နတ္သမီးပံုၿပင္ (အပိုင္း ၂)

Monday, January 25, 2010

(၂)

ေလ၏ အရွိန္အဟုန္မ်ား ရုတ္တရက္ တိတ္ဆိတ္ ရပ္တံ့သြားေသာအခါ ကၽြန္မေရွ႕တြင္ သမင္ညိဳႏွစ္ေကာင္ႏွင့္အတူ Oya နတ္ဘုရားမကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ အနီဖက္လုေသာ လိေမၼာ္နီေရာင္ ဝတ္ရံုဖားဖားၾကီးကို ဝတ္ဆင္ကာ အုန္းခြံေရာင္ ဆံပင္ေပၚတြင္ ေတြ႕ၿမင္ေနက်ပံုမဟုတ္သည့္ သရဖူဆန္ဆန္ အရာတစ္ခုကို ေဆာင္းထားသည္။ သူမ၏ အသားအေရက မည္းနက္လွသည္။ ၿဖဴဝင္းႏူးညံ့လွပေနေသာ Freyja ႏွင့္ယွဥ္ေသာ္ တစ္ဘာသာစီၿဖစ္ေသာ္လည္း Oya သည္လည္း သူ႔ဟန္ႏွင့္သူေတာ့ တင့္တယ္လွသည္။

Oya ၏မ်က္ႏွာက Freyja ကဲ့သုိ႔ မႏူးညံ့ပါ ။ ကၽြန္မကို စူးစိုက္ၾကည့္ေသာ သူမ၏ မ်က္ဝန္း နက္နက္မ်ားကလည္း ကၽြန္မကို လႊမ္းမိုးႏိုင္စြမ္းလွ၏။ ကၽြန္မက တအံတၾသႏွင့္ မင္သက္မိေနဆဲ Oya ကေမးသည္။

“ မင္းက ဘာကို အလိုရွိတာလဲ ”

“ ကၽြန္မ …”

ကၽြန္မ ဘာဆက္ေၿပာရမည္မွန္းမသိ၍ စကားစ ၿပတ္သြားသည္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မသည္ ဘာကိုလိုလားေတာင့္တေနမွန္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပင္ မသိေသာသူၿဖစ္၏။

“ ငါက ဆန္႔က်င္ဖက္အားႏွစ္ခု လြန္ဆြဲေနတဲ့ၾကားမွာ မင္းကို ၿငိမ္းခ်မ္းမႈရေအာင္ စြမ္းေဆာင္ေပးႏိုင္တယ္ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအားက မင္းကိုယ္ထဲမွာရွိၿပီးသားပါ ေသခ်ာ ႏူးညံ့ သိမ္ေမြ႕သြားေအာင္ ေလ့က်င့္ရံုပါပဲ ”

သူမ ေၿပာတာကို ကၽြန္မ သိပ္နားအလည္ၾကီးမဟုတ္ေသာ္လည္း ဖိတ္တစ္ဝက္ စင္တစ္ဝက္ ေတာ့သိပါသည္။ ကၽြန္မသည္ ဒြိဟမ်ားၾကားတြင္ လြင့္ေမ်ာေနသူ ၿဖစ္သည္ေလ။ သို႔ေသာ္ ထိုလြင့္ေမ်ာမႈကို ကၽြန္မ ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္း မရွိေသးပါ။ ကၽြန္မ၏ စိတ္မ်ားသည္ Oya ဖန္ဆင္းလိုက္ေသာ ေလၿပင္းမ်ားႏွယ္ ဦးတည္ရာမဲ့ တိုက္ခတ္ေနဆဲ ။ Oya ႏွင့္ Freyja တို႔သည္ ကၽြန္မကို သနားစရာ သတၱဝါ တစ္ေကာင္ပမာ ၾကည့္ေနၾကသည္။ ထိုအၾကည့္မ်ားေအာက္တြင္ ကၽြန္မသည္ပင္ သိမ္ငယ္သြားသလို ခံစားလာရသည္။

“ ေဟာ..”

ဂီတသံတစ္ခုကို ကၽြန္မတို႔ၾကားလုိက္ရသည္။ Freyja ကၿပံဳးကာ ..

“ ဒါ Sarasvati ရဲ႕ ဘင္ဂ်ိဳသံပဲ ”

“ သူ႔ကိုေတာ့ မင္းသိမွာပါ မင္းတို႔တုိင္းၿပည္က လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သူ႔ကို ကိုးကြယ္ၾကတယ္ ”

Oya က ၿဖည့္စြက္ေၿပာ၏။

မိနစ္ပိုင္းအတြင္း တိမ္ၾကက္ခြပ္မ်ားၾကားတြင္ ပန္းေရာင္ ၾကာပန္းပလႅင္ေပၚတြင္ ထိုင္ၿပီး (ေစာေစာက Freyja ဘင္ဂ်ိဳ ဟု ေၿပာသည့္) တူရိယာကို တီးခတ္ေနသည့္ Sarasvati ကို ေတြ႕လုိက္ရသည္။

“ သူရႆတီ ”

ကၽြန္မက ထိုသို႔ေရရြတ္ေတာ့ အားလံုးက ၿပံဳးပါသည္။ ကၽြန္မက …

“ သူ႔ကို ကၽြန္မတို႔က သူရႆတီ လို႔ သိၾကတယ္ မ်ားေသာအားၿဖင့္ကေတာ့ သူ႔ကို ဟသာၤ စီးၿပီး ပိဋကတ္သံုးပံု ကိုင္ထားတာပဲ ၿမင္ဖူးတယ္ ”

“ သူက ဟိႏၵဴ နတ္ဘုရားမပဲ ၿမစ္ေစာင့္နတ္သမီးလို႔လည္း ေၿပာၾကတယ္ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔ အသိပညာကို ေပးႏိုင္စြမ္းတဲ့သူေပါ့ သူ႔ရဲ႕ သေကၤတက wisdom တဲ့ ”

Freyja ကရွင္းၿပသည္။

“ ကၽြန္မတို႔လူမ်ိဳးေတြက သူ႔ကို ဥာဏ္ပညာအတြက္ ကိုးကြယ္ၾကတယ္ ”

“ မင္းကေရာ ဥာဏ္ပညာၾကီးၿမတ္မႈကို မလိုခ်င္ဘူးလား ”

သူရႆတီနတ္သမီးက ဘင္ဂ်ိဳကို အတီးရပ္ကာ ကၽြန္မကိုေမး၏။ ကၽြန္မက ေၿဖရန္ႏႈတ္ဆြံ႔ ေနသၿဖင့္ Oya ကဝင္ေထာက္၏။

“ ေၿဖေလ ”

“ တစ္ခ်ိန္က လိုခ်င္ခဲ့ပါတယ္ ”

“ တစ္ခ်ိန္က … ခုေရာ ..”

