ရာစုသစ္ၿမစ္က်ဥ္း (၁)

Saturday, October 11, 2008

အနားေစာင္းမ်ားကိုၿဖတ္္၍..
ညီမွ်ၿခင္းဆိုတဲ့သေကၤတ “လူတန္းစား”အတြက္မဟုတ္
သခ်ၤာပုစၱာအတြက္သာ
ဒါေပမယ့္
ေရာမၿမိဳ ့မွာေန ေရာမလိုက်င့္ စကားပံုဟာ
လူသားတိုင္းနဲ႔သက္ဆိုင္ခဲ့။
ဘ၀၀မ္းေရးအတြက္“႐ုိးသားၿခင္း”ဟာ
ေမွာင္မိုက္နက္႐ိႈင္းတဲ့ေခ်ာက္ထဲ
အ႐ွိန္ၿပင္းစြာဆင္းသက္ခဲ့။
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပန္းတိုင္မေရာက္ခင္
ေတာင္ပံက်ိဳးငွက္လို ႐ႈိက္ခ်က္သံမ်ားနဲ႔အတူ
ခက္ခဲစြာ႐ွင္သန္ပ်ံသန္းခဲ့။
ဆံုရန္မ႐ွိတဲ့မ်ဥ္းၿပိဳင္ႏွစ္ခုဟာ
ေငြေၾကးတပ္မက္မႈဆံုခ်က္မွာ
တစ္ထပ္တည္းက်သြားေလရဲ ့။
ခါးၿပင္းတဲ့အရက္ဖန္ခြက္ထဲမွာ
ခံစားမႈအရာအားလံုး စုန္ေရအၿဖစ္
အဆံုးမဲ့စြာေမ်ာသြားခဲ့..။
ဘ၀ကေပးတဲ့နာက်င္မႈသင္ခန္းစာမ်ားကို
႐ိုးတြင္းခ်င္ဆီအထိ ပ်ံ ႔ႏွံ႔၀င္ေရာက္ခဲ့။
ဘာသာကြဲႏွစ္ခုရဲ ႔ၿမင့္ၿမတ္သစၥာ႐ွိတဲ့
ေမတၱာစစ္ကိုႏွလံုးသားမွာ ကဗ်ည္းထိုးဖို႔
စုတ္တံမ႐ွခဲ့။
ေဟာင္းႏြမ္းအိုမင္းသြားတဲ့ရဲတိုက္ေတြဟာ
ရာစုတစ္ခုရဲ့မွတ္တိုင္ဆိုရင္
တို႔…
႐ြက္လႊင့္တင္လိုက္ၾကစို႔ေလ။
ပစၥဳပၸန္ရဲ ႔အနာဂတ္ၿပတင္းေပါက္အတြက္…
မိုးေက်ာ္သူ

ရာစုသစ္ၿမစ္က်ဥ္း (၁)

Thursday, October 9, 2008

ဒီကဗ်ာေလးကိုေရးတဲ့ စီစဥ္သူ သူငယ္ခ်င္း မိုးေက်ာ္သူ တစ္ေယာက္..ဒီေလာကၾကီးထဲမွာမ႐ွိေတာ့တာ ႏွစ္ ႏွစ္ေလာက္႐ွိေတာ့မယ္။
သူဘာေၾကာင့္ ဘယ္လိုဆံုးပါးသြားခဲ့ရတယ္ဆိုတာေတာင္ သူငယ္ခ်င္းအရင္းၾကီးေတြၿဖစ္ခဲ့ရက္နဲ႔ မသိခဲ့ၾကဘူး..သူ႔ေနာက္ဆံုးခရီးကိုပို႔
ေဆာင္ေပးဖို႔ေနေနသာသာ..သူဆံုးၿပီးသံုးလေလာက္ၾကာမွသိခဲ့ရတဲ့ဘ၀..
ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကလည္းကိုယ့္ေန႔ရက္ေတြကို
အသည္းအသန္ၿပန္တည္ေဆာက္ေနခဲ့ရတာကိုး.
.႐ွိရင္ဘယ္ေတာ့မွ မတည့္တတ္ေပမယ့္ တစ္ခါတစ္ခါရယ္ေမာဖို႔ေမ့ေလ်ာ့ေနတတ္တဲ့အခါေတြမွာ
သူ႔ကိုသတိရတတ္တယ္..သူကရယ္စရာေတြအၿမဲေၿပာၿပီး စေနာက္ေနတတ္တာကိုး...သူဆံုးၿပီးကာစက..
လံုးခ်င္းတစ္အုပ္ေရးေတာ့သူ႔နာမည္နဲ႔ ဇာတ္ေကာင္တစ္ေကာင္ထည္႔ေရးၿဖစ္တယ္..သူ႔႔ပံုအတိုင္းေပါ့..
သူသာသိရင္ ကိုယ့္ကိုဘယ္လိုမခံခ်င္စရာေကာင္းတဲ့စကား
လံုးေတြနဲ႔ ေ၀ဖန္ဦးမလဲသိခ်င္ေနမိၿပန္တယ္...
ခ်စ္ေသာသူငယ္ခ်င္း..ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ လို႔...


