ေနတာ။

နက်ယ္ေကာင္လို႔ ဘာလို႔ေခၚၾကတာလဲ။ နားစြန္နားဖ်ားနဲ႔ နားၾကားမ်ား လြဲေရာ့ေလသလား။ နိမိတ္ေတြကို ဖတ္ၾကည့္တဲ့အခါ နိယာမတရားေတြက အတုေတြ..။ နကၡတ္ေတြက အလြဲလြဲ အေခ်ာ္ေခ်ာ္…။ နတ္သံနဲ႔လာပစ္ေနပံုက …နင္ပဲငဆနဲ႔..။ လူလည္းႏြမ္းလ်လာခဲ့ရၿပီ။ ႏႈတ္ၾကမ္းလွ်ာၾကမ္းနဲ႔ ႏႈတ္တံု႔လွန္တတ္တဲ့သူေတြဟာ ဘယ္လိုကႏၱာရေတြက ေပါက္ေရာက္ လာၾကတာတဲ့လဲ…။ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ေတာ့………..။

တကယ့္ “ပကတိ”တရားကို ၿပပါဆိုရင္ ဒါဟာ “ပညာ” ပါပဲ။ အဲဒီမွာ ပညတ္ခ်က္မပါဘူး။ ပစိပစပ္မမ်ားဘူး။ ၿပန္ေၿပာင္းေၿပာဆိုမေနေတာ့ပါဘူး။ ၿပႆဒါးရက္ေတြက ၿပႆနာေတြကို သယ္သယ္လာတတ္လြန္းလို႔။ ဘ၀ဟာ ပံုေသကားက်ေတာ့ မဟုတ္ႏိုင္ဘူး။ ပါခ်ီပါခ်ဲ႕ ပညာေလာက္နဲ႔ေတာ့ နားလိုက္တာ ေကာင္းမွာပါ။ ပြဲလန္႔တုန္း ဖ်ာခင္းခ်င္သူေတြက အမ်ားသား…။ အဲဒီလူေတြကို ဖယ္က်ဥ္ထားခဲ့ဖို႔ ေကာင္းေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဒါကိုပဲ. .မိုး႐ြာတုန္းေရခံတာ လို႔ၿမင္ေနေတာ့မခက္လား…။

ဖားကို ဖုတ္က်ည္းသၿဂိဳဟ္ထားတဲ့ ပံုနဲ႔ေတာ္ေတာ္တူတာပဲ..။ ေဖာက္ခ်ည္နဲ႔တိုင္ခ်ည္ကလည္း လြဲေနေသးတယ္။ ဖက္ဆြတ္မိုးေလး႐ြာ႐ံုနဲ႔ ဖက္ယားပင္ေတြ အၿပိဳင္းအယိုင္း ေပါက္လာတာေတာ့ လြန္လြန္းတယ္။ ေလာကထဲက ဖဲ့ထုတ္ဖို႔ဆိုတာကလည္း ၿဖတ္ထိုးဥာဏ္ေကာင္းဦးမွ…။ ခုေတာ့ ဖ်င္းလိုက္တာကလည္း ခ်ာလို႔။ ၿဖစ္စဥ္ေတြကို ၿပန္ၾကည့္တဲ့အခါ.. မင္းကလြဲရင္ဖြဲနဲ႔စကြဲပါပဲ…တဲ့။ ဖြဲေတြကၿပာသြားတာေတာ့ဆိုးတယ္။

