တစ္ရံခါဆီ ေဖေဖာ္ဝါရီဟုု

Tuesday, February 12, 2013

တစ္ရံခါဆီ ေဖေဖာ္ဝါရီ ဟုု …

အရွိန္ၿပင္းကားတစ္စင္း ကိုုယ့္ေရွ႕က ၿဖတ္ေမာင္းသြားတုုန္း အဆက္မၿပတ္ၿမည္လာတဲ့ ဖုုန္းသံေတြလိုု

ကၽြန္မ … လတ္တေလာ ဘဝကိုု အေရးတၾကီး ၿဖတ္ကူးေနပါတယ္  …. လိုု႕    ေၿဖပစ္လိုုက္ရမလား  …

အဲလိုု အေရာင္ေတြနဲ႕  မၾကာခဏ လာလာၾကည့္တတ္တဲ့ ေဖေဖာ္ဝါရီကိုု ကၽြန္မမုုန္းတယ္ ….

စိတ္ေတြ ပ်ံသန္းခြင့္ မရတဲ့ ဇံုုဆိုုတာ မရွိေလေတာ့ ကိုုယ့္စိတ္ကိုုယ္ နားခ်ရတာပဲ လက္ဝင္တာပါ ..

သူတုုိ႕ အေသမသတ္ႏုုိင္တုုိင္း မာေက်ာခြင့္ ရသြားရွာတဲ့ ႏွလံုုးသားကလည္း နည္းနည္းေခါင္းမာတယ္

တကယ္ဆိုု ကၽြန္မ  … အဲဒီၾကိဳးကိုု အစဆြဲ ၿဖည္ၿပလုုိက္သင့္တာေပါ့  …ခုုေတာ့ ..

အသိတရားမဲ့သူေတြရဲ႕ ဇာတ္ဝင္ခန္းမွာ ဇာတ္ပိုု႕ဝင္လုုပ္ေပးရတာလည္း ဝဋ္နာကံနာတစ္ခုုပါပဲ

ခင္းက်င္းထားတဲ့ ဇာတ္က သိပ္လွလြန္းေတာ့ ဇာတ္ပိုု႕ကေန ဗီလိန္ၿဖစ္မွန္းမသိၿဖစ္သြား ..

ခင္ဗ်ား အေရးအသားေတြ တစ္ေန႕တၿခား ညံ့ညံ့လာတယ္  ဇာတ္ဆရာ …

ေနဝင္ခ်ိန္ေတြကိုု ဖန္ခြက္ထဲ ေလာင္းထည့္လုုိက္မိေတာ့ ေဖေဖာ္ဝါရီညေတြက ေအးစက္လိုု႕

ဘာမွန္ကန္ခ်က္မွ ဘာသက္ေသမွ မပါပဲ တြက္ထုုတ္လိုုက္ၿပီးကာမွ ကူးထည့္ပစ္လုုိက္တဲ့ အေၿဖလိုု ..

တခ်ိဳ႕ လူေတြရဲ႕  ထံုုအအ အၾကည့္ေအာက္မွာ ခ်ိဳေနပံုုက စိတ္ပ်က္စရာ ..

ဘဝအဆက္ဆက္ အစြန္းအထင္းလြယ္တဲ့ အေရာင္တစ္ေရာင္ မၿဖစ္ခ်င္ပါဘူးတဲ့(ကၽြန္မရူးေနၿပီထင္တယ္) ..

စိတ္ကူးရတိုုင္း ေတာင္းမိတဲ့ တစ္ခုုတည္းေသာ ဆုုလိုု မ်က္ရည္ေတြစိုုလိုု႕ …(ကၽြန္မ ငိုုေနမိေသးသလား)

ေက်းဇူးၿပဳၿပီး သံသရာဆီ သြားရာလမ္းေတြအားလံုုး ကိုု ပိတ္ေပးထားၾကပါ ..

ခရမ္းေရာင္ ဗ်ိဳင္းအုုပ္ေတြ ၿဖတ္သန္းခြင့္ မၿပဳ ဆိုုတဲ့ သတိေပးစာတမ္းေတြ ၿပည့္ေနတဲ့

ကၽြန္မ အခန္းနံရံကိုု ၾကည့္လိုုက္မိတုုိင္း ေမေမက တဖြဖြ ရယ္တတ္တယ္ ..

တကယ္ဆိုု ဒီလိုု စာတမ္းေတြကိုု ေကာင္းကင္ တက္ခ်ိတ္လိုု႕ မရမွန္း ေမေမလည္း သိတာပဲ …

ၿပတင္းေပါက္ေတြကိုု ဖြင့္ၾကည့္လိုုက္တဲ့အခါ ေဖေဖာ္ဝါရီေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ေတြစံုုေနတယ္

နကၡတ္အမွားေတြနဲ႕  က်ီစယ္တတ္တဲ့  သူ႕ ထံုုးစံအတိုုင္း ကုုမ္ရာသီဟာ အေရာင္အဝါေတြမဲ့လိုု႕

အခ်ိဳ႕ေသာ စကားလံုုးေတြနဲ႕ နာက်င္ကိုုက္ခဲေနတာကလြဲရင္ သစ္ရြက္ေတြက ဝါေနဆဲ…

မလြဲေတာ့တဲ့ အနာဂတ္ ေန႕ေတြမွာေတာ့ အဲဒီၾကိဳးစကိုု ငါဆြဲပစ္လုုိက္မိေတာ့မယ္ ….. ထင္တယ္ …. ။      ။

မေနာ္ဟရီ

၁၂.၂.၂၀၁၃

တစ္ရံခါဆီ ေဖေဖာ္ဝါရီဟု ….

ညေနခင္းေကာင္းကင္ဆီမွာ ခရမ္းေရာင္ဗ်ိဳင္းတစ္အုပ္ပ်ံသန္းသြားၾကတဲ့အခါ

ဒါဟာ ေဖေဖာ္ဝါရီ ဆိုတာပဲလုိ႔ ေမေမက ဆိုတယ္။

ေမေမ့ ဒိုင္ယာရီထဲမွာေတာ့ ေဖေဖာ္ဝါရီ ဆိုတာ နတ္ဆိုးတစ္ေကာင္လုိပဲ မင္နီေတြခပ္မ်ားမ်ားနဲ႔

အဲဒီ နီက်င္က်င္စာမ်က္ႏွာေတြကို မီးရႈိ႕သုတ္သင္ပစ္လုိက္တုန္းက

ကၽြန္မက အဝါေရာင္အေငးေတြနဲ႔ ခပ္ေလးေလးေတြးလုိ႔ .. ဘာကိုမွန္းေတာ့မသိဘူး ..

မီးခိုးေငြ႕ေတြကလြင့္ပါးၿပီး တိမ္တိုက္ေတြၿဖစ္သြားတဲ့အခါ ..

ေမေမ့မ်က္ဝန္းေတြက ၿပာလြင္လာၿပီး တိမ္ေတြကိုယ္စား ရိႈက္ၾကီးတငင္ငိုတယ္

သူတုိ႔ေတြကို သနားလုိ႔ ဆုိပဲ … ကၽြန္မနားလည္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီးေခါင္းညိမ့္ၿပခဲ့ဖူးတယ္..

အသံတိတ္သင္ၾကားမႈေတြကိုနာယူဖို႔ ကၽြန္မတို႔ ႏွလံုးသားနံရံေတြက အထူးအပါးညီဖို႔လိုတယ္

ဒီစာသားကို ခဏခဏ ခ်ခ်ေရးေနခဲ့ဖူးၿပီး ဘယ္တုန္းကမွ မလိုက္နာခဲ့ဖူးတဲ့ကၽြန္မက

ေဆးစပ္အသစ္ အေရာင္တြဲအသစ္ေတြနဲ႔ ေဖေဖာ္ဝါရီကိုခ်စ္ၾကည့္ဖို႔ ၾကိဳးစားေတာ့ ေမေမကရယ္တယ္..

ေမေမ့ရယ္သံေတြက  ဖန္တံတံ အေငြ႕အသက္ေတြနဲ႔  ..ဓာတ္ခြဲစူးစမ္းၾကည့္ဖို႔ေတာ့ အခ်ိန္မရခဲ့လုိက္ဘူး

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မက ေမွာ္ဆရာရဲ႕ က်မ္းတစ္အုပ္နဲ႔ မႏၱာန္ၾကိဳးရႈပ္ေတြၾကားမွာ အရုပ္ၿဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္

သိဟ္ရာသီရဲ႕ နကၡတ္ရုပ္နဲ႔ ေကာင္းကင္ကိုေမ့ၿပီး ဟန္လုပ္ေပ်ာ္ေမာေနမိတဲ့ အခ်ိန္ …

စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔သံေတြကို မသိက်ိဳးကၽြံၿပဳ ဟားတုိက္ရယ္ေမာပစ္ေနမိတဲ့အခ်ိန္ ..

အၿငိမ္မေနတတ္တဲ့ ေရာ္ရြက္ေၾကြေတြကိုေတာင္မွ ခ်စ္ၿမတ္ရိုက်ိဳးေနမိတဲ့ အခ်ိန္ …

တိမ္ေတြလိုပဲ ေယာက္ယက္ေတြခတ္လုိ႔ … အေရာင္ေၿပာင္းဖို႔ေမ့ေနခဲ့တာေလး တစ္ခုပါပဲ …

Fast ခလုတ္ကို ႏွိပ္လုိက္ပစ္လုိက္ေတာ့ အရုပ္ေတြ ခုန္ပ်ံေက်ာ္လႊားၿပီး သကၠရာဇ္တစ္ခုဆီ ရပ္တံ့သြားတဲ့ခါ

ေဖေဖာ္ဝါရီဟာ ဟန္က်ပန္က်နဲ႔  ၿပန္ေပၚလာတယ္ .. မယံုႏိုင္စရာ ပန္းေသြးေရာင္ တလက္လက္ထ လုိ႔ …

အရင့္အရင္ ဝိုင္ခြက္ေတြအတိုင္း မာရ္နတ္တစ္ပိုင္း ဘုရားတစ္ပိုင္း ပံုရိပ္ေတြ လိႈင္းထလို႔ ..