Freyja က ကၽြန္မကို အားမလုိအားမရ ဝင္ေမးၿပန္သည္။

“ ခုေတာ့ ကၽြန္မ မလုိခ်င္ေတာ့ဘူး ”

“ မင္းဟာ လူမိုက္ပဲ ”

Oya က ကၽြန္မကို မာထန္စြာ ေဝဖန္၏။

“ ဟုတ္ပါတယ္ ကၽြန္မ မိုက္ခဲ့ပါတယ္ ”

ကၽြန္မက စကားကို ကၽြန္မ အဓိပၸာယ္ႏွင့္ ကၽြန္မ ေၿပာသည္။ သူတို႔က သူတို႔ အဓိပၸာယ္ႏွင့္ သူတို႔ နားလည္လုိက္ၾကပံုေပၚသည္။

“ မၿဖစ္ဘူး မင္းကိုေတာ့ အသီနာ (Athena) နဲ႔ေတြ႕ေပးရမယ္ ”

Freyja က ကၽြန္မကို လက္မေလွ်ာ့ေသးဘူး ဆိုေသာ အၾကည့္ႏွင့္ ၾကည့္ကာေၿပာ၏။

“ အသီနာ ဟုတ္လား Zeus နတ္မင္းၾကီးရဲ႕ ေခါင္းထဲကေန ခ်ပ္ဝတ္တန္ဆာ အၿပည့္နဲ႔ ေမြးလာတယ္ဆိုတဲ့ သူလား ”

“ ဟုတ္တယ္ သူက ဥာဏ္လင္းပြင့္မႈကိုလည္း ေပးစြမ္းႏိုင္ပါတယ္ ”

“ ဟင့္အင္း ကၽြန္မက သူ႔ကို ၿမိဳ႕ေတာ္ၾကီးေတြကိုပဲ ကယ္တင္ေစခ်င္တယ္ ”

“ အိုး သူက စစ္ၿဖစ္ေနတဲ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ၾကီးေတြကိုပဲ ကယ္တင္တာ မင္းေနရာေလးက ေအးခ်မ္းေနတာပဲ ”

Oya က ကၽြန္မကုိ ဘာမွန္းမသိဘူး ဆိုသည့္အၾကည့္ႏွင့္ၾကည့္ၿပီး ေၿပာပါသည္။ ကၽြန္မက မသိက်ိဳးကၽြံၿပဳကာ အေဝးဆီမွ ေရြ႕ေမ်ာလာေသာ ေရႊေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ကေလးကို လွမ္းၾကည့္ေနလိုက္သည္။ ထံုးစံအတိုင္း Justice ကို ကိုယ္စားၿပဳေသာ သူမ၏ ပုခံုးထက္ တြင္ ဇီးကြက္တစ္ေကာင္ပါလာသည္။ ေရႊေရာင္ဆံပင္ ေခြေခြ ရွည္ရွည္မ်ားက ေသသပ္စြာ ကပိုကရိုက်လ်က္။ ႏို႔ႏွစ္ အၿဖဴေရာင္ေပၚတြင္ ေရႊၾကယ္ပြင့္ပန္းမ်ား က်ဲပက္ထားေသာ ဝတ္စံုကို ဝတ္ဆင္ကာ လက္တစ္ဖက္တြင္လည္း ကၽြန္မ မသိေသာ တစ္စံုတစ္ရာကို ကိုင္ဆြဲထားသည္။

“ မင္းကို လင္းပြင့္မႈ တစ္ခုခုေပးမွၿဖစ္ေတာ့မယ္လုိ႔ သူတုိ႔က ေၿပာတယ္ ဟုတ္သလား ”

သူမ၏ အသံက ေအးစက္တည္ၿငိမ္လွ၏။ ဆြဲငင္အားႏွင့္ ၾသဇာသံကေတာ့ အၿပည့္ ပါေလသည္။ ကၽြန္မက ေခါင္းမာစြာ ေခါင္းကိုခါရမ္းပစ္လုိက္ရင္း …

“ အဲဒါဆို ကၽြန္မ ဘဝေလး အရာရာ လြဲေခ်ာ္သြားလိမ့္မယ္ ”

“ ဘာ..”

စစ္ေသြးစစ္မာန္ႏွင့္ ေမြးဖြားလာခဲ့သည္ ဆိုေသာ Athena သည္ ကၽြန္မကို မေက်မနပ္ ေအာ္ထည့္လိုက္ရာ ကၽြန္မပင္ ေနာက္ဘက္သို႔ ယိုင္လဲမတတ္ ၿဖစ္သြားရ၏။

“ ကၽြန္မ ဒီလိုမ်ိုးေလးေနႏိုင္ဖို႔ ခံယူခ်က္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို စြန္႔လႊတ္နာက်င္ ခဲ့ရဖူးတယ္ လမ္းေၾကာင္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို မၿမင္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ခဲ့ရတယ္ လင္းပြင့္မႈ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားကို စံုမွိတ္လမ္းလႊဲခဲ့ရတယ္ ဘာကိုမွ ထပ္မသိေတာ့ေအာင္ အေတာ္ေလး ၾကိဳးစားခဲ့ရတယ္ ခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ အသားက်ေနခဲ့ၿပီ ”

“ မင္းကိုယ္မင္း ညာရတာကိုေရာ မနာက်င္ဘူးလား ”

သူမ၏ အေမးကို ကၽြန္မ မေၿဖမိပါ။ သူမ ပုခံုးထက္မွ ဇီးကြက္ကေတာ့ ကၽြန္မကို ထံုေပေပ ႏွင့္ၾကည့္ေနသည္။ Freyja ၏ ေၾကာင္ၾကီးမ်ားကလည္း တခြီးခြီး မာန္ဖီကာ ဇက္ၾကိဳးကို ရုန္းေနခဲ့ၿပီ။ Oya၏ သမင္ညိဳၾကီးႏွစ္ေကာင္ကေတာ့ သခင့္နားမွာ ၿငိမ္သက္စြာ ရပ္တံ့လို႔။ သူရႆတီသည္လည္း ဘင္ဂ်ိဳကို တီးခတ္ဖို႔ ေမ့ေလ်ာ့ေနသည့္ႏွယ္။

ကၽြန္မက စကားတခ်ိဳ႕ကို ရင္ႏွင့္ေၿပာေသာအခါ သူတို႔ ရင္ႏွင့္ၾကားၾကပံုရသည္။ နားလည္ လက္ေလွ်ာ့သြားၾကဟန္ႏွင့္ ကၽြန္မေရွ႕ ေကာင္းကင္ယံမွ ထြက္ခြာသြားၾကေတာ့သည္။ ခုေတာ့လည္း မခို႔တရို႔ အလင္းအနည္းငယ္ႏွင့္ ကၽြန္မကို ႏွစ္သိမ့္မႈေပးေနသေယာင္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္မက လေရာင္ကိုလည္း မယံုၾကည္ခဲ့ဖူးပါ။

မေနာ္ဟရီ

နတ္သမီးပံုၿပင္ (အပိုင္း ၁)

Thursday, January 21, 2010

ဘေလာ့ခ္ ကို သိပ္ၿပီး အစဥ္တစိုက္ အားထုတ္မေရးၿဖစ္တာ ၾကာၿပီလုိ႔ ထင္ပါတယ္။ ေက့ စကားနဲ႔ ဆုိရင္ေတာ့ ဂရပ္ဖ္ မ်ဥ္းက ထိုးက်လာတဲ့သေဘာေပါ့ ။ ဒါက ေက tag ထားတဲ့ စိန္ပန္းေတြ ကံ့ေကာ္ေတြကို ၾကာဦးမယ္ လို႔ ေၿပာဖို႔ စတဲ့ စကားဦး ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ J

