ၾကယ္ေဝးရာသီ ခရမ္းၿပာဂီတ လမ္္းေပ်ာက္ခဲ့တဲ့ညေတြ

Friday, September 25, 2009

ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ ဒီလိုအခ်ိန္က ဒီဘေလာ့ခ္ေလးကို စတင္ခဲ့ပါတယ္။ ခုဆိုတစ္ႏွစ္ၿပည့္ပါၿပီ ။ ဒီဘေလာ့ခ္ေလးအတြက္ ေက်းဇူးတင္သင့္သူတခ်ိဳ႕ကိုလည္းသတိရပါတယ္။ သူတုိ႔ကေတာ့ ကၽြန္မနာမည္နဲ႔ ဘေလာ့ခ္ကို ကၽြန္မ ဘေလာ့ခ္ေရးဖုိ႔စိတ္ကူး မရွိခင္တည္းက ယူထားေပးခဲ့ၿပီး စလုပ္ဖုိ႔ပါ အစစကူညီခဲ့တဲ့ ညီလင္းဆက္၊ ဘေလာ့ခ္ေရးဖို႔ မၾကာခဏတိုက္တြန္းတဲ့ ေက နဲ႔ ေရးပါ လို႔ဆိုခဲ့ဖူးတဲ့ မေခ်ာအိ ..သူတို႔ေၾကာင့္သာမဟုတ္ရင္ ကၽြန္မ ဒီခရီးကိုစၿဖစ္ခဲ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေနာက္ တစ္ႏွစ္သက္တမ္းအတြင္း ကၽြန္မစာေတြကိုလာဖတ္တဲ့သူေတြအားလံုးနဲ႔ ေရးေဖာ္ေရးဖက္ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမအားလံုး ကိုလည္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ သူတို႔နဲ႔အတူေလွ်ာက္လွမ္းရတဲ့လမ္းဟာ ကၽြန္မ အတြက္ေတာ့ စိတ္ခ်မ္းေၿမ႕ဖြယ္အၿခားေသာလမ္းတစ္လမ္းၿဖစ္ခြင့္ရခဲ့လုိ႔ပါ။
ဒီလထဲမွာ တစ္ႏွစ္ၿပည့္တဲ့သူေတြမ်ားပါတယ္။ လင္းဒီပ၊ နန္းညီ၊ မေၾကးမံု၊ Zephyr စသၿဖင့္..။ ေၿခလွမ္းတူစခဲ့ၾကတဲ့သူေတြအားလံုး ေရွ႕ဆက္ေၿခလွမ္းေတြကိုလည္း တူတူလွမ္းႏိုင္ၾကလိမ့္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။
(အထူးအေနနဲ႔ ကၽြန္မဒီအက္ေဆးေလးအတြက္ ကဗ်ာကူေရးေပးတဲ့ ကၽြန္မသား Zephyr ကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္။)

ၾကယ္ေဝးရာသီ ခရမ္းၿပာဂီတ လမ္းေပ်ာက္ခဲ့တဲ့ညေတြ

အိပ္စက္ၿခင္းက ကၽြန္မဆီကေန တေရြ႕ေရြ႕ ခရီးထြက္ခြာသြားတဲ့အခ်ိန္မွာ ၾကယ္ေတြက ကၽြန္မဆီ အုပ္ဖြဲ႕ပ်ံသန္းလာခဲ့ၾကတယ္။ ကၽြန္မ ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုး ၾကယ္ေတြနဲ႔ ၿပည့္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ.. တစ္စံုတစ္ရာဟာ သိပ္ကိုေသခ်ာသြားခဲ့ရၿပန္ေရာ..။ ဟုတ္တယ္။ သူတို႔နဲ႔ ကၽြန္မ အေဝးးးးးးးးၾကီးးးးးးးးပဲ…………..