ေမေမ .. လို႔ ကၽြန္မေအာ္ေခၚလုိက္မိတဲ့အခါ … ခရမ္းေရာင္ဗ်ိဳင္းတစ္အုပ္ ထပ်ံသြားရဲ႕..

အနက္ေရာင္ေက်ာက္တံုးႏွစ္တံုးကို ပြတ္တိုက္ပစ္လုိက္တဲ့အခါ မီးေတာက္ေတြၿဖာက်လာတယ္ .

ကိုယ့္ကိုယ္ကို သီခ်င္းတေအးေအးနဲ႔ မီးတင္ရႈိ႕ပစ္လုိက္ၿပီး ထိုင္ၾကည့္ေနေတာ့ .. 

သားၾကီးက ၿငိမ္းခ်မ္းၿခင္း တရားေတာ္ထဲက စကားလံုးေတြကို မီးခိုးေငြ႕ေတြဆီပစ္တင္ေပးတယ္

သားကေလးကေတာ့ ကၽြန္မငယ္ငယ္ကလိုပဲ ေခါင္းတညိမ့္ညိမ့္နဲ႔ ေသြးေအးဟန္ေဆာင္လုိ႔ ..

မီးေတာက္ေတြရဲ႕ ေပါ့ဆမႈေၾကာင့္ မ်က္ရည္ေတြၿပာက်မသြားခဲ့တာကိုေတာ့ …

ကၽြန္မကိုယ္တုိင္ေတာင္ သတိမထားလုိက္မိေပမယ့္ ေမေမကေတာ့ သိသြားခဲ့ပံုပါပဲ …

အဲဒီေန႔ကစလို႔  .. ေမေမနဲ႔ ကၽြန္မတို႔သားအမိေတြ ..လမ္းေလွ်ာက္ မထြက္ၿဖစ္ၾကေတာ့ဘူး …

မေနာ္ဟရီ

စာမ်က္ႏွာေက်ာ္သြားေသာ မ်က္လွည့္ပြဲမ်ားႏွင့္ အနက္ေရာင္ေပါက္ေစ်း

Monday, February 4, 2013

manor sisyphus  

ဘဝရဲ႕  ရွင္သန္ေနထိုုင္မႈက ေသလုုမတတ္ေပ်ာ္စရာေတြနဲ႕အၿမဲတမ္း ၿငိတယ္ ..

ကံတရားကေတာ့ ငါ့ ေၿပာစကား ဆိုုစကားနားမေထာင္တတ္တဲ့ ငါလိုုေခါင္းမာသူ …

အလယ္လူဝင္လုုပ္ၿပီး စကားဝဲခ်င္ဟန္ေဆာင္ေနၾကသူေတြက မ်ားမ်ားလာ ..(ကံၾကမၼာကိုုက မပီကလာ ပီကလာနဲ႕)

သံသရာရိုုးကိုုးေပါက္ ေလွ်ာက္ခဲ့ၿပီးတာေတာင္ ခရီးစဥ္အေၾကြးက မေက်ေသးဘူးတဲ့လား

ထူးထူးၿခားၿခား ေအးခဲေနမိသူဆုုိေတာ့လည္း မ်က္ရည္ေတြကိုု အားကိုုးတၾကီး ေငးၾကည့္ေနခဲ့မိ ..

ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ ေကာင္းလြန္းလွေသာ ခ်စ္ၿခင္းေမတၱာ ဆိုုတာၾကီးနဲ႕လည္း ပက္ပင္းတုုိးဖူး ….

အလြန္အမင္း ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ အမုုန္းတရား ဆုုိတာကိုုလည္း ရရွိပိုုင္ဆိုုင္ခဲ့ဖူး …

ဝမ္းနည္းေၾကကြဲဖြယ္ရာေတြနဲ႕  ေပ်ာ္ရႊင္သေယာင္ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ ေနထိုုင္ခဲ့ဖူး

ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ၾကည္ႏူးမႈေတြနဲ႕   အလဲလဲ အကြဲကြဲ  ဆြတ္ပ်ံ႕ ဝမ္းနည္းေနခဲ့ဖူး …

ဆူးေတြထြင္ရင္း ခရီးမေရာက္ခဲ့သူတစ္ေယာက္ရဲ႕  ေန႕ စြဲမဲ့ ဒိုုင္ယာရီ .. မင္နီေတြလည္းရဲလိုု႕ ..

တစ္ေနဝင္တစ္ေနထြက္လိုု႕ အမည္ရတဲ့ ေက်ာက္တံုုးၾကီးေတြကိုု တြန္းတင္လိုုက္ ၿပန္ခ်လိုုက္

ၿပန္ခ်လိုုက္ တြန္းတင္လုုိက္  တြန္းတက္လုုိက္ ၿပန္ခ်လိုုက္  ..  တစ္ေနဝင္ တစ္ေနထြက္ ..  …

မ်က္ရည္ထြက္မတတ္ ရယ္ေမာေနမိတဲ့ ေသလုုမတတ္ေပ်ာ္စရာေတြမွာ အလိုုမတူပဲၿငိတြယ္

တစ္ေနကြယ္သြားခဲ့ၿပန္ၿပီ … က်ိန္စာေတြကေတာ့ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ မီးေတာက္ေတြလိုု တက္ၾကြေပ်ာ္ေမာေနၾကတုုန္း 

မေနာ္ဟရီ

မ်က္လွည့္ပြဲ

သူ႕ကိုု ေငးၾကည့္ေနမိရင္း ကိုုယ့္ကိုုယ္ကိုု ေပ်ာက္ဆံုုးသြားမွန္း သိလိုုက္ရတဲ့ ေသြးပ်က္ဖြယ္ၿပကြက္ ..
ဒီဇာတ္ကြက္က စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းလြန္းတဲ့ အေဟာင္းအၿမင္း ၿပကြက္  ..
ကံၾကမၼာက သြက္လြန္းအားၾကီးလိုု႕ အသက္ရွဴဖုုိ႕ ေတာင္ အေတာ္ခက္ရဲ႕ ..
သူ႕လက္ထဲက ပ်ံေၿပးသြားတဲ့ ငွက္ၿဖဴၿဖဴေလးကိုုေငးရင္း ကိုုယ့္ေက်ာက အေတာင္ပံေတြကိုု ၿပန္စမ္းေနမိ…
မွန္ၾကည့္မိသလိုု အံ့အားသင့္ ထိတ္လန္႕သြားရမယ့္အစား ထံုုေပေပ…   ….   ….

အမွတ္မရွိသူရဲ႕ ပြဲခင္းထဲက ညေနဟာ ခိုုၿဖဴခိုုၿပာခိုုဝါ နက္ကယ္.. လိုုအေရာင္စံုုလိုု႕
ဝတ္ရံုုနက္ထဲက ခုုန္ထြက္လာၿပီးကာမွ စကၠဴပန္းၿဖစ္သြားရတဲ့ ယုုန္ၿဖဴေလးတစ္ေကာင္ဟာ ဘယ္သူပါလိမ့္
တံခါးရြက္အတုုေတြနဲ႕ တံခါးေတြကိုု ေငးၾကည့္ရင္း “ အၿပန္လမ္း ”လိုု႕ အမည္ရတဲ့ ပံုုၿပင္ကိုု အမွတ္ရေနမိ
ပံုုေၿပာသူမရွိေတာ့တဲ့ ညေနခင္းေတြကေတာ့ ခရမ္းၿပာေရာင္ အခိုုးအေငြ႕ေတြကိုု ေဝေဝဆာဆာပန္လိုု႕
ႏွစ္ခ်ိဳ႕ ေတာင္တန္းၾကီးေတြလည္း သူလိုု ကိုုယ္လိုု ေပ်ာက္ဆံုုးသြားခဲ့ၿပန္တာပါပဲ ..

အမွန္တရားဆိုုတာက   စားရိတ္စားက မ်ားလြန္းတဲ့ခရီး … “ မီးနည္းနည္းၿမွင့္ေပးပါ”
အလင္းေတြ မ်ားလြန္းအားၾကီးေနတဲ့အတြက္ ဘာကိုုမွသဲသဲကြဲကြဲ မၿမင္ရဘူး  … ….
ကိုုယ္ရူးေနၿပီလိုု႕ ခပ္ဖြဖြေရရြတ္ေနတတ္တဲ့ အရူးမ်ိဳး မရွိဘူးတဲ့လား … (ခင္ဗ်ားမွားေနၿပီ )
အဲဒီလိုု အမွားေတြနဲ႕ ကိုုယ္တိုုင္ကိုုယ္က် ေနထုုိင္လာလိုုက္တာ အေယာင္ေဆာင္သူေကာင္းၿဖစ္လုုနီးနီး ..
အခြင့္အခါ ဆုုိတာကိုု ေစာင့္ရင္း ၾကီးက်ယ္ၿမင့္ၿမတ္ဟန္ေဆာင္ေနလိုုက္တာ
ေဟာဟိုုက … ကုုန္သည္ေလေတြကေတာ့ လမ္းမွားၿပီး ဝင္လာခဲ့ၾကပံုုနဲ႕ …။          ။

မေနာ္ဟရီ

စာမ်က္ႏွာေတြကိုေက်ာ္ဖတ္လိုုက္တဲ့အခါ ..