အစကေတာ့ ကံေကာ္တင္းကုတ္ကေလး အေၾကာင္းကို တခုတ္တရေရးရမယ့္အခ်ိန္နဲ႔ ကၽြန္မ အိမ္ၿပန္မယ့္အခ်ိန္နဲ႔က အံကိုက္ၿဖစ္ေနလုိ႔ ပံုေတြက အစ ေသခ်ာရွာၿပီး ေရးမယ္လို႔ ဆံုးၿဖတ္ထားခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ့လည္း လုပ္စရာေတြက တပံုတပင္.။ ေနဆူးသစ္နဲ႔ တင္မင္းထက္ၾကည့္လုိက္ေတာ့လည္း ေရးပံုမေပၚေသးေတာ့ အေဖာ္ရတယ္ လို႔လည္း ေၿဖေတြး ေတြးလုိက္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရးေတာ့ ေရးမွာပါ။ အၿမန္ေရးႏိုင္ ေအာင္ပဲ ၾကိဳးစားရပါမယ္။ (ဒါက ေက့ကိုေပးတဲ့ ကတိပါ ) တင္မင္းထက္ရဲ႕ အေၾကြးကို ဆပ္ဖို႔ရွိေနတာလည္း သတိရပါတယ္။ ငယ္လက္ရာကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါ။

ခု ဝတၱဳရွည္ကေတာ့ mini fiction သေဘာမ်ိဳးေရးထားတဲ့ ဝတၳဳရွည္ပါ။ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္မွာ ကၽြန္မ လက္ထဲ tarot ကဒ္ တစ္ထုတ္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ Goddess Tarot တဲ့။ ေမဂ်ာ ၂၂ ကဒ္ကို နတ္ဘုရားမ ၂၂ပါးနဲ႔ ဖန္တီးထားတဲ့ tarot ကဒ္ေတြပါ။ စိတ္ဝင္စားစရာ တကယ္ေကာင္းသလို ကၽြန္မနဲ႔လည္း အေတာ္ကီးကိုက္ခဲ့တဲ့ ကဒ္ေတြၿဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္ထိလဲ ဆိုရင္ ေနာက္ဆံုးမွာ ကၽြန္မက အဲဒီအထုတ္ကို ကိုင္တဲ့အခါမွာ ေမဂ်ာ ၂၂ကဒ္ကလြဲၿပီး က်န္တဲ့ကဒ္ေတြကိုေတာင္ မကိုင္ၿဖစ္တဲ့ထိကို ၿဖစ္သြားပါတယ္။ (တၿခားအထုတ္ေတြ ဆိုရင္ေတာ့ မိုင္နာကဒ္ေတြပါ ကိုင္ပါတယ္ ။ ဥပမာ လက္ရွိကိုင္ေနတဲ့ Osho Zen Tarot ကဒ္ေတြဆို ကၽြန္မ ၇၈ ခ်ပ္လံုး သံုးပါတယ္။)

အဲဒီကဒ္ေတြကို ကိုင္ရင္း ကၽြန္မဒီဝတၳဳကို ေရးၿဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီမွာပါတဲ့ နတ္ဘုရားမ ၂၂ပါးနဲ႔ ဖြဲ႔တည္ထားတဲ့ ဝတၳဳမ်ိဳးပါ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက စိတ္အေၿခအေနေတြလည္း အမ်ားၾကီးပါမယ္ထင္ပါတယ္။ ခုခ်ိန္မွာ ၿပန္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ သိပ္ေတာ့ စိတ္တုိင္းမက် ေတာ့ပါဘူး။ အဓိကက အဲဒီတုန္းက စိတ္အေၿခအေနမ်ိဳး ကၽြန္မမွာ မရွိေတာ့လုိ႔ပါပဲ။ ေၿပာင္းလဲမႈ တရားေတြနဲ႔အတူ ကၽြန္မလည္း ေၿပာင္းလဲလာခဲ့ၿပီကိုး။

အဲဒီဝတၳဳရွည္ကို ပထမဆံုးေပးၿဖစ္တာက ကိုသွ်ီသူေအာင္ အင္တာဗ်ဴးဂ်ာနယ္မွာ လုပ္ေနတုန္းက ၿဖစ္ပါတယ္။ ရတယ္ ေပးပါ အခန္းဆက္ထည့္မယ္ ဆိုလို႔ ေပးလိုက္တာ။ တစ္ပတ္ႏွစ္ပတ္နဲ႔ တင္ ရပ္သြားပါတယ္။ ဆက္ထည့္ခြင့္မရေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္တစ္ခါ မဂၢဇင္းတစ္ခုကိုေပးပါတယ္။ မရၿပန္ပါဘူး။ တတိယအၾကိမ္မွာေတာ့ ကၽြန္မ အိုင္ဒိယာကို ေပးၿဖစ္သြားပါတယ္။ ၂၀၀၄ ႏိုဝင္ဘာ မွာ ပါလာပါတယ္။ တစ္လံုးတစ္ပါဒမွ မထိခိုက္ပဲ ပါလာတာပါ။ ရွားပါးလွတဲ့ ဆရာေမာင္ေမာင္သိုက္ရဲ႕ ပန္းခ်ီလက္ရာနဲ႔ၿဖစ္ပါတယ္။ နတ္သမီးပံုၿပင္ လုိ႔ အမည္ရပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ Goddess ေတြက နတ္သမီးေတြမဟုတ္ပါဘူး။ နတ္ဘုရားမေတြပါ။ ဒါေပမယ့္ နာမည္ကို လွေအာင္ နတ္သမီးပံုၿပင္ လုိ႔ ေပးလုိက္ပါတယ္။

တၿခားတၿခားေသာ အခန္းဆက္ တင္တဲ့ blogger ေတြကို လက္စားေၿခတဲ့အေနနဲ႔ မဟုတ္ရပါဘူး။ တၿပိဳင္နက္တည္း စာမ်ားမ်ား မရိုက္ႏိုင္တဲ့အတြက္ ေၿခြၿပီး တင္တယ္လို႔ သေဘာထားေပးပါ။ တစ္ပိုင္းစီ တင္ေပးသြားပါမယ္။

နတ္သမီးပံုၿပင္

“ ဧည့္သည္ ..”“

"ေဝး .. ဧည့္သည္ ..”

“ ဆရာ .. ဧည့္သည္ ..”

ကေလးမ်ား တဆင့္တဆင့္ေအာ္သံ၏ အဆံုးတြင္ ကၽြန္မ၏ ခ်စ္လွစြာေသာ သူငယ္ခ်င္းကေလးသည္ ေက်ာင္းခန္းကေလးထဲမွ ထြက္လာသည္။ မ်က္ေမွာင္ကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ၾကဳတ္ကာ အဘိုးအိုေလး တစ္ေယာက္လို ကၽြန္မကို ၾကည့္၏။ ၿပီးမွ မယံုၾကည္ႏိုင္ေသာ မ်က္ႏွာႏွင့္ ..