မင္းတို႕အိမ္မက္ထဲမွာ
ငါမပါႏုိင္ေတာ႔ဘူးကြယ္ ..
ေျမမႈန္စြန္းထင္းတဲ႔ ေျခေထာက္ေတြ...
က်ိန္စာရသမွာ မိုးမိေနခဲ႔တယ္ ....
ငါ႔ရဲ႕အျပံဳးကို အလင္းႏွစ္တစ္သန္းမွာ လက္ခံေပးပါ ...။
ငါ႔႔ရဲ႕ နာက်င္မႈကို အိပ္ရာ၀င္ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ လုပ္ျပီး ...
ငါတို႕ရဲ႕ေ၀းကြာမႈကို ... သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေခါက္သိမ္းထားလိုက္ပါကြယ္ ....။

လြင့္ထြက္ခဲ့တဲ့အေဝးေတြနဲ႔ ဆုတ္ခြာခဲ့တဲ့အေဝး..မတူညီသလို က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့အေဝးနဲ႔ ေငးေမွ်ာ္ရတဲ့ အေဝးလည္း မတူပါဘူး။မတတ္ႏိုင္ၿခင္းမ်ားစြာေတြကို လက္ေလ်ာ့လိုက္ရတဲ့ အခါတိုင္းမွာ လူေတြဟာ ရွင္လ်က္နဲ႔ တစ္ဖန္ ေသၾကရၿပန္ပါတယ္။ အၾကိမ္ၾကိမ္ေသဆံုးရမႈေတြထဲ အၾကိမ္ၾကိမ္နာက်င္ အထီးက်န္ရင္း အၾကိမ္ၾကိမ္ ဆြံ႕အ ၿငိမ္သက္သြားခဲ့ရၿပန္ပါေပါ့။ တေၾကာ့ၿပီးတေၾကာ့ ၿပန္ၿပန္လာေန တဲ့ အဲဒီ တိတ္ဆိတ္ၿခင္းဂီတသံက ေမွာက္မိုက္စိမ့္စိုႏိုင္လြန္းလွခ်ည့္။

အလြမ္းဆိုတာ
ထြက္ခြာသြားတဲ႔သူနဲ႕ က်န္ရစ္သူၾကားက
စိတ္အကြာအေ၀းပါကြယ္ ...။
Fade Out မျဖစ္ႏိုင္တဲ႔ ဂီတအတြက္ ...
ႏွလံုးသားေတြလည္းခါးလွျပီ ....
အလင္းခါးခါးေတြ ေသာက္သံုးထားတဲ႔စိတ္မွာ
အၾကားအလပ္မရိွတဲ႔ ေသဆံုးျခင္းကို နံနက္ခင္းတစ္ခင္းလို ...
သပ္သပ္ရပ္ရပ္စိုက္ပ်ိဳးထားလိုက္ပါျပီ ...

တကယ္ေတာ့ အေဝးၾကီးေတြကို နီးနီးေလး ဆြဲေရႊ႕ပစ္လုိက္ရတာ သိပ္ပင္ပမ္းပါတယ္။ စိတ္ခြန္အားေတြကို အားသြန္ခြန္စိုက္ ပံုေအာပစ္လုိက္ၿပီးမွေတာ့ ဘယ္သူမဆို အရာေရာက္ခ်င္ၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ ၾကယ္ေတြကို တိတ္တဆိတ္ စိတ္နဲ႔ နီးပစ္လိုက္ရတာ ပင္ပမ္းလိုက္တာ….။ အကြာအေဝးေတြကို တိတ္တိတ္ၾကိတ္ က်ိန္ဆဲပစ္လုိက္ရင္း ခရီး ဆိုတဲ့သီခ်င္းကို သံစဥ္ဖ်က္ပစ္လုိက္မိတယ္။ က်ိဳးပဲ့က်န္ေနခဲ့တဲ့ စာသားခ်ည္းသက္သက္ ကမွ… ေသြးပ်က္ဖြယ္အတိ ဆိုတာေနာက္က်စြာသိခဲ့ရၿပန္ပါေရာ။