အခန္း(၁)
ၿပကြက္ေတြက နည္းနည္းမွိန္တယ္ .. အလင္းအားမေကာင္းဘူး .. မၾကာခင္ မိုုးလင္းမယ္အထင္နဲ႕
အရုုဏ္ဦးပါတဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ကိုု ေစ်းေကာင္းေပးမဝယ္ခဲ့မိသူလုုိ .. ေနာင္တေတြ အားေကာင္း ခ်ိဳလြင္ေနခဲ့
ဘာ ဘာသာစကားနဲ႕ ေရးထားမွန္းေတာင္ မသိမွေတာ့ စာၾကြင္းစာက်မသိႏိုုင္သလိုု ဘာသာၿပန္လည္း မွားေနလိမ့္မယ္
အဲဒီမွာ သတၱိရွိရွိ ခဏ ရပ္ထားလုုိက္ တခ်ိဳ႕ ေၿခလွမ္းေတြမွာက ေနာက္ဆုုတ္ရဲတဲ့ သတၱိလိုုတယ္ ..


အခန္း(၄)
မေၿပာၿဖစ္ပဲ မ်ိဳသိပ္ထားတဲ့ စကားလံုုးေတြက ဘဝမွာ ပိုုၿပီး ဆူညံ ပြက္ေလာရိုုက္ေနတတ္သတဲ့လား  ..
သိမ္းထားလုုိက္တဲ့ အေရာင္ေတြကိုု အေဖာ္ၿပဳၿပီး ဒိုုင္ယာရီ တစ္ေၾကာင္းေလာက္ေရး ကာလာေတြ အပ်င္းေၿပစပ္ ..
ၿပန္မတ္တပ္ရပ္လုုိက္တဲ့အခါ  .. ထိုုင္ေနအေကာင္းသားလုုိ႕ ေတြးမိေစမယ့္ ထီလက္မွတ္ေတြ …ၿပဳတ္က်လာမယ္
ခပ္ဟဟ ရယ္သံတခ်ိဳ႕ကိုုေတာ့ နည္းနည္း ခံႏိုုင္ရည္ရွိဖိုု႕  လိုုလိမ့္မယ္ …

အခန္း(၆)
ကိုုယ္သင္ေပးတဲ့ အကြက္နဲ႕ ကိုုယ့္ကိုု အရူးကြက္လာနင္းေနတာမ်ိဳးေလာက္ကိုု ခံရခက္မေနနဲ႕ ရယ္ပစ္လုုိက္ …
စိတ္ေရာဂါအထူးကုု ေဆးရံုုက လူနာစစ္မွန္ေၾကာင္းလက္မွတ္က် ခင္ဗ်ားလည္း လုုိခ်င္တုုိင္း ရႏိုုင္မွာမွ မဟုုတ္ပဲ
တခ်ိဳ႕ အလဲအထပ္ေတြက အၿမတ္မရွိေပမယ့္ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ အရႈံးခ်ည္း သက္သက္  …


အခန္း(၁၁)
ေနၾကာပြင့္ေတြရဲ႕ သန္းေခါင္ယံ ေမွ်ာ္ေငးမႈဟာ သစၥာတရားလား .. သံသရာလည္ေနတဲ့ ဝဋ္ေၾကြးလား ..
ဗန္ဂိုုးရဲ႕  အဝါေတြခ်ယ္ထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားကိုုေတာ့ သစၥာတရားလုုိ႕ နာမည္တပ္ၾကည့္လုုိက္တယ္ ..
ၿပကၡဒိန္ေတြ လြင့္ေၾကြရင့္ေရာ္သြားတဲ့ ကာလဟာ ဇာတ္ဝင္ခန္းတစ္ခန္းစာ ရွိခဲ့သလား ..(သံသယ)
စိတ္အာရံုုေတြလြင့္တုုိင္း စာမ်က္ႏွာေတြကိုု ခပ္ၿမန္ၿမန္ လွန္ဖတ္ေနတတ္တာ စိတၱဇတစ္ခုုလိုု …

ဇာတ္သိမ္း
အလင္းပြင့္ေတြ ၿငိမ္သက္သြားတဲ့အခါက်ေတာ့မွ အေမွာင္နဲ႕ စကားစၿမည္ေၿပာခြင့္ရေတာ့တဲ့ သူတစ္ေယာက္လိုု
အထိတ္တလန္႕ ၿပိဳက်လာတဲ့ က်ီးကန္းေတြကိုုပဲ သိမွတ္မဲ့စိတ္နဲ႕ အဝါေရာင္ေတြ လွမ္းၿခယ္ေပးေနမိ  .. …
မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္း သတိလက္လြတ္ ၾကည့္လာခဲ့လ်က္က ဘာေတြမွန္း မသိလိုုက္ေတာ့  … ..

မေနာ္ဟရီ
ႏိုုဝင္ဘာ ၂၀၁၂ … ၂.၁.၂၀၁၃

ရုုပ္ရွင္ရံုု

ဇာတ္ညႊန္းအတုုိင္း .. အေမွာင္ထုုထဲ  တန္ေၾကးၾကီးၾကီးေပးၿပီး အလိုုတူတူ မတူတူ တိုုးဝင္လုုိက္ရ
ကန္႕လန္႕ကာ အဖြင့္  .. နံနက္ခင္းၾကယ္က ၿဖဳတ္ကနဲ ေရွ႕မွာ ေၾကြ ..က် .. အ လင္း စက္ အတုုေတြ..
ခ်စ္ၿခင္း ေတြနဲ႕ေၾကကြဲ .. .. စစ္ပြဲေတြနဲ႕  ယစ္မူးေပ်ာ္ပါး .. လြန္ေၿမာက္ၿခင္းမွာ သာယာ..

တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္နဲ႕ ကိုုက္ခြဲခံေနရတဲ့ ဘဝေတြက တခ်ိဳ႕ တခ်ိဳ႕ရဲ႕ အာသာေၿပပါးစပ္ဖ်ားမွာ ..
ဖိတ္တဝက္ စင္တဝက္ အာရံုုေတြက အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ ေမာ့ေသာက္လိုုက္တဲ့ သံသရာတေလွ်ာက္ စီးဝင္သြား ..
ဘယ္ဘက္မွာထိုုင္ေနသူရဲ႕  အစြယ္က လက္ကနဲ  ညာဘက္က မ်က္ေထာင့္နီေတြက လင္းကနဲ ..

ဝွက္ဓားေတြက ခုုက်ကာမွ တခၽြင္ခၽြင္လာခတ္ .. အေမွာင္က က်ဥ္းလြန္း ၾကပ္လြန္းတဲ့ ဝတ္ရံုု
မလံုုၿခံဳဘူး …  အထိတ္တလန္႕  ေခါင္းေလာင္းသံက ေထာင့္ကန္ေဘာဧရိယာထဲက ကံၾကမၼာ
အလင္းစက္ေတြက အတုု ဆိုုတာ ေမ့ေလ်ာ့ေနမိၾကေတာ့ တခ်ိဳ႕ပံုုရိပ္ေတြ အေရာင္ေဖ်ာ့လြင့္ပါးသြားခဲ့ၾက။ ..

လူ႕ဘံုုခန္းဝါ ဆိုုတာၾကီးက ေသြးပ်က္စရာအတိၿပီးတဲ့ က်ီးလန္႕စာစား ဇာတ္လမ္းရွည္
အစကအဆံုုး .. သူတစ္ပါးရဲ႕အတၱဆူးေတြ လာလာစိုုက္ေနတဲ့ စိတ္ႏွလံုုးနဲ႕ နာနာက်င္က်င္ ေၿပးလႊား
နာရီတၾကည့္ၾကည့္ ၊ ၿပကၡဒိန္ တၾကည့္ၾကည့္ နကၡတ္ေတြ တၾကည့္ၾကည့္နဲ႕ .. စိတ္ေတြလည္းအဖန္ဖန္က်ကြဲ ..

စကတည္းက ယဥ္သကိုု ပတ္မသံနဲ႕ စ … ကားလိပ္ကမက်ေသးေတာ့ ၿပန္ထြက္လုုိ႕လည္းမရေသး
ေလေအးစက္အတုု နဲ႕ ေမာဟအစစ္ေတြၾကား က်ဥ္းက်ဥ္းၾကပ္ၾကပ္ ခက္ခက္ခဲခဲ ရွင္သန္ ..
ေလေကာင္းေလသန္႕ နဲ႕ စိမ္းလန္းေသာ ရႈခင္းမ်ား  စိတ္နဲ႕အားတင္းေခ်ာင္းၾကည့္ေနခဲ့ရ …..။     ။   

မေနာ္ဟရီ
၂၄.၉ .၂၀၁၂

အေရာင္စံုုသစ္သီးမ်ား

သိပ္ေတာ့ မရယ္ရပါဘူး .. အသက္ရွဴလုုိ႕ မဝဘူး ဆိုုတဲ့အေၾကာင္းက ရယ္စရာမွ မဟုုတ္တာ
ေလထုုအားနည္းေနတာမဟုုတ္ပဲ အသက္ရွဴအားနည္းေနတာ ဆိုုတာကိုုေတာ့ ဖြင့္မေၿပာေတာ့ဘူး
ထူးထူးၿခားၿခား ၿဖစ္စဥ္ရယ္လိုု႕ တစ္ခုုမွမပါပဲ တစ္ေန႕ၿပီး တစ္ေန႕ ပြင့္ပြင့္လာတာကိုုက စိတ္ပ်က္စရာ
သိပ္ခ်စ္တာပဲတဲ့လား … ခင္ဗ်ားေဘးနားက လက္ပစ္ဗံုုးေတြ ခဏေလာက္ ေတာ္ရာထားၿပီးမွေၿပာပါ
မၾကာခဏ ထထေပါက္ေနတဲ့ စိတ္ပူေဖာင္း အေရာင္စံုု အကြဲစေတြက ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာၿပန္႕က်ဲလုုိ႕
ႏႈတ္ခမ္းဖ်ားကေလးကိုု မထိတရိေလးတြန္႕ၿပီး ၿပံဳးလုုိက္မိေသးလား မဆုုိႏိုုင္ …