“ ေမခ .. နင္ ေမခ လား ”

“ အင္းေလ..”

“ နင္ ဒီကို ဘာလာလုပ္တာလဲ ”

ကၽြန္မကိုၿမင္၍ သူ ဝမ္းသာသည္က နည္းနည္း ဘာလာရႈပ္တာလဲဟု ေတြးသည္က ခပ္မ်ားမ်ား ၿဖစ္ပံုရသည္။ ဟန္ပင္မေဆာင္ႏိုင္ပဲ သူ႔ထံုးစံအတိုင္း သူသိလိုသည္ကိုသာ ေမး၏။

“ စာလာေရးတာ ”

“ လာ… ထြင္ကိုထြင္တယ္ ..အံ့ေရာ သူမ်ားေတြလို ေအးေအးေဆးေဆးရွိမယ့္ ေနရာမ်ိဳး မွာေရးပါလား ဒီလိုေနရာထိလာၿပီး …”

ဖိတ္ေခၚပံုက ေစတနာပါေသာ္လည္း ေနာက္က ပြစိပြစိသံမ်ားက ကပ္ပါလာသည္။

“ နင္ နားမလည္ပါဘူး စိုလတ္ရာ ..”

“ ဘာလို႔ နားမလည္ရမွာလဲ တၿခားလူဆရာသြားလုပ္ ငါ့ေတာ့လာမလုပ္နဲ႔ ”

“ ေအးေအး ေမ့သြားလုိ႔ နင္က ေက်ာင္းဆရာပဲ ..”

ခုေနခါမွာေတာ့ သူက အိမ္ရွင္.. ကၽြန္မက ဧည့္သည္။ သူထားရာေနရၿပီး သူေၿပာတာခံရမည့္သူ ၿဖစ္သည္။ ဒီေလာက္ခရီးကို ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုး လက္ဆြဲအိတ္ တစ္အိတ္ႏွင့္ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ရတာကို တစ္စက္ကေလးမွ ဂရုဏာသက္ေဖာ္မရပါ။

“ ငါ့ရြာကို ဘယ္လိုလာရတယ္ဆိုတာ မေမ့ေအာင္လို႔ စာနဲ႔ေတာင္ အတိအက်ေရးေၿပာၿပီးသား .. အဲဒါကို နင့္ဟာနင္လာၿဖစ္ေအာင္လာတာ ပင္ပမ္းလည္း နင္ပဲ ..”

ကၽြန္မ အေတြးမ်ားကို သူက သိသည့္ႏွယ္။ ထပ္ၿပီးပြစိထိုးေနေသးသည္။ ၿပီး ကၽြန္မကို အိမ္ကေလးတစ္အိမ္သို႔ေခၚသြား၏။ ကုန္းကမူေလးအထက္က အိမ္ကေလး။ သူေနထိုင္ရာ မူလတန္းေက်ာင္းနားက အိမ္ကေလးႏွင့္ အနီးဆံုးအိမ္ၿဖစ္၏။ အိမ္ရွင္ ရဝမ္အမ်ိဳးသမီး ညီအစ္မက ကၽြန္မကို ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းထက္ပင္ လိႈက္လွဲစြာ ၾကိဳဆိုၾကေသးသည္။

ေနာက္တစ္ေန႔မွာေတာ့ ကၽြန္မက အိမ္ေၿခဘယ္ေလာက္မွမရွိေသာ ရြာကေလးကို လွည့္ကာ စပ္စုေရးဆင္းေတာ့သည္။ သူတို႔လုပ္သမွ် ကိုင္သမွ်က ကၽြန္မတို႔ ရန္ကုန္ႏွင့္ ဘာမွမဆိုင္တာမို႔ ကၽြန္မ သိခ်င္သမွ်ကို စပ္စပ္စုစုေမးသည္။ သူတို႔က သူတို႔နားလည္ သလိုေၿဖသည္။ သူတို႔စကားဝဲဝဲကို ကၽြန္မက တစ္ဝက္မွ်သာ နားလည္သည္။ သိပ္ေတာ့ မဆိုးလွပါ ။ သံုးပံုတစ္ပံုေလာက္ေတာ့ တင္က်န္ခဲ့ပါသည္။

သူတို႔က ကၽြန္မကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ရွင္းၿပတတ္ၾကေသာ္လည္း သူတို႔ကိုယ္၌က ကၽြန္မ ဘာေၾကာင့္ဒီကိုလာၿပီး ဒါေတြေလွ်ာက္ေမးေနမွန္း သူတို႔မသိၾကပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္မ သူငယ္ခ်င္းကို ေခၚေမးၾကသည္။

“ ဆရာ့ သူငယ္ခ်င္းက ဒီကိုလာလည္တာလား ”

“ ဟင့္အင္း စာလာေရးတာ ”

ကေလးေတြကို ဘယ္လုိစာသင္သည္မသိ။ သူ႔အေၿဖကေတာ့ အပိုအလိုမရွိ။ တိက်လွ၏။ ေဒသခံမ်ားကေတာ့ ကၽြန္မကို နားမလည္သလိုသာၾကည့္သည္။ စာရြက္ႏွင့္ ခဲတံ(သို႔) ေဘာလ္ပင္ရွိလ်င္ ဘယ္ေနရာေရးေရးရသည့္ကိစၥကို ဒီအထိ လာသလား ဟုလည္း ေတြးပံုရသည္။ ကိစၥမရွိပါ။ သူတုိ႔နားလည္ေအာင္ ကၽြန္မရွင္းၿပစရာမလုိပါ။ တခ်ိဳ႔ကိစၥမ်ားတြင္ နားမလည္သည္က ပို၍ေကာင္းပါသည္။ စိုလတ္ကေတာ့ ကၽြန္မကို မယံုသကၤာႏွင့္ေမးပါသည္။

“ နင္ထြက္ေၿပးလာတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္ ”

“ ေရာ္ ..ခက္ေနပါၿပီ ေၿပးခ်င္ရင္ ဒိထက္ေဝးတဲ့ေနရာ ေၿပးလုိ႔ရတယ္ေလ ငါ့ကို မယံုသကၤာ လာမလုပ္နဲ႔ ဒီးရမ္ တို႔သာဆို ငါ့ကို အဲလိုေမးမွာမဟုတ္ဘူး ”

သူ ဘာမွၿပန္မေၿပာေတာ့ပါ။

ရြာကေလးႏွင့္ကၽြန္မ လြဲေခ်ာ္ေနတာ တစ္ခုပဲရွိသည္။ သူတို႔က ညဆို ေစာေစာအိပ္တတ္ၿပီး မနက္မိုးမလင္းမီ ထတတ္ၾကသည္။ ကၽြန္မက ညဆို ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မအိပ္တတ္ပဲ မနက္ဆို ေနၿမင့္မွ ထတတ္သည္။ ကၽြန္မက သူတို႔ကို မအံ့ၾသေသာ္လည္း သူတို႔က ကၽြန္မကို တအံ့တၾသ။

ကၽြန္မတည္းခိုရာအိမ္ကေလးမွ မၾကီးႏွင့္မငယ္ဟု ကၽြန္မက ေခၚသည့္ (သူတို႔ ရဝမ္အမည္ ကိုကၽြန္မ မေခၚတတ္ပါ။ ) အမ်ိဳးသမီးၾကီးႏွစ္ေယာက္သည္ ေရာက္စညက ကၽြန္မ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မအိပ္သည့္အတြက္ သူတို႔ပါ အိပ္ေရးပ်က္ခဲ့ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္မ စိုလတ္ကိုေခၚကာ ရွင္းၿပခိုင္းရေသး၏။ ထိုအခါမွ သူတုိ႔ဘာသာ သူတုိ႔ ေစာေစာ အိပ္ရာဝင္ကာ မနက္ထသည္ႏွင့္ ေတာင္ယာသုိ႔ထြက္သြားၾကေတာ့သည္။

ကၽြန္မ နာမည္ကိုေတာ့ သူတို႔စိတ္ဝင္စားၾကသည္။ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းက ..