အသိေနာက္က်ျခင္းေတြမွာ ခ်စ္သူဟာ ကိုယ္႔အျခမ္းမဟုတ္မွန္းသိခဲ႔ရတယ္ ... အေမဟာ သစ္ပင္ရဲ႕ အျမစ္ေတြလို စိတ္မွာစြဲျပီး အရိပ္ေတြအျမဲေပးေနမယ္ဆိုတဲ႕ အာမခံခ်က္ဟာ မရဏမင္းရဲ႕ လက္မွတ္တစ္ခ်က္ထုိးရံုနဲ႕ ပ်က္ျပယ္တတ္မွန္းသိခဲ႔ရတယ္...။ သူငယ္ခ်င္းေတြဆိုတာ .... ခ်ဳပ္ေဆးမသံုးထားတဲ႔ အ၀တ္အထည္ေတြလို အေရာင္လြယ္လြယ္လြင္႔တတ္မွန္းသိခဲ႔တယ္ ....။ မိတ္ေဆြလို႕ ယူဆခဲ႔သူေတြက ေနာက္ကြယ္မွာ ၀ွက္ထားတဲ႔ သူစိမ္းအၾကည္႕ေတြ ထုတ္ျပႏိုင္တာသိခဲ႔ရတယ္ .....။ ၾကယ္အဖြဲ႔အစည္းမွာ ၾကယ္တစ္စင္းစီရဲ႕ တစ္ကိုယ္စာ လြတ္လပ္စြာေလာင္ကြ်မ္းမႈဟာ ၾကယ္အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ ေလာင္ကြ်မး္မႈပါပဲ ...။ ၾကယ္တစ္စင္းရဲ႕ေသာကဟာ ၾကယ္တာရာ အဖြဲ႕ အစည္းရဲ႕ေသာကပါပဲ .....။ ၾကယ္ဥယ်ာဥ္ထဲမွာ ေၾကြျခင္းေၾကြ ငါ႔စိတ္ထဲေၾကြမယ္႔ ၾကယ္ကေလးတစ္စင္းရိွေနမလားကြယ္ ....။ အျပာလဲ႔လြန္းတဲ႔ လက္တံေတြဆန္႕ထုတ္ ... အဲဒီႏွလံုးသားကို မႈတ္သိမ္းျငိမ္းသတ္လုိက္စမ္းပါ ၾကယ္ေၾကြေလးရယ္ ......။ က်ိန္စာတရာ သင္႔ေနတဲ႔ ကမ္းလင္႔မႈထဲ ... ၾကယ္ေၾကြေလးကို ေမွ်ာ္ရီသီေငးေနမိတယ္ .... ။ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ လြမ္းဆြတ္ျခင္းေတြ ဆြတ္ျဖန္းထားတဲ႔ ကမ္းလင္႔မႈတစ္ခုပါကြယ္ .....။

အလင္းႏွစ္သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ေဝးကြာေနခဲ့ၿပီးကာမွ အၾကည့္ေတြနဲ႔ခ်ည္း ေၿဖသိမ့္ေၾကကြဲ ေနၾကရမွာတဲ့လား။ မ်က္ေတာင္ေတြတဖ်တ္ဖ်တ္ခတ္သလို မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္နဲ႔ အၾကည့္ေတြ အားနည္းမွိန္ေဖ်ာ့သြားမွာလည္း ေၾကာက္ပါရဲ႕။ ၾကည့္ေနရင္း ရုတ္တရက္ ေပ်ာက္ဆံုး ေပါက္ကြဲ စၾကဝဠာထဲ လြင့္စင္ေၾကကြဲသြားမွာလည္း ေၾကာက္ပါရဲ႕။ ဒါေပမယ့္ ကြယ္…ကၽြန္မတို႔ ဘာတတ္ႏို္င္ခဲ့ၾကလို႔လဲ။

မတတ္ႏိုင္ခဲ႔ပါဘူး
မနက္ျဖန္ကို သားရဲတြင္းက ၾကိဳေနမိတယ္ ...
ေသြးေတြၾကားမွာ ပန္းပြင္႔ကို ဆာေလာင္တဲ႕ ျခေသၤ႔တစ္ေကာင္လို ...
ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ အသက္လုတိုက္ခိုက္ျပီးမွ ...
သရဖူကို စြန္႕ခြင္႔ရမလဲလို႕ေတြးေနမိတယ္ ....

စိမ္းလန္းတဲ႔ေတာအုပ္ေလးမွာ မိုးခ်ဳပ္ခြင္႔ရခ်င္ျပီ ....
ေသြးညီွနံ႕ၾကားမွာ ...
စံပယ္ေတြပြင္႔လာမယ္႔ေန႕ ....၊
၀ုန္းခနဲ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ခုန္အုပ္ ... ..... .......
ညာဘက္ရင္အံုမွာ လွံတစ္လက္ စူးနင္႔၀င္ခဲ႔တယ္ .....။