အက္ေၾကာင္းရာေတြ ဖာေထးရင္း ဖာေထးရင္းကပဲ ငလ်င္ဒါဏ္ေတြက ပိုုမိုု ၿပင္းထန္လာခဲ့
ေလထုုထဲမွာက ေအာက္စီဂ်င္လက္က်န္ သိပ္မရွိေတာ့ဘူးလုုိ႕ သိေနတယ္ ..
အငမ္းမရ ဆုုိတဲ့ ေဝါဟာရကိုု အၿပန္ၿပန္ အလွန္လွန္ေတြးရင္ အသက္ကိုုခပ္ၿမွင္းၿမွင္း ရွဴၾကည့္ေနမိ ..
မခ်ိတင္ကဲ ဆုုိတဲ့ အၾကည့္မွာ တဖ်တ္ဖ်တ္လက္ေနတဲ့ အသံေတြပါမလာခဲ့ဘူး ..
မိုုးေခါင္ေရရွားအရပ္က ကႏၱာရပင္ေတြၾကား ပြင့္ခဲ့ရတဲ့ မိုုးဥတုု နံနက္ခင္းေလး တစ္ခုုလိုု
အေၿခာက္ေၿခာက္ အေသြ႕ေသြ႕ ကြဲရွ တိုုးထြက္လာခဲ့ရ … ပုုခံုုးတစ္ခ်က္တြန္႕ ခဲ့လိုုက္မိေသးလား မဆိုုႏိုုင္  …

မေထြးႏိုုင္ မအန္ႏိုုင္ အဆီတဝင္းဝင္းေတြနဲ႕  မအန္ႏိုုင္မေထြးႏိုုင္ သဲတရွပ္ရွပ္ေတြၾကား
ေရွ႕မဆက္တတ္ေတာ့သလိုု  ဘာရပ္လုုပ္ေနမိၿပန္တာလဲ …
ပိတ္ကားေပၚက ဖေယာင္းတုုိင္မီး လွလွေလး လင္းေနတာကိုုလည္း စြန္႕လႊတ္ခဲ့ၿပီးၿပီ  ..
စာအုုပ္ၾကားထဲက ကံ့ေကာ္ပြင့္ေလး သင္းေနတာကိုုလည္း ပိတ္ပစ္လုုိက္ခဲ့ၿပီးၿပီ …
ေၿခကုုန္လက္ပမ္းက်သလိုု အီဆြဲဆန္႕ငင္လာတဲ့ တေယာသံေတြကိုုက် ….
စကားဝဲသူတစ္ေယာက္ရဲ႕  မ်က္ဝန္းေတြနဲ႕  လွည့္ၾကည့္ခဲ့မိေသးလား .. မသိႏိုုင္ ….

အမိႈက္ေတြ စုုပံုုအနည္က်လာတဲ့ စိတ္နဲ႕  စိတ္ေတြ စုုပံုုအနည္က်သြားတဲ့ အမိႈက္ပံုု
အေရာင္စံုုသစ္သီးေတြအေၾကာင္း ခဏတၿဖဳတ္ၿဖစ္ၿဖစ္ ေမ့ထားလုုိက္ၾကရေအာင္
အနံ႕အရသာေတြနဲ႕  ဘုုရားသခင္ ဖန္ဆင္းေပးထားတဲ့ အခြင့္အလမ္းသစ္ေတြ ..
ကိုုယ္ပဲ စစ္သူၾကီး ကိုုယ္ပဲ သံတမန္ ကိုုယ္ပဲ စစ္သုုပန္း .. တခန္းတနားၾကီး ၿမင့္ၿမတ္ၿပေနၾက
ေသြးရဲရဲ သံရဲရဲ အိပ္မက္ေတြနဲ႕ သတၱိခပ္က်ဲက်ဲကိုုပဲ မရမက စုုစည္းထားလုုိက္ရေတာ့
မ်က္ရည္ေတြနဲ႕  မက္မက္စက္စက္ ရယ္ေမာခဲ့မိေသးလား မဆိုုႏုုိင္ ….

မေနာ္ဟရီ
၂၀၁၂ ၾသဂုုတ္

မနက္ၿဖန္ ကၽြန္မေပါက္ေစ်းက အနက္ေရာင္ 

ေက်ာေပၚက ေလွခါးထစ္ေတြရဲ႕  ဖြင့္ေစ်းက တိုုက္ရည္ခိုုက္ရည္ေကာင္းတဲ့ ႏွလံုုးသားထက္ အေရာင္လြင္တယ္..
(ဒီမွာ ပန္းခ်ီဆရာ အၿဖဴနည္းနည္းပက္လုုိက္သင့္လား ေရမ်ားမ်ား ေရာလုုိက္သင့္သလား ..အၾကံေပးစမ္းပါ)
တခ်ိဳ႕ကေတာ့ အဲဒီေလွခါးထစ္ေတြထက္ ပင့္ကူတစ္ေကာင္လိုု ဦးေႏွာက္ကိုုပဲ ပိုုစိတ္ဝင္စားသတဲ့ ..
အဲဒီေပါက္ေစ်းကေတာ့ ကီး နည္းနည္း ၿမင့္ေနတဲ့ အသံတစ္သံ … (pitch ေတာ့ မမီၿပန္ဘူး )
အေဟာင္းေတြကိုု အသစ္လုုပ္ဝတ္ၿပီး ေစ်းႏႈန္းအသစ္ ကပ္ထားတဲ့သူက တစ္မ်ိဳး ..( ၿမင္ရတာ နားေရစပ္တယ္ )
အလကားခိုုးလုုိ႕ ရတဲ့ ေဝါဟာရေတြအတြက္ ေစ်းလာညွိေနတာကိုုပဲ ေက်းဇူးတင္ပစ္လုုိက္ရေတာ့မေယာင္ ..
မေၾကာင္ၾကစမ္းပါနဲ႕ ဟာ  .. ဘယ္ေန႕ၿဖစ္ၿဖစ္ ေပါက္ေစ်းမတူတဲ့အရာဟာ အဲဒီ ဂီလာန မာယာေတြပါပဲ …

လတ္တေလာ အေရးေပၚ ေရးၿခစ္ အေရာင္တင္ ပစ္လုုိက္တဲ့ သမိုုင္း၊ ရင္းႏွီးမႈနဲ႕ ကပ္ထားတဲ့ တံဆိပ္ေခါင္း ..
လက္ခုုပ္သံေတြက ေၿဖာင္းေၿဖာင္းနဲ႕ ခင္ဗ်ားက် တန္ဖိုုးေၿပာင္းရတာ လြယ္လုုိက္တာ .(အထူးတလည္အံ့ၾသၿပလိုုက္..)
ေဆာင္ဓား တစ္ခ်က္လွမ္းဆြဲ ခတ္လုုိက္ရံုုနဲ႕  ဓားဖ်ားမွာ အၿပံဳလုုိက္ ၿငိပါလာမယ့္ မ်က္ႏွာဖံုုးေတြ ..
မေန႕က အၿပံဳးေတြနဲ႕ ဒီေန႕အခ်စ္ကိုု လက္သိပ္ထိုုးဝယ္ဖိုု႕ ၾကိဳးစားေနပံုုက စိတ္ပ်က္စရာ ..
မကစားတတ္သူေတြ အစားခံေနရက် လူ႕ဘဝၾကီးထဲ ခင္ဗ်ားတုုိ႕ ကၽြန္ေတာ္တိုု႕   ၿပဳတ္က်လာပံုုကိုုက
သကာၤမကင္းတဲ့ ရနံ႕ေတြရေနတဲ့ နတ္ေဒဝတာေတြ ေထြခင္းတဲ့ပြဲၾကီးထဲ ဘုုမသိ ဘမသိ ေရာက္လာသလုုိ ..
တစ္ေထာင့္တစ္ည ပံုုၿပင္ဆန္းေတြေလာက္ေတာ့ ပ်င္းတယ္ဆုုိတဲ့ ဇာတ္ကြက္နဲ႕ ..

ခါေတာ္မီသမိုုင္း .. အေရာင္ေၿပာင္းထားတဲ့ အတြင္းသံ .. ပံုုသ႑န္ မမွန္ေတာ့တဲ့ လူမႈဆက္ဆံေရး
အဆိပ္ခတ္ထားတဲ့ အခ်ိဳေရာင္ စကားလံုုးမ်ား .. မ်က္ႏွာဖံုုးမ်ား ေနာက္က ကိုုယ္ရည္ေသြးတီးလံုုးသံမ်ား..
စကားလံုုးအတုုေတြနဲ႕  လွီးခၽြတ္ခံလိုုက္ရတဲ့ သိကၡာမ်ား ႏႈတ္ခမ္းပါးကေလးနဲ႕ သတ္ပစ္လုုိက္လုုိ႕ ရတဲ့ ဘဝမ်ား ..
“ေရာင္းရန္ရွိသည္” ဆိုုင္းဘုုတ္ မလိုုတဲ့ သံသရာေစ်းကြက္ ..  မနက္ၿဖန္မနက္ ဆက္ဆက္တက္လာမယ့္ ေပါက္ေစ်း …
အသံေတြစံုုေနၿပီဆိုု မ်က္စိကိုုမွိတ္ထားလိုုက္ .. ကိုုက္လမ္းေလးအတုုိင္း ၿပန္လာမယ့္ မနက္ခင္း အလင္း အေမွာင္မွာ ကိုုယ့္ေလွာင္ရယ္သံက အစြန္းအထင္းလိုု အထင္းသား  …. J အခါးဓာတ္ ကဲခ်င္ကဲေနႏိုုင္တဲ့ မနက္ၿဖန္မွာေတာ့
ကၽြန္မေပါက္ေစ်းက တကယ့္ကိုု အေမွာင္ရင့္ရင့္ … နည္းနည္းေတာ့ခ်င့္ယံုုၾကရေတာ့မယ္  …