“ သူ႔နာမည္က ေမခ တဲ့”

“ အိုးအို .. အမိုင္ခ လား ”

“ အင္း .. ဟုတ္တယ္ ”

“ ထူးဆန္းရာေရာ သူက ဘာလူမ်ိဳးလဲ ”

“ ကခ်င္မဟုတ္ပါဘူး”

“ ေအာ္ ေအာ္ ”

သူတို႔ ကၽြန္မနာမည္ကိုေတာ့ သေဘာက်ေနၾကသည္။ ကၽြန္မတြင္ ေမလိခ ဟုေခၚေသာ ညီမတစ္ေယာက္ ရွိသည္ဟုပါ ထပ္ေၿပာလုိက္လ်င္ သူတုိ႔ အေတာ္ စိတ္ဝင္စားသြားၾကေပ လိမ့္မည္။ သုိ႔ေသာ္ ကၽြန္မ မေၿပာၿဖစ္ပါ။ စိုလတ္ကလည္း မေၿပာၿပပါ။

တစ္ညေနတြင္ ကၽြန္မတို႔ ညစာ စားေသာက္ၿပီးၾကေသာအခါ မၾကီးက ကၽြန္မအတြက္ စာေရးရန္ ထမင္းစားပြဲကို ေၿပာင္စင္ေအာင္ သုတ္ေပးရင္းက ..

“ အမိုင္ခေရ ဒီႏွစ္ ေတာင္ယာက နည္းတယ္ ”

“ ဟင္ ဟုတ္လား ဒါဆို ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ ”

တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မ မၾကီးေၿပာတာကို သိပ္နားမလည္ပါ။ နားလည္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ တတ္ေသာပညာတတ္တခ်ိဳ႕၏ညာဥ္အတိုင္း ကၽြန္မ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ ၿပန္ေမးခြန္း ထုတ္လိုက္ၿခင္းၿဖစ္သည္။

“ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲေရာ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ဘူး စားေလာက္ၾကမွာပါ မေလာက္လည္း မွ်စားေပါ့ ဘယ္သူမွ လာေပးမွာမွ မဟုတ္တာ ”

မငယ္က ဝင္ေၿဖၿခင္း ၿဖစ္သည္။ အင္မတန္လက္ေတြ႕က်ေသာ အေၿဖပင္ၿဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ယူကီမိုခ်ီ ( Ukemochi) ဟူေသာ ဂ်ပန္နတ္ဘုရားမအေၾကာင္းကို ဖတ္ထားဖူးေသာ ကၽြန္မက အတြန္႔တက္လုိက္မိသည္။

“ ေမခ ဖတ္ထားဖူးတဲ့အေၾကာင္းအရာေလးတစ္ခုေၿပာၿပခ်င္တယ္ ပံုၿပင္ေပါ့ေလ ”

“ ဘာအေၾကာင္းလဲ ေၿပာေလ”

“ ေအာ္ ဂ်ပန္ရိုးရာပံုၿပင္ေခၚမလား ဒ႑ာရီေခၚမလားပဲ ေကာက္ပဲသီးႏွံနဲ႔ ဆိုင္တဲ့ နတ္ဘုရားမ တစ္ပါး အေၾကာင္းေပါ့ ”

ဂ်ပန္ .. ဒ႑ာရီ.. နတ္ဘုရားမ .. ထုိစကားလံုးမ်ား၏ အဓိပၸာယ္ကို သူတို႔ မေမးၾကေတာ့ပါ။ ကၽြန္မကိုသာ မ်က္လံုးေမွးေမွးေလးမ်ားႏွင့္ စိုက္ၾကည့္ေနၾကသည္။

“အဲဒီ နတ္သမီးေလးနာမည္က ယူကီမိုခ်ီ တဲ့ သူတို႔ႏိုင္ငံမွာ မိုးေခါင္ၿပီး ေကာက္ပဲသီးႏွံမေအာင္ ၊အစာေရစာရွားပါးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အဲဒီ Ukemochi ဟာ အစာေရစာ ေခါင္းပါးေနသူေတြအတြက္ အေသခံၿပီး သူ႔ကိုယ္သူ အစာၿဖစ္ေအာင္ ေၿပာင္းလဲ ေပးခဲ့တယ္တဲ့ ”

“ သူေသေတာ့ သူ႔ကို စားခိုင္းတာလား ဟင္ ”

“မဟုတ္လူး မငယ္ရဲ႕ သူ႔ရဲ႕ အဓိဌာန္အတိုင္း သူေသေတာ့ သူ႔ဦးေခါင္းဟာ ႏြားၿဖစ္သြားတယ္ ၿပီးေတာ့ နဖူးကေန စပါးပင္ေတြ ေကာက္ပဲသီးႏွံပင္ေတြ ေပါက္လာခဲ့ သတဲ့ ”

“ ႏြား .. ဟုတ္လား ႏြားက စားဖုိ႔လား လယ္ထြန္ဖို႔လား ”

“ အဲ ”

ကၽြန္မ ၿပန္မေၿဖတတ္ေတာ့ပါ။ သို႔ေသာ္ ဟန္ကိုယ့္ဖို႔ ဆိုသည့္အတိုင္း ..