ၾကည့္ခြင့္
ေလွာင္ေၿပာင္ပ်က္ရယ္ ရက္စက္တဲ့စကားေတြကို
အၿပင္းစားအက္စစ္အၿဖစ္ကိုယ့္နားထဲကို
ေလာင္းထည့္ေပးလိုက္ပါ…ေမ။
ၾကင္နာဟန္ေဆာင္ေကာင္းတဲ့ ညိႈ႔မ်က္၀န္းကို
မာယာဆိပ္ၿပင္းၿမားတစ္စင္းအၿဖစ္
ႏွလံုးသားတည့္တည့္ထိခ်က္မွန္ေအာင္
ပစ္လႊတ္လိုက္ပါ..ေမ.။
စပါးလံုးတစ္ေထာက္ အေရၿပားေပၚကအဆင္းကို
ၿပဳစားတတ္တဲ့ေမွာ္ဆရာအၿဖစ္ခႏၶာကိုယ္ကို
ၿပဳစားခိုင္းလိုက္ပါေမ..။
သေရာ္အ႐ြဲ ႔တိုက္နိမ့္က်တဲ့အေတြးမ်ားကို
မေကာင္းဆိုး႐ြားတေစၦအၿဖစ္၊ေၾကာက္လန္႔သြားေအာင္
ေၿခာက္လွန္႔ေစပါေမ..။
အတၱၾကီးတဲ့မာန္စိတ္ေတြကို
မာန္တက္တဲ့ေခြးတစ္ေကာင္အၿဖစ္က်ားစြယ္တိုက္
ႏွလံုးသားကိုကိုက္ခိုင္းလိုက္ပါ….ေေမ..။
ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲ ေမတၱာမဖက္
သစၥာမဲ့အခ်စ္ေတြကို ေသာႏုတၳိဳရ္ လႊသြားနဲ႔
ႏွလံုးသားကိုတိုက္မႊ တစ္စစီၿဖတ္ခ်လိုက္ပါ..ေမ။
ဒါေပမယ့္ေမ…စိန္ေခၚၿပိဳင္ပြဲ
သစၥာသံမိႈ႐ုိက္ႏွက္ ၊ေမတၱာအၿဖဴေရာင္နဲ႔
ငါ့ႏွလံုးသားဗိမၼာန္က ၿမင့္ၿမတ္တဲ့စိတ္တန္ခိုးနဲ႔
႐ံႈးနိမ့္သြားတဲ့မင္းရဲ ့သစၥာပ်က္ၿဖစ္ရပ္
က်ဆံုးခန္းတစ္ရပ္ကို
ကိုယ္ၾကည္႔ခ်င္လို႔ပါ..ေမ။
မိုးေက်ာ္သူ

ရာစုသစ္ၿမစ္က်ဥ္း (၁)

ကဗ်ာေလးေတြကို အၿမဲတမ္းလွေနေအာင္ေရးတတ္တာ..ဒီအုပ္စုထဲမွာေတာ့ သူတစ္ေယာက္တည္း႐ွိမယ္ထင္တယ္...သူ႔ကဗ်ာေလးေတြက အၿမဲတမ္း ေအးၿမခ်ိဳၾကည္ေနတတ္တယ္..။
သူက..စမ္းသီတာ တဲ့...။

ဖြင့္ဟၿခင္း
လြမ္းတယ္
လြယ္မယ္လို႔ထင္သလား
ဟန္မေဆာင္တဲ့ႏွလံုးသား
မၾကာခဏ
ဖ်ားနာတယ္
မိုးစက္မ်ားတစ္ေပါက္ေပါက္က်
ေကာင္းကင္ၿဖစ္လိုက္ရခ်င္
မ်က္ရည္၀င္တဲ့ႏွလံုးသား
ေၿမၾကီးမ်ားပဲ..။
ေအးစက္တဲ့
ေဆာင္းရဲ ႔လက္အစံု
ႏွလံုးခုန္သံကိုၿခိမ္းေၿခာက္
တေတာက္ေတာက္ၿမည္ေနတဲ့နာရီထဲ
ကိုယ္လဲ
ရင္ခုန္သံ သံပတ္ေပး
ေသြးေႏြးေနခ်င္တယ္…။
မ်က္စိမွိတ္လိုက္ေပါ့
ဦးေမာ့ေနတဲ့မာန
ခဏထြက္သြားခ်ိန္
က်ိန္တြယ္စရာမလို
ကိုယ္…မင္းကိုတမ္းတတယ္..။
စမ္းသီတာ

ရာစုသစ္ၿမစ္က်ဥ္း (၁)

ကဗ်ာစ်ာန္
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ရဲ ႔
ဟန္မလုပ္တတ္ၿခင္းဂုဏ္သတၱိက
လွပတဲ့ကမၻာၾကီးကို
ပိုၿပီးက်က္သေရ႐ွိေစလိမ့္မယ္။

ေခ်ာင္းကေလးတစ္စင္းရဲ ႔
သန္႔႐ွင္းတဲ့ေ႐ြ ႔ေမ်ာၿခင္းမွာ
ကဗ်ာ႐ွိတယ္ဆိုရင္
မင္းကိုငါခ်စ္တာ
ကမၻာၾကီးကေကာင္းခ်ီးေပးမွာမုခ်..။
ငါ့စိတ္ထဲမွာ
ၿမဴကမၺလာတစ္ခ်ပ္ၿဖန္႔ခင္း
မင္းမ်က္၀န္းေတြကိုရင္ခုန္မိစဥ္
ရင္ခြင္ထဲလင္းလက္
ၾကယ္စဥ္ေတြပ်က္ေၾကြတဲ့ညမွာ
ကဗ်ာကေဆးတစ္ခြက္ၿဖစ္လာၿပန္ေရာ..။