မေနာ္ဟရီ
စက္တင္ဘာ ၂၀၁၂

မရယ္ရတဲ့ မိတ္ေဆြ

Sunday, February 26, 2012

မရယ္ရတဲ့မိတ္ေဆြ

အစိမ္းေရာင္ေတြ ဖိတ္တစ္ဝက္စင္တစ္ဝက္နဲ႔ မေခၚမေၿပာညေန
အသံထြက္သိပ္မေကာင္းတဲ့ အၿဖဴေရာင္ ေမတၱာတရား (အရိုးေတာ့ သတိထားရလိမ့္မယ္)
စာလံုးေပါင္းေတြ ၿပြတ္သိပ္မွားယြင္းေနတဲ့ ေရွ႕ၿဖစ္ေဟာဖန္လံုးတစ္လံုး …
တစ္ေန႔စာ ေနကေတာ့ စုန္းစုန္းၿမဳပ္သြားခဲ့ၿပီ ………

တံတားေတြကို ဖ်က္ပစ္လုိက္ၿပီ ေကာင္ကင္ထိ မေရာက္မွေတာ့ ဘာလုပ္မွာလဲ
သူတုိ႔ ေက်ာခင္းေပးထားရတာ ေတာင့္တင္းေနၾကလိမ့္မယ္ …
ၾကယ္ေတြကို ကမ္းစပ္မွာ ေလွ်ာက္ေကာက္ေနခဲ့မိတာလည္း ေတာ္ေတာ္ေတာင္ ရေနခဲ့ၿပီ
တခ်ိဳ႕အခၽြန္အတက္ေတြ စူးတတ္မွန္းသိတာကလြဲရင္ အဆိပ္တက္ေနမွန္း မသိေသးဘူး ..

ဒီ ဒုလႅဘၾကီးကိုက ရူးရူးႏွမ္းႏွမ္း ေပ်ာ္ပစ္လုိက္ဖို႔ ေကာင္းလြန္းပါတယ္ ..
သြက္သြက္လည္ေနတဲ့ ေန႔ရက္ေတြကို ဘာလုိ႔ ေငးၾကည့္ေနေတာ့မလဲ …
ကိုယ္ခံအားေလး ေကာင္းေနတဲ့ေန႔ထိေတာ့ သင္လည္း အလုိက္သင့္ ကခုန္ေနႏိုင္တာပဲ
ကိုယ့္ငရဲကိုယ္ တြင္းဆံုးထိ သိၿပီးမွေတာ့ ၿပည္ဖံုးကားက ဘယ္အခ်ိန္က်က်ပဲမဟုတ္လား

ခဏေလာက္ၿဖစ္ၿဖစ္ အဲဒီညေနခင္းကို ၿဖဴေပးလုိက္စမ္းပါ ဘုရားသခင္
ၾကားခြင့္ရွိတဲ့အခိုက္မွာေတာ့ ေမတၱာတရားတစ္ခုနဲ႔ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ လံုၿခံဳခဲ့လုိက္ခ်င္ေသးတယ္
ကိုယ့္သတ္ပံုကိုယ္စစ္ရမယ့္ ေရွ႕ၿဖစ္တရားေတြအတြက္ေတာ့ အဲဒီဖန္လံုးကိုရိုက္ခြဲပစ္လုိက္ၿပီ
ဒီမွာ .. ဒီကဗ်ာအစ အဆံုး ရယ္စရာ တစ္လံုးမွ မပါဘူး …။ ။

မေနာ္ဟရီ

ဂ်ိဳကာ

Sunday, September 25, 2011

ဂ်ိဳကာ

ခင္းထားတဲ့ တံတားက အၾကားနဲ႕တင္ မလံုုေလာက္ေတာ့ဘူး

ေကာင္းကင္ေတာ္ဆီက အသံက .. အေရာင္နည္းနည္းမႈန္တယ္

အတုန္တုန္အရီရီ ထိုးဆင္းစိုက္က်လာတဲ့ မိုးစက္ေတြကလည္း ကြဲ အက္လုိ႔

တခ်ိဳ႕ ငါ့ကို ရွတေစခဲ့ၿပီ ….

ၾကားဖူးနားဝ လမ္းေတြက ေၿမပံုထဲမွာ မပါဘူး

ေၿမပံုထဲက လမ္းေတြက ေတြ႕ေနက် ၿမင္ေနက် မဟုတ္ဘူး

စိတ္ရဲ႕ အေနအထား အစံုအလင္ကို အေရာင္တင္ထားခဲ့ပံုက

တဒဂၤ အခင္းအက်င္းေတြနဲ႔ တႏု႔ံႏု႔ံလင္းလို႔ ….

ၿမိဳ႕ေတာ္အေဟာင္းလည္း ဒါပဲ ၿမိဳ႕ေတာ္အသစ္လည္း ဒါပဲ

အမိႈက္ ခဲ သလဲ နဲ႔ ဆဲဆိုၿပစ္တင္သံ ေတြ ကဲေနလိမ့္မယ္ ..

ဘယ္ေခတ္မွာမွ ငါတုိ႔ရွာေဖြလို႔မရခဲ့တဲ့ ေမတၱာတရားအေၾကာင္း

အကၡရာအသစ္ေတြနဲ႔ စာလံုးေပါင္းၾကည့္ခ်င္ခဲ့ရံု သက္သက္ပါ

အခင္းအက်င္းေတြက ေၾကာက္မက္ဖြယ္ စြဲမက္စရာေကာင္းလုိ႔

ဇာတ္ေတာ္လာ ဒ႑ာရီေတြက ယံုခ်င္စရာ ေသြးအလိမ္းလိမ္း

တိမ္းပါးက်န္ခဲ့တဲ့ စိတၱဇနမ္ေတြ အေၾကာင္းက ရင္နင့္စရာ ..

ကမၻာေၿမ ဆိုတာ ဒီလုိေန႔ရက္ေတြနဲ႔ သာ ဖြဲ႕စည္းထားခဲ့ပါတယ္။

လက္တမ္းပံုၿပင္ေတြကေတာ့ အစံုအလင္ပါပဲ ..

ဖဲခ်ပ္ေတြကလည္း အစီအရီနဲ႔ .. အပြင့္စံုေနခဲ့ၿပီ

Run စဥ္ တစ္ run မွမပါပဲ ဝိုင္းသိမ္းပစ္လုိက္ဖို႔အတြက္ကေတာ့

ေရမီးစံုတဲ့ ကံၾကမၼာဇာတ္ေကာင္တစ္ေကာင္လုိေနတယ္။

မေနာ္ဟရီ

၂၀၁၁၊ ေအာက္တိုုဘာ၊ ရတီ မဂၢဇင္း

ေသာၾကာစကားပင္

Sunday, July 31, 2011

ဘာရယ္မသိဘူး။ မေန႕ညက တင္မင္းထက္ရဲ႕ စကားပင္ကိုဖတ္အၿပီးမွာ စီးဝင္လာတဲ့ စကားလံုးေတြပဲ။ေသာၾကာ စကားပင္လုိ႕အမည္တပ္လုိက္တယ္။

ေသာၾကာစကားပင္

ဘယ္လုိေသာၾကာေန႔မ်ိဳးလဲ .. ..သူမက ခပ္တိုးတိုးေလး ေရရြတ္တယ္
တကယ္ဆုိရင္ အကိုင္းအခက္ မစံုလင္ေတာ့တဲ့ ေသာၾကာေန႔ေလးတစ္ေန႔ေပါ့
ဒါေပမယ့္ ေရေလာင္းေပါင္းသင္မႈေတြအေၾကာင္း သူမကို ကၽြန္ေတာ္ မေျပာျဖစ္လုိက္ဘူး

နာရီလက္တံေတြကို ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ သူတို႔က အေမာတေကာနဲ႔ ေၿပးလႊားသြားတယ္ ..
ဘယ္လုိအေၾကာင္းနဲ႔မွ ဒီလုိ မျဖစ္သင့္ဘူးလုိ႔ တားဆီးေပးလုိ႔ရတဲ့ကိစၥမွမဟုတ္ပဲ ..
သစ္ရြက္အေၾကြေတြကိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ လုိက္ေကာက္ေနလုိက္တယ္ . တခ်ိဳ႕က စိမ္းျမေနတုန္းပဲ။

ဆြဲလက္စပန္းခ်ီကားထဲက အေရာင္ေတြက နည္းနည္းခါးသက္သက္ျဖစ္ေနတယ္
သူမ လက္တျပင္ျပင္ ျဖစ္ေနတဲ့ သၾကားခြက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္စိတ္နဲ႔တားရမလဲ
လက္ျပန္တုိက္ပစ္လုိက္မိလုိ႔ ေမွာက္သြားတဲ့ေကာ္ဖီခြက္ကေတာ့ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ အတံုးအရံုး
တကယ္ေတာ့ အရႈံးဆုိတာကလည္း ဘဝေနထုိင္နည္း တစ္မ်ိဳးသက္သက္ပဲမဟုတ္လား ..
မေျပာျဖစ္ၾကတဲ့ စကားလံုးေတြက ပိုမို က်ယ္ေလာင္ျပင္းျပလြန္းေနခဲ့တယ္ ..
ညေနခင္းနဲ႔ သူမရဲ႕ အသက္ရွဴသံမြမြ သဟဇာတ မျဖစ္ခင္မွာပဲ ေနက ညိဳေနခဲ့ၿပီ။

ဘယ္လုိညေနခင္းမ်ိဳးလဲ ..ဆိုတဲ့ ဒုတိယေမးခြန္းက ကၽြန္ေတာ့္ဆီတည့္တည့္ ပ်ံသန္းလာတယ္
ျခေသၤ့ႏွစ္ေကာင္ ေစာင့္ၾကပ္တဲ့ တံခါးဝမွာက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တခ်ိဳ႕ အၿပိဳင္းအရိုင္းေၾကြလုိ႔ ..
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အသက္ရွဴမွားခဲ့တဲ့ ေရတမာအစိမ္းကေတာ့ ခ်ိန္းထားတဲ့ ရာသီတုိင္းေရာက္လာခဲ့ၿမဲ
အလြဲလြဲအေခ်ာ္ေခ်ာ္ ျဖစ္ရပ္ေတြနဲ႔ ခုထိ လပ္ဟာေနတဲ့ ညာဖက္ရင္အံုက ကြက္လပ္ကိုေတာ့
ကၽြန္ေတာ္ေရာ သူမေရာ စကားတေျပာေျပာနဲ႔ ေမ့ထားခ်င္ဟန္ေဆာင္ခဲ့ၾကရတယ္ ..
ေရာမသားေတြ ဘယ္လုိေနတယ္ မသိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ အတြက္ကေတာ့
တကယ့္ကို မသက္သာခဲ့ၾကပါဘူး ..