အထဲမွာ ဘာမွမပါတဲ့ ဗလာစာအုပ္နဲ႔တူတဲ့ လူတခ်ိဳ႕ကို ေတြ႔ဖူးတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ၿဖဴစင္႐ိုးအ တာေပါ့။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့. .ဘာေတြမွန္းကို မသိတာ။ ဗလာေကာင္ေတြ..။ တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ဗဟုသုတေတြ စီတန္းထည့္ၿပီး လိုသလိုဆြဲဆြဲသံုးတတ္ၾကတယ္။ သူတို႔က်ေတာ့ဘယ္လိုေခၚမလဲ ..ဗံုမဟုတ္ပတ္မဟုတ္နဲ႔…။ ဗလစ္ဗလစ္နဲ႔ ဗေလာင္းဗလဲ ေၿပာတတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕ဖူးလား..။ ဟိုေ႐ွ႕နားက ဗြက္အိုင္ကိုေက်ာ္ရင္ သူ႔ဆီေရာက္ၿပီ။ ဘူတာ႐ံုေတြေတာင္ ခ်ိတ္ပိတ္ထားရတဲ့ ရထားတစ္စင္းကိုလည္း ကၽြန္မေတြ႕ဖူးတာပဲ..။ ေရဆူမွတ္ေတာင္ေရာက္ေနၿပီ။ ေဘာင္ဘင္ခတ္သံေတြ ဆူညံလိုက္တာ နားမခံသာဘူး..။ ခုက်မွလည္း ဒီကစားပြဲကေန ဘြာခတ္လို႔ ရမွာမွမဟုတ္တာ။ ဘြဲ႕ထူးဂုဏ္ထူးေတြ ေပးလို႔ရရင္ေတာင္ ေပးလိုက္ခ်င္ပါရဲ႕။ ဘံုၾကိဳးၿပတ္တဲ့ နတ္ဘီလူးမၾကီးရယ္။

လူေတြမ်ားခက္တာ။ ဘာမွၿပန္လွန္မေၿပာႏိုင္တဲ့ ၀ိညာဥ္ေတြကို ေခၚပံုက “မေကာင္းဆိုး၀ါး”တဲ့။ တညင္းသီးက ၿပန္နံေနတာ မ်ိဳးထင္ပါရဲ႕။ မၾကား၀ံ့မနာသာ စကားေတြကို မခ်ိသြားၿဖဲေလးနဲ႔ မခ်ိမဆန္႔ခံေနရတဲ့ လူေတြကိုေတာ့ ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္။ မလံုမလဲနဲ႔ ထြက္က်လာတဲ့ မလွိမ့္တပတ္စကားေတြကို ဘယ္သူက မထီတရီ နားေထာင္ႏိုင္မွာတဲ့လဲ။ မႏုသီဟကမွ ဖင္ႏွစ္ခြထဲ႐ွိတာ။ ေၿမြေဟာက္ကလွ်ာႏွစ္ခြနဲ႔။ ေမွာ္ဆရာေရ..အဲဒီၿမိဳ႕ကေလးကို ဘယ္လိုမွ မကယ္တင္ႏိုင္ေတာ့ဘူးလား။ မိုက္မိုက္မဲမဲနဲ႔ မြန္ၿမတ္ေနမိတဲ့ဘ၀ပါ။

ေ႐ွ႕မွာ ယီးတီးယားတား လာလုပ္ေနပံုကိုက ၾကည့္ရတာ ရင္ထဲမွာ ယားက်ိက်ိၿဖစ္လာေစတယ္။ ယစ္ထုတ္ေတြကေတာ့ ကမၻာၾကီးလည္လို႔လည္ေနမွန္းေတာင္ မသိၾကဘူး။ ေယာက္ယက္ခတ္ေနတဲ့ ေယာက္မေတြ ေမႊေႏွာက္ေနပံုက ေေအာ္ဂလီဆန္စရာ ေကာင္းလိုက္တာ။ ေယ႐ႈသခင္ ကိုယ္ေတာ္. .ကယ္တင္ပါ။ ယူက်ံဳးမရေန႔ရက္ေတြကိုေတာ့ ထားခဲ့လိုက္ပါၿပီ။ ဘယ္သူ႔ဘယ္သူမွ ယိုးစြပ္မေနေတာ့ပါဘူး။ ရာဇဂုဏ္ေမာက္ဖို႔ဆိုတာက လြယ္တာမွတ္လို႔။ ရာသက္ပန္႐ုိးေၿမက်တဲ့..။ ေရစက္..တဲ့။ ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္ စကားလံုးေတြ ေရ႐ြတ္ၿပေနတာ။ ခင္ဗ်ား. .ခုထိမရင့္က်က္ႏိုင္ေသးဘူးလား…။ လူကၿဖင့္ ရင့္ေရာ္ေနခဲ့ၿပီ။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ႐ုိင္းပင္းၿပီး တၿခားသူတစ္ေယာက္ကို ရိသဲ့သဲ့နဲ႔ ႐ုိင္းၿပရတာ အရသာလား..။ ေလာကနိတိအေကာင္းစားေတြကိုေတာ့ ထားခဲ့လိုက္ပါေတာ့။ ကိုယ္ေဖာ္တဲ့ေဆး ကိုယ္မစားႏိုင္ၿဖစ္မွာစိုးရတယ္ေလ။