အဲဒါေၾကာင့္ေၿပာတာ
ကဗ်ာဆိုတာ
ငါပိုင္အဇၩတၱ
မင္းအလွကေတာ့ငါ့ရဲ ႔ကဗ်ာစ်ာန္ေလးပါပဲ.။ ။
မိုးအာကာ

ရာစုသစ္ၿမစ္က်ဥ္း (၁)

Tuesday, October 7, 2008

ေၾကြသင့္ည
အဲဒီလိုနဲ႔
ညအေမွာင္မွာ
လေရာင္၀ိုးတ၀ါး
ၾကယ္မံႈၾကယ္မႊားစတို႔လည္း
အနက္ေရာင္နံရံရဲ ႔ေနာက္မွာ
ေမွးစက္တိတ္ဆိတ္လို႔ေပါ့ ..။

တီးတုိးပဲ့တင္သံတုိ႔
ပံုရိပ္ေပၚဖို႔ရာ
သံစဥ္ေတြယြင္းပ်က္ခဲ့ရတဲ့ညေပါ့
ဖ်တ္ကနဲ
ၾကယ္တစ္စင္းရဲ ႔ေၾကြဆင္းလာပံုက
ညအေမွာင္မွာ
လင္းလက္ေတာက္ပဖို႔…။

အဲဒီညဟာ
ရင္ကြဲနာက်ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လည္း
ၿဖစ္ခဲ့ေသးတာေပါ့
အလြမ္းသီခ်င္းတစ္ပုဒ္နဲ႔
မ်က္ႏွာသစ္ရေတာ့မယ့္
မေရရာၿခင္းေတြအတြက္
အားနာေနတဲ့ကဗ်ာဆရာ
ဘယ္လိုမ်ား
အိပ္လို႔ေပ်ာ္ႏိုင္ပါ့မလဲေနာ္…။ ။
ေအးခိုင္

ေလလြင့္ေတး
အာ႐ံုေတြ
မနက္ၿဖန္ေတြထဲမွာ အဆိပ္သင့္
ခန္းေၿခာက္သြားတဲ့ၿမစ္ေရေတြ
ေကာင္းကင္ဘံုထဲမွာ
မၿငီးေငြ႔ႏိုင္ေသးသမွ်
အဲဒါဟာ
မီးေလာင္ေနသလိုမ်ိဳးပါပဲ..။
ဟားတိုက္ေလွာင္ရယ္သံေတြ
ၿမင့္တက္လာလိုက္ပံုက
လမင္းကိုခိုး၀ွက္ယူဖို႔
ၾကိဳးစားေနတဲ့တိမ္မွ်င္ေတြလို
အ႐ူးအမူးပါပဲ..။
ပိေတာက္ပင္တို႔ရဲ ႔
သစ္ကိုင္းေတြလႈပ္တိုင္းမွာ
အိပ္မက္ပြင့္တို႔ေၾကြက်
ေႏြ
ေၾကကြဲမႈမ်ား
အမိုးအကာမဲ့
ယုတၱိေဗဒမဆန္တဲ့အနာဂါတ္မ်ား
က်ပ္ခဲေနတဲ့၀ိ၀ါဒေတြေၾကာင့္
ကိုယ့္မ်က္ႏွာကိုယ္႐ွာမရေတာ့တဲ့
ဗဟိႏၶေလာကထဲမွာ
ေၿခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းေပၚမွာပဲ
ေပါ့ပါးေနခ်င္ေတာ့တာေတာင္
ေၾကကြဲမႈဓါတ္ေငြ႔ေတြ
ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးနဲ႔
အၿပည္႔အသိပ္႐ွိရမယ္တဲ့ေလ….။ ။
ေအးခိုင္

ရာစုသစ္ၿမစ္က်ဥ္း (၁)

ငါဆိုေသာသူက်ဆံုးခန္း
နားေထာင္စမ္းပါ
ခံုတန္းၿပာေလးေရ
ငါနဲ႔ငါ႔ခ်စ္သူအေၾကာင္းေလ
မင္းနဲ႔မေတြ႔တဲ့ေနာက္
တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ ႔နိဂုံး
မင္းကို ေၿပာရဦးမယ္..။
မင္းသိပါတယ္
ငါခ်စ္သူရဲ ့မိခင္ေၿပာတဲ့စကားစု
“ဓနမဲ့႐ိုးသားမႈဟာ
အရည္အခ်င္းတစ္ခုမဟုတ္ဘူး” ဆိုတာေလ..။
အဲဒီတုန္းကငါ
ခံစားရတာေပါ့
ဒါေပမယ့္
လွပၿပီးရာေက်ာ္တန္တဲ့
ပန္းသီးကိုစားေတာ့
အထဲမွာပိုးထိုးထားေၾကာင္း
ခ်စ္သူေၿပာတဲ့အခါ
ငါ့မွာေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အၿပည့္နဲ႔
သည္လိုနဲ႔
ငါေနလာခဲ့ရတာ
မင္းလည္းသိပါရဲ ႔
ခံုတန္းၿပာေလးရယ္။
ကေလးေတြကစားပြဲေလး
ငါေငးေနမိဘူးတယ္
လမ္းမေပၚကအုတ္နီခဲ
ေဘာလံုးမွန္လို႔လဲတဲ့အခါ
ႏိုင္တဲ့သူေတြဟာ ကုန္းပိုးစီးၾကရတယ္ေလ။
အင္း
ေအာင္ၿမင္သူရဲ ႔ရယူၿခင္း
ဆံုး႐ံႈးသူရဲ ႔ေပးဆပ္ၿခင္းသေဘာ
ဒါေတြ
ငါမေၿပာေတာ့ပါဘူး
မိုးသည္းတဲ့တစ္ေန႔မွာ
ငါေပါ့
သတင္းစာရဲ ႔စာမ်က္ႏွာတစ္ခုကို
မ်က္ရည္ၾကားကအားယူၾကည့္
(အဲဒါဘာလဲ)မင္းသိရဲ ့လား
ခံစားေပးပါ
ခံုတန္းၿပာေလးရယ္…။ ။
လင္းလင္း