လမ္းေဟာင္းကေလးအတိုင္း တစ္လွမ္းခ်င္း တစ္လွမ္းခ်င္း ေလွ်ာက္ျပန္ခဲ့ၾကရတာပါပဲ ..
မေတြ႕ေတာ့တာၾကာေနၿပီၿဖစ္တဲ့ စကားပင္ေလးတစ္ပင္ အေၾကာင္း စကားမစပ္ျဖစ္ၾကဘူး
ကဗ်ာနံပါတ္စဥ္ ၈၈/စစ္ကိုင္းလမ္း/ၿခံနံပါတ္(၁) /ကိုေနဝင္း/ရထားဥၾသသံ/ကံ့ေကာ္ပန္းတစ္ခက္
အဆက္အစပ္မဲ့ေနတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္း ဘုရားေက်ာင္းက ေခါင္းေလာင္းသံ..
အေျခအေနအားလံုးကပံုမွန္အတိုင္းလို႔ ထင္ခ်င္စရာေကာင္းေအာင္ ေျပာင္ေျမာက္ေနခဲ့တယ္ ..
ပံုမွန္မဟုတ္တာဆုိလုိ႔ သူမ မျမင္ေအာင္ က်စ္က်စ္ပါဆုပ္သိမ္းထားတဲ့ ေသာၾကာအေသေတြရယ္
ေျပာမျပၿဖစ္တဲ့ ပံုျပင္ေတြရယ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားရယ္ပဲ က်န္ပါတယ္ ….

မေနာ္ဟရီ

30 Jul 2011

အလြမ္းေၾကာင့္ ၿဖစ္ေသာ စစ္ပြဲမ်ား၊ လြမ္းစရာ မေကာင္းတဲ့ သီခ်င္း

Monday, June 27, 2011

အလြမ္းေၾကာင့္ ၿဖစ္ေသာ စစ္ပြဲမ်ား

စိတ္ကို စိတ္နဲ႔တုိက္ရတာ ၾကာလာေတာ့ အက်အဆံုးမ်ားလာတယ္

နာလံမထူႏိုင္တဲ့ စိတ္နဲ႔ စူစူးနစ္နစ္ၾကည့္ေနပံုက ေအာ္ဂလီဆန္ခ်င္စရာ

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ၿခံဳခို တိုက္ရဖန္မ်ားေတာ့ ဗ်ဴဟာလည္း မေၿမာက္ေတာ့ဘူး

လက္ေၿဖာင့္ တပ္သားေတြကလည္း ငါ့အသံကို အနာခံ လြဲလာတယ္ ...

ခံႏိုင္ရည္ ဘယ္ေလာက္က်န္ေသးလဲ ... ငါ့ကိုငါက မသိသလို ဟန္လုပ္ေမးတယ္

ေၿခာက္ေသြ႕ပ်က္စီးေနတဲ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ၾကီးမွာ ဘာအသံမွ မက်န္ေတာ့ဘူး ....။

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ မၾကာခဏ ခလုတ္တိုက္ေနမိတာကလည္း ဇေဝဇဝါ ၿဖစ္ခ်င္စရာ

ေဟာ ဟိုနားက ထကြဲၿပန္တဲ့ ေရၿမဳပ္ဗံုး တစ္လံုး ..............

ပိုက္စိတ္တိုက္ ရွာဟန္ၿပဳတုန္းက ဘယ္မွာပုန္းေနလုိ႕ ငါ အမိန္႕ေပးထားခဲ့မိပါလိမ့္ ...

စစ္ကူမရွိ မဟာမိတ္မရွိ .. စိတ္ကို စိတ္နဲ႔ တိုက္မိေနေသာ စစ္ပြဲမ်ား .. .... ..... ...

အမိန္႕သံေတြ ေပါက္ကြဲ ဆူညံေနၿပီး နာခံမႈ မပါေတာ့ေသာ နံနက္ခင္းမ်ား ..

ထံုေပေပ ေမာ့ၾကည့္ေနေသာ အေရာင္မဲ့ မသိစိတ္ .. အသိစိတ္မ်ား

မၿဖစ္ႏိုင္ၿခင္းမ်ားစြာကို ထုဆစ္ေနမိေသာ အဆိပ္မိထားသလို အသိဥာဏ္မ်ား ..

ႏွစ္ကာလမ်ားစြာ ရွည္ၾကာခဲ့ေသာ သံု႕ပန္းဆန္ဆန္ ခံစားမႈမ်ား ....

ႏွစ္တစ္ႏွစ္ရဲ႕ ႏွင္းကြဲစ မနက္ခင္း အလင္းေရာင္ေအာက္မွာ ...

မွန္တစ္ခ်ပ္ထဲ .. ... ပ်က္စီးယိုယြင္းေနတဲ့ စစ္တလင္းလုိ မ်က္ႏွာနဲ႔

ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ က်င့္သားရေနခဲ့လို႕ အတုအစစ္ခြဲမရေတာ့တဲ့ အၿပဳံးတစ္ခုကိုသာ

ငါ ...စစ္ေလ်ာ္ေၾကးအၿဖစ္ ၿပန္ရရွိခဲ့လိုက္ရဲ႕ .... ....

မေနာ္ဟရီ

လြမ္းစရာ မေကာင္းတဲ့ သီခ်င္း

Scene 1

စစ္ပြဲတစ္ခု အစပ်ိဳးလာသလိုမ်ိဳး .. ပ်ိဳးလာတဲ့ အင္ထရိုပိုဒ္က နည္းနည္းေတာ့ မုိက္သလို ရွိသား

အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးစာခ်ဳပ္ပါ စကားလံုးေတြနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပတ္ပ်ိဳးေတြလည္း ဝင္မလာေသးဘူး

အစဆုိတဲ့အတုိင္း .. ယဥ္သကိုနဲ႔ ေၿခဆင္းနဲ႔ ညင္ညင္သာသာေလး .. ရက္စက္ေနခဲ့ပံု …

နည္းနည္းေတာ့ … ရင္ခုန္ခ်င္စရာ ေကာင္းတယ္ …

Scene 2

တရႊီရႊီပ်ံသန္းလာတဲ့ က်ည္ဆံသံေတြ၊ တရစပ္ေပါက္ကြဲေနတဲ့ဒံုးက်ည္ေတြ …

နာက်င္မႈရဲ႕ ေတာ္လဲသံေတြ … ေသြးရဲရဲသံရဲရဲေတြနဲ႔ ဒုတိယပိုဒ္က ဝိဘစၦ ရသမ်ားလာၿပီ ..

လက္တစ္ဖက္က လက္တစ္ဖက္ကို စြန္႔ခြာလုိက္ရတဲ့ ဂီတ ..

ေၿခတစ္ဖက္က ေၿခတစ္ဖက္ကို လုိက္ရွာေနရတဲ့ စံုန႔ံသာၿမိဳင္ .. အတီးပိုဒ္ကအစ သိပ္မၿမိဳင္ေတာ့ဘူး။

Scene 3

ဝိညာဥ္ေတြငိုတယ္ .. အသက္ရွိလ်က္ေသဆံုးသြားရသူေတြ ငိုတယ္ .. မၿပီးဆံုးေသးတဲ့ ဂီတအတြက္ ငိုတယ္

တတိယေၿမာက္ ၿမစ္လက္တက္မွာေတာ့ စီးဆင္းသံက နည္းနည္းေၿပာင္းသြားခဲ့ၿပီ …

ဟင္နရီဒူးနန္႔က ဒီစစ္ပြဲေတြကို ဘယ္လို စိတ္ထားနဲ႔ၿဖတ္ခဲ့တာလဲ ဆုိတာ သိလာတယ္

ႏိုက္တင္းေဂးလ္ရဲ႕ မီးအိမ္ေတြကို ေမွ်ာ္လင့္တတ္လာတယ္ …

ပ်ံသန္းလာမယ့္ အနီေရာင္ ၾကက္ေၿခခတ္ေတြကိုလည္း အိပ္မက္မက္တတ္လာတယ္ .

Salvation army ဆိုတာ ဘဝေတြကို ကယ္တင္တဲ့တပ္တဲ့လား ….

ကေယာင္ကတမ္းေတြလည္း ပါးစပ္က အလိုလို ရြတ္ဆိုေနမိတတ္လာတယ္ …

Scene 4

ကိုယ္ပိုင္အတၱကေလးေတြ နည္းနည္းစီ ေလွ်ာ့ခ်ၿပစ္ဖို႔ ညွိႏိႈင္းေတာ့ အဲဒီသမိုင္းက ေဆးမမီေတာ့ဘူး

သံလြင္ခက္ေတြ ခ်ိဳးငွက္ၿဖဴေတြကို ဘာလို႔ ေစာင့္ေနတာလဲ .. .. ေရက ခုထိမလႊမ္းေသးဘူး

လႊမ္းေနတာက ေသြးစက္ေတြ … ဝိညာဥ္အေသေတြ ..အနာဂါတ္အေသေတြ ..