“ ဟို လယ္ထြန္ဖို႔ေနမွာေပါ့ ေၾသာ္ သူ႔နဖူးက ေပါက္လာတဲ့ ေကာက္ပဲသီးႏွံေတြကလည္း အားလံုး စားေလာက္ၾကတယ္တဲ့ ”

“ ေၾသာ္ ”

တကယ္ေတာ့ ဒ႑ာရီထဲမွာ ဒါေတြမပါပါ။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္မက စမိသူေလ။ နဖူးက ေပါက္တဲ့အပင္ ဘယ္ႏွေယာက္စားရမွာလဲဟု မေမးခင္ ၾကိဳကာကြယ္ထားလုိက္ၿခင္း ၿဖစ္သည္။ စိတ္ေတာ့မေကာင္းပါ။ ကၽြန္မတို႔တြင္ ေမြးရာပါ ၿဖတ္ထိုးဥာဏ္မ်ားက လက္နက္တစ္ခုပမာ ၿဖစ္ေနခဲ့ၿပီေလ။ ကၽြန္မ ေၿပာသမွ်ကို နားေထာင္ၿပီး အိပ္ရာဝင္သြားၾကေသာ ရိုးသားလွသည့္ ညီအစ္မ ႏွစ္ဦးကိုၾကည့္ကာ ကၽြန္မ သူတို႔ကို အားက်ေနမိသည္။ တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း မၿဖစ္ႏိုင္ေသာ အရာေတြကို စိတ္ကူးယဥ္ရတာ ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါသည္။

(၁)

သူတို႔အိပ္ေပ်ာ္သြားေသာအခါ ကၽြန္မ ထံုးစံအတုိင္း အၿပင္ထြက္ လမ္းေလွ်ာက္ၿဖစ္သည္။ ဒီအရပ္ေဒသတြင္ အေမွာင္မရွိေပ။ အေမွာင္မရွိသလို အႏၱရာယ္လည္းမရွိ။ လ ကလည္း သာေနသည္။ ကၽြန္မသိသေလာက္ ဒီေန႔သည္ လၿပည့္ေန႔ၿဖစ္သည္။

မၾကီးႏွင့္ မငယ္၏အိမ္သည္ ကုန္းၿမင့္ကေလးေပၚတြင္ တည္ရွိသည္။ ထိုကုန္းကမူအစြန္း ေလးမွ ရပ္ၾကည့္လိုက္လွ်င္ အေတာ္ကေလးၿပန္႔ၿပဴးေသာ ေၿမၿပင္ႏွင့္ မူလတန္းေက်ာင္း ကေလးကိုေတြ႕ရ၏။ ေက်ာင္းေဘးမွ သူငယ္ခ်င္း၏ အိမ္ကေလးသည္ ထင္းရွဴးသားလိုလို အသားၿဖဴၿဖဴ သစ္တစ္ခ်ိဳ႕ႏွင့္ ေဆာက္ထားၿခင္းၿဖစ္၍ သူငယ္ခ်င္း၏ အိမ္ကေလးသည္ လေရာက္ေအာက္တြင္ ဝင္းလက္ေန၏။

တစ္ရြာလံုးကေတာ့ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လုိ႔။

တကယ္ေတာ့ ဒီလိုအခ်ိန္၊ ဒီလိုရာသီဥတု၊ ဒီလုိေနရာဆိုတာ တကယ့္ကို စာေရးလို႔ ေကာင္းမည့္ေနရာၿဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္မမွာေတာ့ ဘာကိုမွေတြးမရ။ ေရးမရခဲ့ပါ။ ဘာကိုမွန္းမသိ ရမ္းေရာ္လြမ္းဆြတ္ေနေသာ အလြမ္းမ်ားႏွင့္ ကၽြန္မ ေဆာက္တည္ရာမဲ့ေန တတ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံေတာ့လည္း ဘာကိုမွန္းမသိ စိုးရြံ႕ေနမိတတ္ၿပန္၏။

ကမူကေလး၏ အစြန္းတြင္ ခဲရာခဲဆစ္ ကုတ္ကပ္ အၿမစ္တြယ္ထားေသာ ဘာပင္မွန္းမသိသည့္ အပင္ေလးတစ္ပင္ ရွိသည္။ ထိုအပင္ေလး၏ နိမ့္ေလွ်ာ ေၿပဆင္း သြားပံုက ကၽြန္မအတြက္ အမီွတစ္ခုလိုပင္။ တစ္ခါတစ္ရံေတာ့လည္း သဘာဝတရားက ဆန္းၾကယ္လြန္းလွသည္။

ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေကာင္းကင္တြင္ ၾကယ္မ်ားစံုေနၿပီ။ ညဦးပိုင္းသာ ရွိေသး၍ ခုႏွစ္စဥ္ၾကယ္ကလည္း ဣေၿႏၵရေနဆဲ။ southern cross ဟုေခၚေသာ ခုႏွစ္စဥ္ ၾကယ္ဆန္ဆန္ ငါးလံုးတြဲၾကယ္စုကေလးလည္း ရွိေနသည္။ ဓႏုရာသီ၏ ၾကယ္စုကေရာ ဘယ္ဆီမွာလဲ။ ထို ၾကယ္ကေလးဆယ္လံုးပါဝင္သည္ဆိုသည္ ဓႏုရာသီ၏ ၾကယ္စုကေလး ကို ကၽြန္မ တစ္ခါမွ ေသခ်ာမၿမင္ဖူးေသးပါ။ ဘယ္ၾကယ္စုမ်ား ၿဖစ္ေလမလဲ။

ကၽြန္မ ေရွ႕ေနာက္ဝဲယာ ေကာင္းကင္ကို လွည့္ပတ္ရွာေဖြလိုက္သည္။

ဘုရားသခင္။

ကၽြန္မ အၿမင္မွားေနသလားဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို သံသယဝင္ကာ မ်က္လံုးမ်ားကိုပင္ ေယာင္ရမ္း ပြတ္သပ္မိေလသလား မသိ။ ၿခေသၤ့အမေတြလား ၊ေၾကာင္ၾကီးေတြလား က်ားသစ္လား ကၽြန္မ မခြဲၿခားတတ္သည့္ အေကာင္လွလွၾကီးႏွစ္ေကာင္ကေသာ ရထားပ်ံ တစ္စီး ကၽြန္မဆီပ်ံသန္းလာေနသည္။ ရထားပ်ံေပၚတြင္ ပါလာသည္က ပန္းဆီေရာင္ ဝတ္ရံုကို ၿခံဳထားသည့္ ေရႊညိဳေရာင္ ဆံပင္မ်ားႏွင့္ မိန္းမလွေလး။

“ အိုး … လွလိုက္တာ ”

ကၽြန္မ တအံတၾသ ေရရြတ္မိဆဲ ရထားပ်ံက ကၽြန္မေရွ႕တြင္ ရပ္သြားကာ မိန္းမလွေလးက ကၽြန္မကို ၿပံဳးကာၾကည့္၏။

ကၽြန္မ…။

ဆြ႔ံအေနသူ တစ္ေယာက္ပမာ သူ႔ကိုၿပန္ၾကည့္ေနမိရံုကလြဲၿပီး ဘာေၿပာရမွန္းမသိ။ သူမကပင္ ..