ရာစုသစ္ၿမစ္က်ဥ္း (၁)

“………………………………………………….”
ေလးလံလွတဲ့ပင္လယ္
စိန္ခ်ယ္စုတ္ခ်က္နဲ႔သဲပြင့္
ဆားငန္ခြင့္အတၱ
စိမ္းေသာ
ၿပာေသာ
မာနအခံေတြနဲ႔…
ဒါေပမယ့္
ေပါေလာေပၚၿခင္းနိယာမကိုမလြန္ဆန္သာခဲ့..။
သားမႊန္း

ေၿခလွမ္းေ၀ဖန္ၿခင္း
အသက္ကေတာ့တစ္ႏွစ္တိုးလာ
ကိုယ့္မာနနဲ႔ကိုယ္..႐ွက္႐ွက္ပဲ
ယံုၾကည္ခ်က္တစ္ခုတြက္
မိုက္တြင္းနက္ေခါင္းမာေနတုန္း…။
သံုးမရတဲ့ကန္႔သတ္ေဘာင္
ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ဘာမွန္းမသိတဲ့
အလုပ္မ်ားနဲ႔ေခါင္း႐ႈပ္
ငါ့ဇီ၀႐ုပ္သ႑န္ကေတာ့
မႈန္ကုတ္ကုတ္ႏိုင္တုန္း..။
ဘယ္ေလာက္ပဲၾကိဳးစားခဲ့
အခုလည္းၾကည့္
ရင့္ေလာက္ေစ့ထားတာေတာင္
ေၿခဖ၀ါးနားမွာ
အမိႈက္ၿပာေတြနဲ႔
ေရာေထြးေနတုန္း..။
ေအာင္ၿမင္ၿခင္း၊ခ်ီးမြမ္းမႈ
ကမ္းလင့္ခ်င္တဲ့လက္ႏွစ္ဖက္က
ဆံုး႐ႈံးမႈပ်က္ရယ္ၿပဳမႈေတြကို
ခ်ီးေၿမွာက္ထားရတုန္း…
…………………..
………………….
…ေညာင္းခ်ိလွၿပီေလ…
ဒီလိုနဲ႔
ဒီေန႔လည္းပဲ
တံလွ်ပ္ကဲတဲ့လမ္းေတြေပၚမွာ……။ ။
သားမႊန္း

ရာစုသစ္ၿမစ္က်ဥ္း (၁)

Monday, October 6, 2008

ေက်ာက္ေဆာင္တစ္ခုရဲ့အတၳဳပတၱိ
တ၀ုန္း၀ုန္း႐ိုက္ခတ္လာတဲ့
လိႈင္းလံုးမ်ားၾကား
ငါ….ယိုင္လဲမသြားေစရဘူး။
“ၾကံ့ခိုင္မႈ” “ခံႏိုင္ရည္” “ဇြဲ” “မာန္”
ပန္းပန္လ်က္ပါဆိုတဲ့အၿပံဳး
တစ္ဘ၀လံုး
မေပ်ာက္ဆံုးေစရဘူး။
အစြန္းႏွစ္ခုရဲ့ၾကားမွာ
ေၿပးလႊား႐ွင္သန္ရင္း
အံတင္းတင္းၾကိတ္
တိတ္တဆိတ္႐ႈိက္မိတဲ့သက္ၿပင္းမ်ားစြာမွာ
“ေပၚလီယာနာ”လိုပဲ
ငါလည္း
ေနတတ္ရဲခ်င္တယ္။
သံလြင္ခ်မ္းေၿမ ့

မွတ္တိုင္မ်ား
ေဟာသည္ရင္ခြြင္မွာ
ရာဇ၀င္မဲ့ၿမစ္တစ္စင္း
ညင္သာစြာစီးစင္းခဲ့ဖူးပါတယ္..။
ဘ၀မွာအ႐ႈံးဆိုတာမ႐ွိေစရ
အႏိုင္ရမွေက်နပ္တတ္သူ
ငါ..
တစ္ခါက အ႐ႈံးကိုေမ့ပစ္ဖို႔
မာယာမ်ားကိုေမြးဖြားခဲ့
ဒါ…လွပတဲ့ၿပကြက္တစ္ခုေပါ့ကြယ္။
ကမၻာေၿမရဲ ႔အမွန္တရား
သန္႔စင္႐ိုးသားမႈတို႔ၿဖစ္ထြန္းရာ
ကဗ်ာ ပါလို႔ယံုၾကည္ဆဲ..။
စာရြက္ထဲမွာေတာ့
ေ၀ဒနာေတြဟန္က်တတ္
ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ငိုၿပတတ္
အလိမ္အညာေတြနဲ႔စကားေၿပာတတ္
သတ္မွတ္ခ်က္ၿဖဴစင္ၿခင္း
ပကတိသန္႔႐ွင္းမႈဆိုတာ
အကယ့္ကိုခဏေလးပါပဲ။
ေစာင့္စည္းထိန္းခ်ဳပ္မႈမ်ားနဲ႔
တလွပ္လွပ္နာက်င္ဆဲႏွလံုးသားအစံု
တဆတ္ဆတ္တုန္ယင္တဲ့ႏႈတ္ခမ္းလႊာ
ထာ၀ရၿဖစ္တည္မယ့္ခ်စ္ၿခင္းအတြက္
ေကြကြင္းခြင့္ဆုလာဘ္
႐ွင္.. မေပးတတ္ပါေစနဲ႔ကြယ္။
ခ်စ္သူရယ္..
တကယ္ယံုၾကည္စမ္းပါကြယ္
ႏွလံုးေသြးမရပ္သမွ်
႐ွင့္ကို (ကၽြန္မ)
ခ်စ္ေနတတ္မွာ
အေသအခ်ာပါပဲဆိုတာကို..။
သံလြင္ခ်မ္းေၿမ ႔