ငါတုိ႔ ေနာက္ဆုတ္ၾကပါေတာ့လား ………ထံုးစံအတိုင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို နားခ်ရတာ လက္အဝင္ဆံုးပဲ ..

စကားမွမဆံုးေသးဘူး .. လက္ကေလးကို ေကြးညြတ္လုိက္မိၿပီ ဆိုသလို .. ဆိုသလို … ဆိုသလို..

စိတ္ကေလးတစ္ဆစ္စာ ေနာက္ဆုတ္လုိက္ဖို႔ကိုပဲ စိတ္ေတြ ေလးလံ တုံ႕ဆိုင္းေနခဲ့ …

အက်အဆံုးမ်ားသလို အပ်က္အစီး အဆံုးအရႈံးလည္း မ်ားလြန္းတယ္ (ဘာထပ္ဆံုးရႈ့ံးခံဖို႔ က်န္ေသးလုိ႔လဲ ..)

Scene 5

ေနာက္ဆံုး ၿငိမ္းသြားခဲ့တဲ့ မီးဟာ ဘာမီးလဲ …. တစ္ဖက္နဲ႔ တစ္ဖက္ မီးကုန္ယမ္းကုန္ စိတ္ကုန္ …

တလူလူက်န္ခဲ့တဲ့ စိတ္အခိုးအေငြ႕ေတြက ၿမင္မေကာင္းဘူး …

မထူးေတာ့တဲ့ဇာတ္မွာ တေယာသမားခ်ည္းက်န္ေတာ့သလို ဂီတက အိုင္ဖြဲ႕ အီဆြဲလာခဲ့ …

ဆန္႔ငင္ ဆန္႔ငင္ၿဖစ္ေနတဲ့ မီးခိုးေတြ ဘယ္ဆီသြားရမွန္းမသိသလိုၿဖစ္ေနပံု ….

အေယာင္ေယာင္ အနန ဘယ္လိုအဆံုးသပ္ရမွန္းမသိ အဆံုးသပ္သြားခဲ့ရပံုက …

တသသ ေအာ္ဟစ္လြမ္းေမာေနခ်င္စရာ တစ္စက္မွမေကာင္းတာ ေသခ်ာတယ္ …။

မေနာ္ဟရီ

၂၂.၂.၂၀၁၁

တကယ္က ဒီကဗ်ာက လြမ္းေနေသာအၾကည့္မ်ား နဲ႕ အတူတူ ေရးခဲ့တာပါ .. ခုက် အလြမ္းေၾကာင့္ ၿဖစ္ေသာ စစ္ပြဲမ်ားနဲ႕ တြဲတင္လုိက္မိၿပီ း)

တစ္ေန႔လံုး ေပ်ာက္ဆံုးေနတယ္ ငါ ..

Friday, February 18, 2011

တစ္ေန႔လံုး ေပ်ာက္ဆံုးေနတယ္ ငါ ..

တစ္ေန႔လံုး ရွဴသြင္းေနတဲ့ေလထဲမွာ အသက္ဓာတ္တစ္ခ်က္တေလမွ မပြင့္ဘူး
တစ္ေန႔လံုး ခုန္ေနတဲ့ ႏွလံုးသားထဲမွာ အခုိက္ဓာတ္ တစ္ခ်က္တေလမွ မထိခတ္ခဲ့ဘူး
တစ္ေန႔လံုး ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့တယ္ ….ႏွစ္ဆယ့္ေလးနာရီ ..

ၾကားေနရတဲ့ ၿမင္ကြင္းေတြမွာက နရီစည္းခ်က္ေတြ တစ္ေရာင္မွ မပါဘူး
တေဖာက္ေဖာက္ က်ဆင္းလာတဲ့့ အသံေတြမွာက ၿငိမ္းေအးမႈ သံေဝဂေတြ တစ္စက္မွ မပါဘူး
တစ္ဘဝလံုး ၿပဳတ္က် ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့ရတယ္ ႏွစ္ပရိေစၦတမ်ားစြာ ….

တစ္ေႏြၿပီးတစ္ေႏြ .. ေန႔တာေတြကလည္း ရွည္ၿပီးရင္း ရွည္ေနခဲ့
ငါ .. မအိပ္စက္ရတာ ၾကာေနခဲ့ၿပီ …
မလိုလားအပ္မႈေတြနဲ႔ပဲ နိစၥဓူဝ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ..
ဘာကိုမွ အႏုိင္မရႏိုင္ေတာ့တာ ေသခ်ာတဲ့အမွတ္တံဆိပ္က ငါ လား …

ငါ့ကိုယ္ငါက.. ၿပန္မေတြ႕ေတာ့ဘူး … ငါ့ကိုယ္ငါကလည္း … ၿပန္မလိုခ်င္ေတာ့ဘူး …
ငါ့ကို ရုတ္သိမ္း ၿငိမ္းမႈတ္ ပစ္လုိက္ဖို႔ တန္ခိုးရွင္တစ္ပါးပါးေတာ့ လိုေနခဲ့ၿပီ
ၾကည့္စမ္း.. ေရခဲၿမစ္ေတြ ေအးခဲရွည္လ်ားေနလိုက္ၾကတာ ..
ငါ .. ဘယ္တုန္းကတည္းက ငိုေနခဲ့မိပါလိမ့္ ………..
မေနာ္ဟရီ

Just a test post !! ( the image is NCS's painting)

၂၀၁၀ လမ္းခြဲလဲ႔ျပာ

Thursday, December 30, 2010

ဒီကဗ်ာေလးကို ဒီေန႔ပဲ လက္စသပ္ပါတယ္။ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆိုင္ ညီမ အိၿႏၵာရဲ႕ ေမြးေန႔မို႔ သူ႔ကို လက္ေဆာင္ ေပးလုိက္ပါတယ္။ ဒါကပဲ ၂၀၁၀ ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးပို႔စ္ ၿဖစ္မယ္ ထင္ပါရဲ႕ .... ကိုယ့္ဘာသာ အလိုေတြ မက် ကံမေကာင္းတုိင္း သကၠရာဇ္ေတြကို ေမာင္းထုတ္ခ်င္ေနမိတာေတာ့ မေကာင္းဘူး ထင္တာပါပဲ။ း) ေနာက္မွာ ေရာက္လာမယ့္ ၂၀၁၁ ကေရာ ကၽြန္မတို႔ကို ဘာအာမခံခ်က္ေတြ ေပးထားလုိ႔လဲ ... ဒီလိုပါပဲ .. လူၿဖစ္လာၿပီ ဆိုကတည္းက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြရဲ႕ ၾကိဳးေပးသတ္မႈကို ခံရ .. ကံတရားရဲ႕ စီမံရာ အဆိုးေတြကို မၾကံဳခ်င္ပဲ ၾကံဳရ .. အေကာင္းေတြ လာႏိုးႏိုး လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ရ .. ဘာမွမဟုတ္မွန္းသိေတာ့လည္း တရားရခ်င္ သေယာင္ေယာင္ေလး ေဆာင္ၿပီး စိတ္ေတြကို ေဖာ့ပစ္လုိက္ၾက ... ဒီလိုနဲ႔ .. ဒီလိုနဲ႔ ....

အားလံုးကို ႏႈတ္ခြန္းဆက္ပါတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ႏွစ္သစ္ ၂၀၁၁ ကိုပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ပါေစလုိ႔ ..

Happy and Prosperous New Year 2011!!

၂၀၁၀

ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ၿပန္ၿမင္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ မ်က္ရည္စက္လက္နဲ႔ ၾကည့္လို႔မေကာင္းဘူး
သံုးခ်က္ေခါက္လိုက္တဲ့ တံုးေမာင္းသံက ေခတ္ေဟာင္းအၿဖဴအမည္းကား နည္းနည္းဆန္တယ္
အဲဒီ ၂၀၁၀ ေတးသြားက အဆံုးမွာေတာင္ မလိုအပ္ပဲ တေယာသံခပ္မ်ားမ်ားနဲ႔ .. အီဆြဲေနလုိက္တာ
ၿပဳတ္က်ေအာင္ ၿဖဳတ္မခ်ႏိုင္ခဲ့တဲ့ အဲဒီ ဂီတက ရင္နင့္မက်န္ခဲ့တာ ဆန္းသလား ………..