လိုင္းေတြ ပူးေနတယ္။ ပန္းခ်ီၿပပြဲက ဂီတသံေတြ. ဂီတပေဒသာပြဲက အေရာင္ေတြ၊ စာမ်က္ႏွာထက္က သံစဥ္ေတြ၊ သံစဥ္ေတြၾကားက ကေလာင္သြားေတြ၊ မူယာမာယာေတြနဲ႔ ၿပဳလုပ္ထားတဲ့ စကားလံုးေတြ၊ စကားလံုးေတြနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့မာယာေတြ ။ကၽြန္မ လြတ္ၿငိမ္းေအးခ်မ္းခြင့္ ရခ်င္ပါၿပီ။ လြတ္ေၿမာက္ၿငိမ္သက္ခြင့္ ရခ်င္ပါၿပီ။ လြတ္လပ္ေနေပ်ာ္ခြင့္ ရခ်င္ပါၿပီ။ လြတ္ကၽြတ္ေပ်ာ္ေမာခြင့္ ရခ်င္ပါၿပီ။ လွည့္ပတ္ေၿပာေနရတာ မေမာဘူးလား။ လက္ပမ္းက်ေနရင္လည္း လက္မွတ္၀ယ္ၿပီး ေလယာဥ္ခရီးစဥ္ေ ၿပာင္းၾကည့္သင့္တယ္။ လမ္းခုလတ္က်ကာမွ လက္သည္မေပၚမွာ မေၾကာက္ဘူးလား။

၀ါရမိတၱဴၾကီးေန႔တဲ့၊ မဟာရက္ၾကမ္းတဲ့၊ သမားညိဳေန႔တဲ့။ ဘယ္မွာလဲ..ရက္ရာဇာ..။ ၀ကၤပါေတြက တင္းၾကမ္းနဲ႔။ ၀ဋ္ေၾကြးက ခုထိမေၿပႏိုင္ဘူး။ ဒီ၀ဲၾသဃသံသရာကိုေတာ့ ေနာက္တစ္ေခါက္ ၿပန္မလည္ခ်င္ပါဘူး။ ၀ကၤႏၱဥာဏ္နည္းနည္းေပးပါ။ ၀ါသနာထံုလို႔ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ၀မ႐ွိပဲ ၀ိလုပ္ၾကည့္ခ်င္တာ သက္သက္ပါ။ သတင္းစကားေတြ ၾကားေနရတယ္။ အေရးၾကီးတာက အတင္းအဓမၼလာမေၿပာဖို႔ပါပဲ။ သမာသမတ္က်က် ဆံုးၿဖတ္ေပးပါ့မယ္။ တစ္ထြာေလာက္႐ွိတဲ့ သမုဒၵရာထဲ ေၿခကုန္လက္ပမ္း က်ေနရတဲ့အထဲ….။ သမၼာေဒ၀ နတ္ေကာင္းနတ္ၿမတ္ေတြကလည္း မကယ္ႏိုင္ၿပန္ဘူး။ သံမဏိစကားလံုးေတြနဲ႔ ေရးဖြဲ႔ထားတဲ့ ေသတမ္းစာကိုပဲ သူရဲေဘာနည္းစြာ ေရးခဲ့ရေတာ့မွာေပါ့။ သိၾကားမင္းနဲ႔ သဟဇာတၿဖစ္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့၊ ေၾကး၀ါေသာ့ေလး တစ္ေခ်ာင္းအပ္ခဲ့ခ်င္တယ္။ သူေတာ္ေကာင္းတရားေတြ အတြက္ပါ။ သုညတၱတရားကေတာ့ လြင့္ပါးသြားခဲ့ရၿပီ။