ရာစုသစ္ၿမစ္က်ဥ္း (၁)

Sunday, October 5, 2008

သစ္သီးပုပ္အိုေအစစ္
လူ႔ဘ၀မ်ား
ရခဲတဲ့ကိစၥလို႔
အမ်ားယံုၾကည္ထားတယ္
ဟာ
ဒါဆိုက်ဳပ္
သစ္သီးပုပ္စားသူဘ၀တြက္
က်ိန္စာစက္သင့္ခဲ့ၿပီထင့္။
နာတာ႐ွည္ေဖာက္ၿပန္ဆဲ
လူမႈအသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ
အေကာင္းဟာအဆိုးၿဖစ္
အနက္ဟာအၿဖဴၿဖစ္
အမွန္တရားဟာလိမ္ညာၿခင္းၿဖစ္ေနတယ္ဆိုရင္
က်ဳပ္ဟာ တဒဂၤကမိန္းေမာယစ္မူးရင္း
လတ္တေလာဘ၀ကုိ ဟန္ေဆာင္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔
ေမ့ထားခ်င္တယ္။
သစ္သီး ပန္းသီး
ဂြန္းလဲ့ရည္ နီညိဳလဲ့
ၾသစေၾတးလ်
ခိ်ဳင္းနား ၊ခ်င္းေတာင္
စံုမ်ားလွစြာပန္းသီးေတြ
ေသခ်ာပတ္ထုတ္
အၿမင္ကတ္ေအာင္လုပ္ၿပေနတယ္။
ေစ်းသည္ေဘးေတာင္းၾကီးထဲ
ဘ၀ၿခားပန္းသီးမ်ား
တစ္၀က္ပုပ္တစ္၀က္နာ
တခ်ိဳ ႔ပိုးထိုးေလာက္ကိုက္
တစ္ဖက္ေရေလာင္နဲ႔
စုလို႔ပံုလို႔
ဘ၀ေတြမညီႏိုင္လို႔
တစ္လံုးမရ တစ္၀က္ရလည္းေကာင္းတယ္
အသည္းစြဲမွတ္သားတဲ့လူစားေတြ
ဒီပိုးထိုးပုပ္ရိေတြပဲ
အလုအယက္တိုးေ၀ွ ႔
သူ႔ထက္ငါ၀ယ္
သစ္သီးပုပ္စားသူတို႔အိုေအစစ္……
လူမ်ိဳး


က်ဳပ္ကမၻာ
ညအိုယံေတး
ဟိုေ၀းေ၀းမွာ
ေၿပးလႊား၀င္ေရာက္ထိရေပါက္မဲ့
တံခါးမဲ့ကမၻာ။
ဟိုး
မၾကာအေ၀း
အတိတ္စကား
လုပ္ရပ္ဒသန
ဆင္ၿခင္ၾက
အနာဂါတ္ကိုပ်ိဳး
ႏုပ်ိဳေသး
အေတြတစ္ခု
နံရံကိုေဖာက္
အမွန္တရားေနာက္
ေတာက္ေလွ်ာက္လိုက္ၿပီေနာ္
က်ဳပ္ကမၻာဆိုတာ
တံခါးမဲ့ နံရံမဲ့
ကမၻာ ..
လူမ်ိဳး

ရာစုသစ္ၿမစ္က်ဥ္း (၁)