မတတ္ႏိုင္ၿခင္းအစစ္ေတြကို လက္ေလ်ာ့ထားခဲ့ရၿပီး မတတ္ႏိုင္ၿခင္းအတုေတြကို ၿဖတ္ေက်ာ္ခြင့္ေပးေနတဲ့ ကမၻာ…။ လွည့္စားမႈအစစ္ေတြနဲ႔ဖမ္းစားထားခဲ့ၿပီးကာမွ လွည့္စား မႈအတုေတြနဲ႔ ရိုးသားၿပေနတဲ့ကမၻာ…။ တိုက္ပြဲစစ္စစ္ေတြကိုတိုက္ခိုက္ေစခဲ့ၿပီးကာမွ ေအာင္ပြဲအတုေတြနဲ႔ လွည့္စားခံထားရတဲ့ကမၻာ။ ကမၻာက ငါ့ကိုေက်ာခိုင္းမသြားသေရြ႕ ငါက ကမၻာကိုေက်ာခိုင္းဖို႔ပဲၾကိဳးစားရေတာ့မွာေပါ့။

နားလည္မႈတစ္ခုပါ ....
ကမာၻၾကီးမွာ ရပ္ေနခြင္႔ေပးရင္
ကမာၻၾကီးကို တံေထြးနဲ႔ေထြးတယ္ ...
ငါက အဲဒီလို လူဆန္ဆန္လူပါ ...
ပန္းေတြပြင္႔သြားတာအတြက္ ေက်းဇူးဆပ္တဲ႔အေနနဲ႕
ဒီေန႕ပဲ .... ေပါင္းျမက္ေတြ အကြက္က်က်စိုက္ပ်ိဳးေပးခဲ႔တယ္ ...
ငါရဲ႕ လယ္ထြန္မဂၤလာ အခ်ိန္မွာ မိုးခါးၾကီးရြာဖို႕ တိမ္ခါးေတြကို မွာထားခဲ႔ျပီ ...။

အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ညေတြဟာ ႏွစ္ကာလရွည္လ်ားစြာၿဖတ္ေက်ာ္ရတဲ့ အပူေရာင္ကႏၱာရေတြ နဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ပါပဲ။ သဲကႏၱာကိုေတြ႕ႏို္း .. ကႏၱာရသေဘာၤၾကီးေတြကို စီးသြားခြင့္ရႏိုးနဲ႔ မ်က္စိကိုစံုမွိတ္ထားခဲ့လုိက္တာ .. ေရာင္ၿခည္ေတြသာ တစ္ေန႔ၿပိးတစ္ေန႔ ခုန္ဆင္းခ်လာ တယ္။ အိပ္စက္ၿခင္းကေတာ့ တစ္လက္မမွ ကၽြန္မဆီ ၿပန္ေရြ႕မလာခဲ့ဘူး။

အေတြးမ်ားတဲ႔သူက အိပ္ရခက္သတဲ႔
အေတြးမရိွတဲ႔ေတာင္တန္းေတြ
အေတြးမရိွတဲ႔ ပင္လယ္ေတြ
အေတြးမရိွတဲ႔ ေက်ာက္တံုးနဲ႔
အေတြးမရိွတဲ႔ တိမ္တိုက္ေတြ
ကဲ .. ေျပာစမ္းပါ ... ဘယ္သူကေရာ အိပ္ေပ်ာ္ခဲ႔ပါသလဲ ....

တကယ္ေတာ့ အေဝးၾကီးပါ။ သူတုိ႔နဲ႔ ကၽြန္မ..။ တစ္စံုတစ္ရာ သိပ္ကိုေသခ်ာသြားတဲ့အခ်ိန္ မွာ.. ကၽြန္မေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ေတြၿပည့္လို႔။ ကၽြန္မဆီအုပ္ဖြဲ႕ပ်ံသန္းလာေနတဲ့ ၾကယ္ေတြ ခရီးမေပါက္ႏိုင္ေသးတာဘာေၾကာင့္လဲ။ ခုထိေတာ့ သူတုိ႔လည္း ခရီးႏွင္ေနဆဲ ကၽြန္မလည္း အိပ္စက္ၿခင္းေတြကိုလိုက္လံရွာေဖြေနဆဲ…….။