“ မင္း ငါ့ကိုသိလား ”

“ ဟင့္အင္း .. ”

ကၽြန္မ ေခါင္းခါၿပမိသည္။

“ ငါက Freyja ပဲ ”

“ ေအာ္ ကၽြန္မ သိတယ္ ”

ကၽြန္မသည္ နတ္ဘုရားမမ်ားႏွင့္ စာအုပ္ထဲတြင္သာ ကၽြမ္းဝင္သူၿဖစ္သည္။ Freyja ကိုလည္း ကၽြန္မ တကယ္သိပါသည္။ သူမသည္ Norse ေတြ၏ နတ္ဘုရားမ ၿဖစ္သည္။ စြမ္းအားလည္း အလြန္ၾကီးသည္။ သူမ၏ သေကၤတသည္ Power ၿဖစ္သည္။

သူမကပင္ဆက္၍ ေၿပာၿပန္သည္။

“ ငါက ဖန္တီးမႈ အခ်စ္နဲ႔ အလွအပကို အုပ္စိုးတဲ့ နတ္ဘုရားေပါ့ အဲဒါနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ စြမ္းအင္ေတြကို အလိုရွိတယ္ဆိုရင္ေတာ့ မင္းးကိုငါ ကူညီႏိုင္တယ္ ”

“ ကၽြန္မ အလွအပကို မကိုးကြယ္ဘူး အခ်စ္ဆိုတဲ့ လက္တမ္းပံုၿပင္ေတြကို အယံုအၾကည္ မရွိဘူး .. အဲ .. အႏုပညာ ဖန္တီးမႈ စြမ္းရည္ကိုေတာ့ စိတ္ဝင္စားပါရဲ႕ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ စြမ္းရည္သိပ္မ်ားေနရင္လည္း ကၽြန္မ အလုပ္ၿဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး ”

“ ဒါဆို မင္း ဒီမွာ ဘာလာလုပ္ေနတာလဲ စာလာေရးတာဆို ”

“ ရွင္ ”

ရုတ္တရက္ အံ့ၾသမိသြားၿပီးမွ ထိုအံ့ၾသမႈေတြကို အၿမန္ လက္စသပ္လုိက္ရသည္။ သူမက နတ္ဘုရားမပဲ။

“ အဲဒါ ေခါင္းစဥ္တစ္ခုပါ အမွန္က ကၽြန္မ လူတခ်ိဳ႕ ဘယ္လိုေနထိုင္တယ္ဆိုတာ သိရေအာင္ လာတာ ”

“ အဲဒါလည္း ေခါင္းစဥ္တစ္ခုၿဖစ္မွာပါ ။မင္းဘာလို႔ ဒီကိုေရာက္လာတယ္ဆိုတာ ငါသိပါတယ္။ ”

ဟင့္အင္း။ မၿဖစ္ႏိုင္ပါ။ ကၽြန္မဘာသာကၽြန္မပင္ ေခါင္းစဥ္ေပါင္းေၿမာက္မ်ားစြာထဲမွ နီးစပ္ သင့္ေလ်ာ္သည့္ေခါင္းစဥ္တစ္ခုကို ဆြဲယူလာၿခင္းၿဖစ္သည္။ အတိအက်မဟုတ္ေပ။

“ မင္း မယံုဘူးမဟုတ္လား မင္းစိတ္ေတြလြင့္ေနတယ္ ”

ဒါကိုေတာ့ ကၽြန္မ ဝန္ခံလိုပါသည္။ သူမက ဆက္ေၿပာ၏။

“ မင္း စိတ္ေတြလြင့္ေနေတာ့ အေတြးေတြသာ ရေနတယ္ စာမေရးႏိုင္ဘူး ။ စိတ္နဲ႔ကိုယ္နဲ႔ ကလည္း မကပ္ေတာ့ ခုနက မင္း ယူကီမိုခ်ီ အေၾကာင္းေၿပာသလိုေပါ့ ”

ညဥ္႔ငွက္ ႏွင္႔ ႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္

Monday, January 11, 2010

ညဥ့္ငွက္

ညေရာက္ၿပီဆို..ကမၻာတစ္ဖက္ၿခမ္းက အလင္းကို
စိတ္နဲ႔မွန္းေမွ်ာ္ဖမ္းယူၾကည့္ရင္း..ေမွ်ာ္လင့္ၿခင္းေတြနဲ႔ အရုဏ္က်င္းၾကည့္လုိ႔။

ေန႔ဆိုရင္ေတာ့ ေၿခာက္ၿခားဖြယ္သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကိုဆို
ကိုယ့္ကမၻာၿခမ္းက အလင္းကို ကိုယ္သံသယၿဖစ္ေနခဲ့။

မေနာ္ဟရီ
၅၊ၾသဂုတ္၊၂၀၀၉

ႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္

ည ၁၂ ရီထိုးတာနဲ႔ ေကာင္းေသာညပါလို႕

ကမာၻတစ္ျခမ္းကို ကမာၻတစ္ျခမ္းက ႏႈတ္ဆက္ျပီး

ကမာၻတစ္ျခမ္းက အေႏြးဓာတ္နဲ႔

ကမာၻတစ္ျခမ္းမွာ မီးလင္းဖိုေလးတစ္ဖိုေႏႊးတဲ႔အခါ

ကမာၻတစ္ျခမ္းစီဟာ ..

(စိတ္ထဲမွာ)အတူယွဥ္တြဲေနထုိင္ၾကတယ္ ...။

Zephyr

၁၀၊ၾသဂုတ္၊၂၀၀၉

Singapore Fringe Festival'10

Friday, January 8, 2010

Singapore Fringe Festival'10 ကို Art and The Law ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္နဲ႔ စင္ကာပူႏိုင္ငံက Esplanade မွာ ၿပဳလုပ္ေနပါတယ္။ 7th Jan'10 ကေန 24th Jan'10 ထိၿဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ Singapore, Taiwan, Croatia, England , Belgium , Slovakia , Japan, USA, Iran, Australia , Malaysia နဲ႔ Myanmar ၿပည္က ပန္းခ်ီဆရာ ထိန္လင္း တို႔ပါ ပါဝင္ၿပသမွာၿဖစ္ပါတယ္။ စင္ကာပူက ၿမန္မာေတြအေနနဲ႔ သြားေရာက္ေလ့လာ ၾကည့္ရႈႏိုင္ ေစဖို႔ သတင္းေကာင္းေပးလုိက္ရပါတယ္။

ဒီလိုပါပဲ

Wednesday, December 23, 2009

.........................

ဒီလိုပါပဲ

"ငါလား

မင္းကို အေရာင္တင္ေပးဖို႔လာခဲ့တာေပါ့

မင္းရဲ႕ဘုန္းေတာ္ဘြဲ႕တီးလံုးကို ၾကိဳးညွိေပးခဲ့ခ်င္သူ "တဲ့ေလ။

ၿပီးေတာ့မွ

ငါ့အသက္ၾကိဳးမွ်င္ေတြကို ရက္စက္စြာ ၿဖတ္ခုတ္ ၾကိဳးလုပ္

သူ႔ကိုယ္ရည္ေသြးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို .. တီးခတ္သြားခဲ့ေလေတာ့…။ ။

မေနာ္ဟရီ

၅၊ၾသဂုတ္၊၂၀၀၉

December and Me !!

Monday, December 14, 2009

December and Me !!