ဟိတ္ဟန္ထုတ္ေနတဲ့ ဟိရိၾသတၱပၸတရားေတြက ဟႆရသ ေၿမာက္လြန္းတယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကေတာ့ ဟုပ္ကနဲ ၿငိမ္းသြားခဲ့ၿပီ…။ ဟိမ၀ႏၱာခ်ီးမြမ္းခန္းေတြ ဖြင့္မေနေတာ့ပါဘူး။ အေပၚကိုေမာ့ၾကည့္ရင္း ဟပ္ထိုးလဲမွာ စိုးရေသးတယ္။ ဠင္းတေလာက္ေတာ့ ငွက္တိုင္းလွၾကပါတယ္တဲ့။ ဒါဟာလည္း ေ႐ႊၿပည္ေအးတရား တစ္မ်ိဳးပဲေပါ့။ အခိုက္အတန္႔ဆိုတဲ့ ခဏေလးမွာေတာင္ အမနာပေတြနဲ႔ အကုသိုလ္႐ွာခ်င္ေနၾက..၊ အၿငိဳးထားခ်င္ေနၾကတာကို အံ့ၾသမိပါရဲ႕။ အတု႔႔ံအလွည့္ဆိုတာ ႐ွိေပမယ့္ လွည့္မေနေတာ့တာ ေကာင္းပါတယ္။ အမွ်အတန္းေ၀ ေရစက္ခ်လိုက္တာ ေကာင္းတာေပါ့။ အတိတ္နိမိတ္ေတြ အရကေတာ့ ေကာင္းကင္မွာ နကၡတ္ေတြစံုလို႔။ အတိအလင္း ေၾကညာမထားတာကလြဲရင္ေပါ့..။ အာလာပသလႅာပ စကားေတြၾကားထဲ ညပ္ပါလာတဲ့ အလိမ္အေကာက္ေတြကို ၿမင္ရေတာ့… အဆင့္အတန္းဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကို သတိရမိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ…အတြင္းေၾက..ေၾကခဲ့ရေပါ့……..။ ဥပါဒါန္ေၾကာင့္ ဥပါဒ္ေရာက္မွာ စိုးရင္းစိုးရင္းနဲ႔ပဲ ..ဥမၼတေကာေတြနဲ႔ေမ်ာခဲ့ရတာ…..။ တကယ္ဆုိ ဥပဓိ႐ုပ္ကို ၾကည့္မိသင့္တာေပါ့။ ခုေတာ့...ဤေ႐ြ႕ဤမွ်သာ… လို႔ေၿပာ႐ံုကလြဲလို႔ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေတာ့တာ ေသခ်ာသြားခဲ့ပါၿပီ။ ဤေ႐ြ႕ဤမွ်သာ…။ ။

မေနာ္ဟရီ

ကမာၻၾကီးကို ခ်စ္ခဲ႔ဖူးေသာ လူမိုက္တစ္ေယာက္၏ မိတ္ေဆြတုမိတ္ေဆြေယာင္မ်ား

Thursday, June 10, 2010

ဒီဝတၳဳအတြက္ ကၽြန္မရဲ႕ စိတ္ကူးေတြကို ခ်ေပးတဲ့အတိုင္း သရုပ္ေဖာ္ေပးခဲ့တဲ့ အိုင္ဒီယာဒီဇိုင္နာ သိုးထိန္းကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ၂၀၀၉ မတ္လ အိုင္ဒီယာမွာ ပါသြားခဲ့တာပါ။ လိုခ်င္သလို ထြက္ဖို႔ ကၽြန္မတို႔ ပံုေတြကို ေတာ္ေတာ္ရွာခဲ့ရသလို သိုးထိန္းကိုယ္တိုင္လည္း လိုတဲ့ေနရာေတြ ၿဖည့္ဆြဲေပးခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေတာင္သိပ္ စိတ္တိုင္းအက်ၾကီး ေတာ့ ၿဖစ္မလာေသးပါဘူး။ သူေရာကိုယ္ေရာ အားမလိုအားမရမႈေတြနဲ႔ အခြင့္ရရင္ထပ္ဖန္တိးဖို႔ ေၿပာခဲ့ၾကဖူးပါတယ္။ 

ပံုေတြကို ကလစ္ေခါက္ျပီး ၾကည္႕ေပးပါ။