Saturday, October 4, 2008

ဇိယုရဲ ႔ …….လက္
(၁)
ေကာင္းကင္ဟာ..
အၿပာေရာင္သုတ္ထားတဲ့
စေကာတစ္ခ်ပ္ဆိုပါစို႔…
လမင္းဟာ..
အၿဖဴေရာင္ဆီးၿဖဴသီးတစ္လံုးဆိုပါစို႔၊
ၾကယ္ေတြ..ၿဂိဳဟ္ေတြဟာ
ေထာင့္ခၽြန္းအခၽြန္အတက္ေတြနဲ႔
ဖန္သားအပိုင္းအစေတြဆိုပါစို႔
ေနာက္..(အဲဒီ)
အၿပာေရာင္စေကာတစ္ခ်ပ္
က်ဳပ္တို႔လက္အပ္လိုက္မယ္……
ဆိုပါစို႔။
(၂)
ကဲ…
စေကာထဲလွိမ့္ဆီးၿဖဴသီး
ေမးခိုင္ဆိပ္စီးဆင္းဖန္ခၽြန္စ
…………လာၾက…။
(၃)
က်ဳပ္
စေကာကို အကြပ္ၿဖဳတ္
ဖ်ာတစ္ခ်ပ္လုပ္လိုက္မယ္
ဆီးၿဖဴသီးကို ၾကိဳးတပ္ပံုသြင္း
ေဟာ္လို ဂစ္တာတစ္လံုးထြင္းလိုက္မယ္
ဖန္သားအပိုင္းအစေတြကို
ေကာ္သုတ္ကပ္ဆက္
ဘီယာဖန္ခြက္လုပ္လိုက္မယ္
လိုအပ္လာရင္ယံုၾကည္ပစ္လိုက္မယ္
တကယ္ၿဖစ္လုနီးပါး..ယံုၾကည္ပစ္လိုက္မယ္.။
(၄)
ၿပီးမွ..ဖ်ာတစ္ခ်ပ္ေပၚမွာ
ဘီယာတစ္ဖန္ခြက္
ေဟာ္လိုဂစ္တာတစ္လက္နဲ႔
ခံစားခ်က္ေတြဖြင့္အံေထြးထုတ္
ဒီအခါ..
ခ်ာလပတ္ရမ္းဇာတ္ထုတ္ေတြရဲ ႔ဒဏ္ခ်က္
(ကဗ်ာဆရာ)
ေသြးထြက္ေနမွန္းသိေတာ့မွာမဟုတ္..။ ။
ဇံုနီ ၊ မင္းခိုက္စိုးစန္

ရာစုသစ္ၿမစ္က်ဥ္း (၁)

Friday, October 3, 2008

ႏွင္းစက္ စက္၀ိုင္း
ေဟာင္းႏြမ္းေနပါၿပီ
ဒါေပမယ့္..သစ္လြင္ေနဆဲပဲ။
ထာ၀ရမိသားစုထဲမွာ
ရာသီညီအစ္မ
ကၾကိဳးသံုးကြက္
စိတ္ပ်က္စရာကၿပၾက
လရယ္…ၾကယ္ရယ္…ေနမင္းရယ္..
ကြယ္လိုက္လင္းလိုက္
အိပ္ငိုက္သူမ်ားလည္း႐ွိရဲ့..။
လႈပ္ႏိႈးၾကၿပန္ေပါ့
ၿဖဴေဖ်ာ႔ေဖ်ာ႔ေငြမႈန္ေတြ
ေ၀ဒနာ႐ွိသူမ်ားဒါဏ္ရာသစ္ၾက
အၿဖစ္မ႐ွိသူတခ်ိဳ ႔ကေတာ့
ေအးၿမႏွင္းမႈန္ေတြဟာ
လူမမာတစ္ေယာက္မ်က္ႏွာထက္က
ေခၽြးစက္ေတြလို႔ယူဆၾက။
ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ေပါ့
တစ္ေက်ာ့ၿပန္လာဦးမယ္
ဧည့္သည္ဆိုတဲ့အမည္နာမ
ႏို၀င္ဘာလတိုင္းမွာဧည့္စာရင္းတိုင္ဦးမယ္
တကယ္ဆိုရင္
နဂိုတည္းက႐ွိတဲ့ေလာက
ေလာကထဲကလူသား
လူသားေတြထဲကဘ၀
ဘ၀ေတြထဲကဒသန
ဒသနေတြထဲက ႏွင္းစက္ေအးၿမ
ႏွင္းစက္ေအးၿမေတြနဲ႔ေလာက
……………
လူမမာမ်က္ႏွာထက္က
ႏွင္းစက္ပြင့္ေတြက
နိမိတ္ပံုလွလွ ေၿပာၿပေနၾကလိမ့္ဦးမယ္။ ။
ဧထက္

ခါကာဘိုရာဇီမွပိတ္စမ်ား
ေကာင္းကင္ဆိုတဲ့ေ၀ါဟာရ
ဘာသာၿပန္ၿပစရာမလို
ခါကာဘိုရာဇီကိုလည္းသိၾကတယ္။
ဦးတည္ရာမဲ့၊ကစဥ့္ကလ်ား
အေတြးအေခၚဆံုးပါးတိမ္ညြန္႔ေတြ
ေလခၽြန္သံတစ္ခုရဲ့လားရာအရပ္ဆီ
႐ွပ္တိုက္ေၿပးလႊား
အက်ီ ၤပါးပါးေတြခ်ဳပ္႐ိုးမခိုင္ၾက႐ွာ။
ငါ့တစ္ရပ္သာသာအရပ္က
ေၿခာက္ကပ္ကပ္ေလွာင္ရယ္သံ
ဖိနပ္တစ္ရံကို ပါးလ်ကုန္ဆံုးေစခဲ့…။
ငါ့ဦးထုတ္အေပၚမွာ…
ငါ့ဖိနပ္ေအာက္မွာ…
ေနာက္ၿပီးေတာ့ငါ..
ဖြာလန္က်ဲပိတ္စတခ်ိဳ ့နဲ႔
စက္ခ်ဳပ္သမရဲ ့ခ်ဳပ္႐ိုးမေသသပ္မႈအတြက္ကိုေတာ့
ရယ္ေမာၿခင္းေတြေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့ၾက။
သဘာ၀….တဲ့
ငါဘာမွမေၿပာေတာ့ပါ
ေဟမာေန၀င္း သီခ်င္းတစ္ပိုင္းတစ္စ
ငါ..အလြတ္ရေန
“တိမ္ေတြၿပန္လာတာ
ေမာ့ၾကည့္လို႔သီခ်င္းဆိုတာေကာင္းတယ္”..။
ဧထက္