ၾကယ္ေတြ စိတ္ထဲကို ေၾကြမလာႏိုင္ေတာ႔ရင္
စိတ္ကိုပဲ ၾကယ္ေတြဆီ ေၾကြပစ္လိုက္ရမလား ...
သိမ္းထားတဲ႔ ငယ္အိမ္မက္ အစိမ္းေရာင္ကုိ ေလွကေလးလုပ္ျပီး ....
သူတို႕ဆီကို ေမွ်ာလႊတ္လိုက္မိတယ္ ....။
ဆက္သြယ္မႈဧရိယာျပင္ပကေန ...
ႏွလံုးသားရဲ႕ ဆယ္႔ရွစ္ကိုက္စည္းအထိ
ေလွကေလး သြားလမ္းသာပါေစလို႕
သပ္သပ္ရပ္ရပ္ဆုေတာင္းေနမိတယ္ ....။

အေမွာင္ကေဝကေတာ့ၿဖင့္ အိပ္စက္ၿခင္းမရွိသူပီပီ သူလုိ မအိပ္စက္သူေတြအတြက္ ပီတိ ၿဖစ္ေနေရာ့မယ္။ ခက္တာက ကၽြန္မကလည္း သူနဲ႔ မိတ္ေဆြမၿဖစ္ခ်င္ဘူး ။ ကင္းစိမ္း ေဝးၿပတ္စြာေနထိုင္ရင္းကကို သူနဲ႔ တစ္လမ္းတည္းၿဖစ္ေနရတာကေတာ့ ရင္နာစရာပါပဲ။ တစ္လမ္းသြားလမ္းမၾကီးေတြကို ေငးေမာၾကည့္ရင္း ယာဥ္ေၾကာေနာက္ၿပန္ေမာင္းခ်င္ေနမိ သလိုမ်ိဳး ခုလည္း အေမွာင္နဲ႔ခရီးဆက္ရင္း အိပ္စက္ၿခင္းေတြဆီ ခရီးဆန္႔ခ်င္ေနမိတယ္။

သိုးကေလး တစ္ေသာင္းရွစ္ေထာင္႔ကိုးရာျပည္႕သြားရင္
နံနက္ခင္းတစ္ခုေရာက္လာလိမ္႔မယ္ ......
စိမ္းဖန္႕ေနတဲ႔ ဖန္လံုးထဲမွာ ..
ကိုယ္႔ဘ၀ဟာ အက္ရာတစ္ခုေပါ႔ ....၊
လူသန္ေတြမေျပာျဖစ္တဲ႔ ရာဇ၀င္ထဲမွာ ...
ကိုယ္ဟာ မီးကိုေတြ႕ရိွသူမဟုတ္ခဲ႔သလို ...
ေတြ႕ျပီးသားမီးကို ျငိွမ္းသတ္ခဲ႔သူလည္းမဟုတ္ဘူး ...
အိပ္စက္ျခင္းနဲ႕ ဓာတ္တူနာမ္တူမျပဳႏိုင္ခဲ႔သူရဲ႕
အိမ္မက္ကို နားမလည္ျခင္းမွာ
သံသာကမ္းရပ္ဆိုတဲ႔ စကားတစ္လုံုးျဖည္႕စြက္ခြင္႔ျပဳပါ.....။

ခရီးတစ္ခုကိုစတင္ၿပင္ဆင္လုိက္ခ်ိန္မွာ ကၽြန္မမွာအခ်ိန္သိပ္မရွိေတာ့ပါဘူး။ အေမွာင္ကို ၾကည့္လုိက္ေတာ့လည္း ၾကယ္ေတြကို အႏိုင္မခံအရႈံးမေပး မိုက္ေမွာင္ေနပံုက ေက်ာစိမ့္ ခ်င္စရာ..။ တစ္ေယာက္တည္း .. တိတ္ဆိတ္စြာ..တစ္လွမ္းခ်င္း..ခရီးေတြႏွင္ေနမိ .. ဦးတည္ရာက … ဟိုးခပ္ေဝးေဝးက အိပ္မက္မမက္ခဲ့ဖူးတဲ့ နန္းရင္ၿပင္တစ္ခုဆီ…။


မုန္တိုင္းေတြခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ႔ ႏွလံုးသားနဲ႕
စိတ္ကို ၾကယ္ျပန္လုပ္ပစ္ေနတဲ႔ပန္းေလးတစ္ပြင္႔ ....
ခရမ္းျပာ နန္းရင္ျပင္ဆီသို႕ .. တေရြ႕ေရြ႕ ....။ ။

မေနာ္ဟရီ - Zephyr