ဒီမွာ ..ကၽြန္မက အစြန္းနည္းနည္းေရာက္ၿပီး .. အဲဒီအစြန္းက ေခ်ာက္ကမ္းပါး နည္းနည္း ဆန္တယ္ ..
ေလနည္းနည္းထန္ၿပီး .. အႏၱရယ္ေတြကိုလည္း ဟန္က်ပန္က် ခ်စ္တတ္တယ္ … ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္
ကိုယ့္အတြက္ တိတိပပညႊန္းထားတဲ့ ဇာတ္ညႊန္းက်ကာမွ စကားလံုးေတြကလာကၽြမ္းေနတာ မခက္ဘူးလား
ကတ္ …. ကနဲ ၿဖတ္ခ်လိုက္ရမယ့္ ဒါရိုက္တာ .. ခင္ဗ်ား ဘယ္ေရာက္ေနၿပန္တာလဲ …



တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ေကာင္းကင္ဆန္ၿပရတာ ေမာပန္းၿပာႏွမ္း လာတယ္ ( ၿမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေတြမွာက လူေတြအၿပည့္နဲ႔ )
ေၿမေပၚမွာ လဲေလ်ာင္းခြင့္ရေနရင္ ဒိထက္ပို ၿပဳတ္က်စရာ ဒါဏ္ရာရစရာ ဘယ္မွာရွိေတာ့မလဲ …
သာသာယာယာရွိေနတဲ့ ၿမစ္ကမ္းအေရာက္မွာမွ ကမ္းပါးထိပ္က ခုန္ခ်ပစ္လုိက္ရတဲ့ ဇာတ္ညႊန္း ..
တဆိတ္ေတာ့ .. လြန္လြန္းေနၿပီ …ထင္တယ္



ကိုယ့္ကိုယ္ကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ မွတ္ေလာက္သားေလာက္ေအာင္ ဒါဏ္ခတ္မွ ၿဖစ္ေတာ့မယ္
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆံုးမရတာ ဘယ္ေလာက္ခက္ခဲပင္ပမ္းတယ္ဆုိတာ ခင္ဗ်ားလည္း သိတာပဲ ..
ကိုယ့္ေခါင္းကိုယ္ ဘယ္အတိုင္းအတာထိ မာေရေၾကာေရ ရွိတယ္ ဆုိတာလည္း ကိုယ္တိုင္ပဲသိတာ..
ကိုယ့္နားထင္ ကိုယ္ေသနတ္နဲ႔ ေထာက္ၿပီးကာမွ ပစ္ရခက္ေနတတ္တာကလည္း သဘာဝပဲမဟုတ္လား …



တကယ္ဆို အဲဒီလို ၿပန္ၿမင္ၾကည့္ဖို႔ မရည္ရြယ္ပါဘူး … ကုိယ့္ဇာတ္ရုပ္လည္း ကိုယ္သိေနလ်က္နဲ႔ အပိုေတြ ..
က်ိမ္စာေတြ ဗလံုးဗေထြးနဲ႔ ေဝးၿပီးရင္း ေဝးေနရတဲ့ နံနက္ခင္းေတြက အဓိက ဇာတ္ကြက္လို ထပ္ထပ္လာ
ခုက်မွေတာ့ ေဆးစပ္လည္းမွား အေရာင္လည္း မမွန္္တဲ့အေၾကာင္း ဘာေၾကာင့္ခ်ဴပ္ေၾကာင္းထပ္ေၿပာေနမလဲ အဲဒီလို လြင့္ေမ်ာရမယ္မွန္းသိရင္ အစတည္းက မုိးတိမ္တစ္ခုအၿဖစ္ပဲ ရြာခ်ပစ္ဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့လုိက္ပါတယ္ ..



မေနာ္ဟရီ

လမ္းခြဲလဲ႔ျပာ

ပုလင္းကြဲစမ်ား ... အျပံဳးမ်ားျဖင္႔ ကန္႕လန္႕ျဖတ္အမာရြတ္္ျဖစ္သြားေသာမ်က္ႏွာ ... ထိထိရွရွျဖစ္ေစဖို႕မရည္ရြယ္ေသာ လွ်ာဖ်ားမွႏွလံုးသားဆီသို႕ ... အလံုအေလာက္သံဆူးၾကိဳးမ်ား ...။ ေထရီ ... မ်က္လႊာခ်ထားေသာ သူငယ္မသည္ ......တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္လ်က္။

သံဆူးပါေသာ ခုံတစ္ခံု ...ျဖတ္ခနဲေပၚလာေသာျမင္ကြင္းမ်ား ...ငိုမဲ႔မဲ႔သူငယ္မေလး ... ငိုိမဲ႕မဲ႔စိတ္ကို၀တ္ဆင္လ်က္ ... ေနာက္ဆံုးေပါက္ကြဲထြက္ရမယ္႔ အလံုအေလာက္ ျမဳပ္ႏွံထားျပီးသား ... အေသခံဗံုးခြဲသမားရဲ႕ အျပံဳးတစ္စဟာ ေလ်ာ႔ေလ်ာ႔ကေလး ခ်ိဳေနတယ္။ ေထရီ .... မ်က္လႊာခ်ထားရာမွ အသက္ကို ရွဴထုတ္လုိက္ဟန္ .... တည္ျငိမ္ေသာ အၾကည္႕ကို ရုတ္သိမ္းဟန္ .....။ ျဖတ္လတ္ျခင္းကို စြန္႕ပယ္ထားေသာ၊ ကိေလသာေႏွာင္ၾကိဳးကို ပယ္ျဖတ္ေသာ၊ ဒဏ္ရာကို အမွတ္ျဖင္႔ခြာထားေသာ အၾကည္႕ .... ။

ျဖတ္ခနဲ လက္ေနတဲ႔ လေရာင္ ျမစ္ေရ ...။ ခုန္ပ်ံေနတဲ႔ငါးတစ္ေကာင္ရဲ႕ လက္လက္မြတ္မြတ္ အလင္းျပန္မ်က္ႏွာျပင္ ........။လေရာင္ထဲ ခုန္၀င္မိတဲ႔အခိုက္အတန္႕ ....ခ်စ္ျခင္းျဖင္႔ ေနၾကတ္ျခင္း၊ လၾကတ္ျခင္းမ်ား၊........ တီးတိုးသံေ၀၀ါးခ်ိန္ ........... အျပံဳးမ်ားရွထားေသာစိတ္တစ္ခု ဒဏ္ရာမရိွတဲ႔ဒဏ္ရာ၊ အလြမ္းမဟုတ္တဲ႔အလြမ္း .... ခံစားခ်က္အစစ္မရိွႏိုင္ေတာ႔တဲ႔ အိပ္ကပ္အလြတ္တစ္လံုး ...ေ၀းရမွာကို ၾကိဳတင္သိေနတတ္တဲ႔ အကင္းပါးက်ိန္စာ ......။ တခြ်င္ခြ်င္ျမည္ေနတဲ႔လက္ေကာက္.... လက္ေကာက္ေတြဟာ တစ္ကြင္းတည္း အသံျမည္လုိ႕မရဘူး .... ရုပ္ၾကီးသက္သက္နဲ႕ စိတ္ကိုထမ္းျပန္ခဲ႔ရျခင္း တစ္စစ္စစ္ ......။

ေထရီ .... စိတ္၏ျဖစ္ျခင္းပ်က္ျခင္းမွ အပ .....။ ခံစားသူသတၱ၀ါမရိွေသာ ေလာက၊ အရည္ခြံပါးပါး ... အတင္အျမင္ ဇာပု၀ါကင္းပေသာလ၀န္းသို႕ ..ရွင္းျငိမ္ေအးသက္ေသာ ကိုယ္အမူအယာ .... သင္ငါႏွင္႔ အေ၀းသို႕ မည္မွ်အထိ ............ဆို႕နစ္သြားေသာ စိတ္တြင္းစကားလံုးမ်ား၊ ဆြံ႕အသြားေသာ တစ္ပတ္ႏြမ္းခံစားခ်က္မ်ား .... တဖ်ပ္ဖ်ပ္ခုန္ကူးေနေသာ အမွ်င္အတန္းတစ္ခ်ိဳ႕သည္ တိခနဲ ...........။သင္၏လံုေလာက္မႈမ်ားသည္သာ ေၾကကြဲျခင္းေတးတို႕၏ျမဳပ္ႏွံရျဖစ္ပါရေစ ေထရီ။

ဥေပကၡာဖန္႕ဖန္႕ လင္းခ်င္းေတာက္ပရံုမွ် ...ပန္းပြင္႔မ်ား အသက္ရွဳေအာင္႔ထားၾကသလား။ ရနံ႕မ်ားေျခဖ်ားေထာက္ရပ္ေနရာမွ ဖ၀ါးစံုကို က်က်နနခ်လိုက္သံ၊ သင္႔စိတ္ႏွင္႔ငါသည္၊ သို႕တည္းမဟုတ္၊ ငါမဲ႔ေသာသူ၏ ဗလာအၾကည္႕မ်ားသည္ ...သင္ႏွင္႔ငါၾကားစုရပ္အျဖစ္သတ္မွတ္ထားေသာနားလည္မႈသည္ ...၊ ငါ၏ ထင္ျမင္မွားမိုက္မႈသည္၊ ........ေထရီ၊ ထြက္ေလတြင္ပါသြားေသာ ၀င္ေလ၏သက္တမ္းႏွင္႔ရွင္သန္မႈသည္ .... ငါ၏ဘ၀သည္၊ .... အၾကည္႕ေအးေအးမ်ားေအာက္တြင္ .... အလံခ်သြားေသာ ေမွ်ာ္လင္႔ျခင္းသည္၊ ေနာက္ထပ္တစ္ဖန္ ထပ္မံေသဆံုးခြင္႔ျဖင္႔ လြတ္ျငိမ္းခ်မ္းသာသြားေသာ ၀ိညာဥ္မ်ားသည္၊ ေတာင္ပံမဲ႔ေသာ ငွက္မ်ား၏ အိပ္တန္းအပ်က္မ်ားသည္၊ .... နကၡတ္မ်ားျဖင္႔ျငိေထြးပ်က္က်ခဲ႔ေသာ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း မေတာ္တဆမႈမ်ားသည္ ............ သံသရာေၾကြးျမီေဟာင္းသည္ ၀ဋ္ေကာင္အသစ္ဆီသို႕တေရြ႕ေရြ႕ ......................။

ေထရီ ... ႏို၀င္ဘာသစ္ရြက္အေၾကြေလးတစ္ရြက္ေၾကြက်ခ်ိန္ ......... ........... ............. ...................ဖေယာင္းတိုက္ထားတဲ႔ေညာင္ရြက္ေလးထဲက ျပာမႈန္ေတးသြား ..........။ အၾကင္တရားတို႕သည္ အေၾကာင္းေၾကာင္႔ပင္ျဖစ္ၾကကုန္၏ .....က်ကုန္ၾက မ်က္ရည္။ ... တရားေသာ အၾကင္နာမဲ႔ေမတၱာ ...။ ျဖစ္ၾကကုန္၏ ေထရီ။ ။

Zephyr

(2010 မွာေရးသမွ်မွာ ဒီကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပဲၾကိဳက္ေတာ႔တယ္။)