႔ရာစုသစ္ၿမစ္က်ဥ္း (၁)

Thursday, October 2, 2008

အေမသို႔
“မိတ္ေဆြ” တဲ့
စိတ္ေစတနာမပါပဲ
ေရလဲသံုးစကားအၿဖစ္
တစ္ဆစ္စာလွ်ာဖ်ားကိုအသံုးၿပဳ
ေ၀ါဟာရတုေတြခပ္မ်ားမ်ားနဲ႔
ငါ့ရဲ့ေန႔ေတြအတြက္
အေမ့ကိုအားနာလိုက္တာ…။
ခြင့္လႊတ္ပါအေမ…
ကမၻာေၿမမွာအသက္႐ွင္ရပ္တည္ဖို႔
လွ်ာေပၚၿမက္မေပါက္ေစေရး
အေၿပးအလႊားနဲ႔
ကစဥ့္ကလ်ား၀ါက်ေတြဖြဲ႔သီ
ဟန္ေဆာင္ၿပံဳးရယ္ၿပ..
သဘာ၀နဲ႔ကင္းကြာၿပီး
ခရီးစဥ္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ
မ်က္စိမေမွာက္ေစေရးအတြက္
အေမ့မွာၾကားခ်က္ေတြကို
ေမ့လို႔ထားခဲ့ရတာကိုပါ။
အေမေရ..
ခုမွပဲ…ဗန္ဂိုးရဲ ႔ပန္းခ်ီကား
“အာလူးစားသူမ်ား”
ေနရာအႏွံ႔အၿပားမွာေတြ႔ေန
“ေနၾကာပန္း”ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္ေလပဲလား
“ေန”႐ွိရာကိုလား
အမွန္တရားကိုေမ့ထားရင္း
ထမင္းနပ္မ်ားစြာတြက္ ခရီးဆက္ေန…။
တစ္ေန႔ေန႔မွာ
ကၽြန္ေတာ္ဟာ
ဒီကမၻာၾကီးရဲ႔
အပိုင္းအစတစ္ခုၿဖစ္သြား
ေပ်ာက္ဆံုးသြားမွာ
ေသခ်ာရက္နဲ႔
ဘာလို႔မ်ား…..။ ။
မေနာ္ဟရီ

အဇၩတၲၿခံဳထည္
လိပ္ၿပာသန္႔တတ္ၿခင္းစိတ္ထက္
ေခ်းေညာ္အထပ္ထပ္တက္
လင္းလက္မႈမဲ့ဘ၀ထဲ
ထပ္တူက်ေနခဲ့တာ
မ်ားစြာေသာ ပေယာဂေတြေၾကာင့္လို႔
ေထာင့္တစ္ေထာင့္ခို လက္ညိႈးထိုး
မယိုးစြပ္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။
မွားခဲ့ဘူးၿခင္းမ်ားစြာအတြက္
တြက္ခ်က္ခဲ့ရတဲ့သင္ခန္းစာေတြ
အစာမေၾကၿဖစ္လိုၿဖစ္
သင္ခန္းစာအသစ္ေတြနဲ႔လည္း
စိတ္၀မ္းကြဲေနခဲ့ရ..
ေလွ်ာ္ဖြပ္မရေတာ့တဲ့လိပ္ၿပာကို
အိတ္မွာအသာထည့့္
မ်က္လွည့္ဆရာလက္အပ္လိုက္တယ္.။
ကဲကြယ္…
ယံုလြယ္သူတို႔အတြက္
ဟန္ေဆာင္လင္းလက္ရင္း
ခပ္တင္းတင္းၿခံဳလႊမ္း
အဆင္ဆန္းၿခံဳထည္ေအာက္မွာ….။ ။
မေနာ္ဟရီ

ရာစုသစ္ၿမစ္က်ဥ္း (၁)

အဆက္အစပ္မ႐ွိ
မရီခ်င္လည္းၿပံဳးမေနပါနဲ႔
ခံု႐ံုးဖြဲ႔အၿပစ္ယူမွာမွမဟုတ္တာ
ႏႈတ္ခမ္းကၾကြက္သားေတြ
အလကားအလုပ္မ်ားေနပါ႔မယ္
က်ဳပ္ကေတာ့ကြယ္
ေအာင္ၾကီးဟစ္က်ယ္
ရီီတတ္တယ္ေနာ္
ရင္ထဲကတကယ္ပါလို႔။
ေခ်ာင္းကိုပစ္၍ၿမစ္ကို႐ွာ
ေရသာမ်ား၍ငါးမေတြ႔တဲ့
အလကားပါကြယ္
သူမ်ားေတြေၿပာတာအဟုတ္မထင္နဲ႔
ေခ်ာင္းကိုပစ္ၿပီး
ၿမစ္ထဲကိုဆင္းခဲ့စမ္းပါ
ေရမ်ားသလိုငါးလည္းေပါပါတယ္
မင္းတကယ္ေပ်ာ္ေစရမယ္မန္ဒါလီ။
ဘာနဲ႔မွမသက္သာဘူး
မာနဆိုတဲ့ဓါတ္ခ်ိဳတဲ့လို႔ေလ
စိတ္ညစ္ၿခင္းေၾကာင့္ၿဖစ္တဲ့လကၡဏာ
ေဆးပညာအရေပါ့
မာယာမ်ားတဲ့၀က္ၿခံေတြ
႐ိုင္းစိုင္းၾကီးက်ယ္စြာေနရာယူၾကေလသည္
ေရနစ္သူ၀ါးကူ၍ထိုးဆိုသကဲ့သို႔
အက်ည္းတန္သူ
ဘီးမွန္ကူ၍လွႏိုင္သလား
မုန္းတီးဆက္စုပ္စရာ
က်ဳပ္မွန္မၾကည့္ၿဖစ္တာၾကာၿပီ။ ။
မိေကာက္


ဒိုင္ယာရီထဲကမွတ္စုမ်ား
လံုေလာက္တဲ့အေၾကာင္းၿပခ်က္
မ႐ွိ
ဘာေၾကာင့္မွန္းလည္းမသိ
ခ်စ္ၿခင္းရဲ ့ေ၀ဒနာ အတၳဳပၸတၱိက
မင္းမခ်စ္တဲ့ကဗ်ာေတြကိုေမြးဖြား
မင္းရဲ့မနီးမေ၀းအနား
မင္းအေရးမလုပ္တဲ့ႏွလံုးသားမွာ
ခ်စ္သူေရ
မၾကာခဏဖ်ားနာေနတယ္။
ငုတ္တုတ္ထိုင္..တိုင္တစ္တိုင္ရဲ့ေၿခရင္း
ငိုခ်င္ၿခင္းၿပင္းၿပ
ဖိတ္က်တဲ့မ်က္ရည္ ”သံစဥ္”မ်ား
ရီေမာၿခင္း”ေတးသြား”နဲ ႔ထိန္းခ်ဳပ္
ခပ္ခ်ာခ်ာသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကိုညည္းတြား
႐ူးသြပ္ၿခင္းအမည္ရတဲ့”မင္းသား”နဲ ့
အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာႏွစ္ပါးသြားေန႕ရတယ္။
ခဲမွန္တဲ့စာဖမ္းယူစားေသာက္ဖို႔၀န္မေလး႐ွာသူ
ေရနစ္သူ
၀ါးကူၿပီးထိုးတတ္တဲ့လူ
မိုးကိုတြယ္၍
ေက်နပ္ညိႈးငယ္စြာ က်ေၾကြရွာတဲ့
ပန္းမ်ားကို
“ အမနာပ” မနားတမ္းေၿပာသူ
ၿပီးေတာ့
မဲနယ္ဆိုးထားတဲ့ႏႈတ္ခြန္းဆက္စကားမ်ိဳးနဲ႔
ပေစာက္ေၿပာင္းၿပန္ မူမမွန္အၿပံဳးေတြၾကား
ဘယ္ဘက္ရင္ခြင္ကတအားနာက်င္လာတယ္
ခ်စ္သူရယ္
ေသၿခင္းဆိုတဲ့အရာ
ကိုယ့္ကိုဆုခ်ပါကြယ္…။ ။
မိေကာက္

ရာစုသစ္ၿမစ္က်ဥ္း (၁)

ေၾကကြဲခ်ိန္
ပန္းေတြေၾကြ
ေလေၿပမတိုက္
ေမွာင္မိုက္တဲ့ည
႐ွတတအခ်စ္...လြင့္ေန။
ေၿခာက္ေသြ ့ၿမက္ခင္း
ပူၿပင္းတလင္းၿပင္
ေတးသီၿခင္းကင္းလို႔
ၿငိမ္ဆိတ္ၿခင္းနဲ႔အနားသတ္
ၿမတ္ေသာႏွလံုးလည္းမဲ့
ၿပာလဲ့တဲ့ေကာင္းကင္
ရင္ခြင္ေပၚပိသလို
ပီဘိ အက်ည္းတန္....။
စိုး႐ြံ ့ဆဲအေသြးသား
ၿမားသြားနဲ႔ၿငိ
ၾကမ္း႐ွတဲ့အေတြ ့အထိမွာ
ငါ...အနာတရနဲ႔ ..။ ။
ေမၿငိမ္း

ရာစုသစ္ၿမစ္က်ဥ္း (၁)

အ႐ိုင္းသက္သက္ေနနဲ႔
ေလးလံက်ပ္ခဲခ်င္လည္း
ခဲေနမွာေပါ့
ဒါေပမယ့္
သင္မ်က္စိနဲ႔ၾကားၿပီး
နားနဲ႔ၿမင္ႏိုင္တယ္
မွန္တစ္ခ်ပ္ ၊လွံတစ္စင္းနဲ႔
အခိုးအေငြ႔တို႔ိလို…
ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္း၊ၿပီးဆံုးၿခင္း
အလိုၿပည့္ၿခင္းတို႔ၿပည့္ႏွက္
ယဥ္ေက်းတဲ့ကၠုစၦာသရႏွလံုးသားတို႔ရဲ ့
ၿပတင္းတံခါးမ်ား
အဲဒါ…
ရာစုသစ္ၿမစ္က်ဥ္း
မ်ားလည္းၿဖစ္ရဲ့….

အမွတ္တရေက်းဇူးတင္စြာၿဖင့္
ဇံုနီ ၊မိုးေက်ာ္သူ၊မ်ိဳးသန္း


ဒါ…ရာစုသစ္ၿမစ္က်ဥ္း (၁)ရဲ့ အဖြင့္စာမ်က္ႏွာပါ..။