အသက္တစ္ႏွစ္ၾကီးလာတာကို ခပ္တည္တည္နဲ႔ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဇရာကိုလည္း တၿဖည္းၿဖည္းသိလာပါတယ္။ (အဲဒီစကားေၿပာရတာလည္း ဒီက အေဖအေမနဲ႔ ၾသဇီက အသက္ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္တဲ့ထိ ဘတ္စကားစီးသြားလာ လႈပ္ရွား ေကာ္ဖီဆိုင္ထိုင္ ေၿခာက္ဆယ္ေက်ာ္ ခုႏွစ္ဆယ္ထိ ေဂ်ာ့ကင္ ေၿပးေနတဲ့ ဖိုးဖုိးဖြားဖြားေတြ ကို အားနာပါတယ္) မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ကိုယ္က သူတို႔လုိမွ က်န္းမာေရးမေကာင္းပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ငယ္ငယ္တည္းက အဖြားခဏခဏေၿပာဖူးတဲ့စကားကို သတိရပါတယ္။ ႏြားပ်ိဳသန္လွ ႏြားအိုေပါင္က်ိဳး ဆိုပဲ။ (အဲဒီအဖြားက စကားေၿပာရင္ စကားပံုေလးေတြနဲ႔ ထည့္ေၿပာတတ္ပါတယ္။ စကားပံုေပါင္းေၿမာက္မ်ားစြာကို စာအုပ္မဖတ္ခင္တည္းက ကေလးဘဝတည္းက သိေနတာ အဖြားေက်းဇူးပါပဲ။ အသက္ ၈၉ႏွစ္မွ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ ပါတယ္။ ) ခုေတာ့ ဒီစကားကို အေမက ဆက္ေၿပာေနပါၿပီ။ ဒီေတာ့လည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေတာ္ေတာ္ေလးကို အသက္အရြယ္ၾကီးရင့္လာသလို ခံစားရတာ မဆန္းပါဘူး။

Blue Mountain ( The Three Sisters)
ပံုကို အၾကီးခ်ဲ႕ၾကည့္လုိက္ရင္ ပထမေတာင္ရဲ႕အစနားမွာ တံတားတစ္ခုေတြ႕ပါလိမ့္မယ္။

ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္ကထင္ပါတယ္။ Blue Mountain ကိုသြားတယ္။ ပထမ တစ္ခါတုန္းက မၿမင္ခဲ့ရတဲ့ The Three Sisters ကို သြားၾကည့္တာပါ။ ပထမတစ္ခါတုန္းက ၿမဴေတြတအားစိမ့္ေနေအာင္က်ေနခဲ့လုိ႔ ဘာဆို ဘာကိုမွမၿမင္ရပါဘူး။ အဲဒီက လူကေတာ့ ေၿပာပါတယ္။ သိပ္ကံေကာင္းတယ္တဲ့။ ဒီလုိရာသီဥတုကိုၾကံဳရတာ တဲ့။ ဘာပဲေၿပာေၿပာ Blue Mountain အရဲ႕ အလွ ႏွစ္မ်ိဳးလံုးကိုၾကည့္ၿမင္ခြင့္ရခဲ့တယ္ဆုိပါေတာ့။ အဲဒီမွာ The Three Sisters က ပထမဆံုးေတာင္ကို ဆင္းတဲ့လမ္းကေလးရွိပါတယ္။ မိနစ္ ၂၀ေလာက္ ေလွ်ာက္ရပါတယ္။ 1st sister ေတာင္ပတ္လမ္းက ထိုင္ခံုေလးေတြရွိတဲ့ ဝရံတာနားထိ သြားရတာပါ။ အဲဒီလမ္းအဆင္းမွာ Giant Stair Way ဆုိတာရွိပါတယ္။ ေလွကားက ေတာ္ေတာ္ေလးကို မတ္ေစာက္တာပါ။ အဆင္းလည္းၿဖစ္ေတာ့ မဆင္းခင္တည္းက မဆင္းရင္ေကာင္းမယ္လုိ႔ ေတြးပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုကို႔ကိုလည္း ဒီတိုင္းမလႊတ္ခ်င္ဘူး။ သူ႔အေဒၚေတာ့ပါတာေပါ့။ ကိုယ္ကလည္း မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံခ်င္တဲ့ အေမမ်ိဳးဆိုေတာ့ (အကဲပိုတယ္လုိ႔ဆိုၾကပါတယ္) လိုက္ဆင္းသြား မိတယ္။ ေနာက္တစ္ေၾကာင္းက ငါးဆယ္ေက်ာ္ ေၿခာက္ဆယ္ေက်ာ္ ခုႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ေတြ ဖ်တ္ကနဲ ဖ်တ္ကနဲ ဆင္းခ်သြားတာကိုလည္းေတြ႕လုိက္လုိ႔ပါ။ ႏွလံုးမေကာင္းေတာ့တဲ႕ကကည္းက အၿမင့္ကို မေၾကာက္တတ္ပါပဲနဲ႔ အၿမင့္တက္ရင္ တုန္လာတတ္တာ ပုဂံဘုရား ေတြတက္ကတည္းကပါပဲ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသိပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ ေလာက္ကတည္းက အဲလုိၿဖစ္ေနတာပါ။

Giant Stairway က အတက္တစ္ခုပါ။

ၿပန္လည္းတက္ေရာ (အမွန္က အတက္က အဆင္းေလာက္ ေၾကာက္စရာမေကာင္း ပါဘူး) လူက ေတာ္ေတာ္ကိုေၿခကုန္လက္ပမ္းက်ေနပါၿပီ။ Giant Stair Way အဆံုးက ခံုမွာ ေၿခပစ္လက္ပစ္လွဲခ်လိုက္ခ်ိန္က်မွ သတိလစ္ခ်င္သလိုၿဖစ္ေတာ့တာ အသက္ေတာင္ မရွဴႏိုင္ေတာ့ဘူး။ လူေတြကလည္းကိုယ့္ကို အထူးအဆန္းလုိၾကည့္ၾကတယ္။ ရြယ္တူေတြ ကလည္း ေအာ္ ၿဖစ္ရေလေပါ့ .. အသက္ေၿခာက္ဆယ္ေက်ာ္လူၾကီးတစ္ေယာက္ကေတာ့ ကိုယ့္ကိုၾကည့္ၿပီး .. See?? How smart I am တဲ့ လုပ္သြားေသးတယ္။ ရလဒ္ကေတာ့ အၿပန္ခရီး မိနစ္ ၂၀ေက်ာ္ကို တြဲၿပီးေလွ်ာက္လာရတာပါပဲ။ ေၿခေထာက္ေတြက တုန္ေနၿပီ။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဇရာ ဇရာ လုိ႔ ရြတ္မိတာ မဆန္းဘူးထင္တာပါပဲ။

ေနာက္ထပ္ အတက္တစ္ခု

ဒါေၾကာင့္ ဒီႏွစ္ေမြးေန႔ကို ဘာသိဘာသာ လုပ္ေနတယ္ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ တကယ့္ကို ေနမေကာင္းတာေတြမ်ားေနလုိ႔ပါ။ ႏွလံုးေအာင့္တာက ေလးငါးရက္၊ အဲဒါၿပီးေတာ့ လူက ပင္ပမ္းၿပီး အေအးမိလုိက္ ကိုယ္ပူလုိက္ကလည္း ၿဖစ္ေသးတယ္။ ႏွာရည္ေတာက္ေတာက္ က်ေနေတာ့ ေဆးေသာက္ရတာ ေဆးက ေခါင္းမထူႏိုင္ေတာ့ၿပန္ပါဘူး။ သို႔ႏွင့္ သို႔ႏွင့္ ေတြနဲ႔ ေမြးေန႔ပို႔စ္လည္း မပို႔စ္ ႏိုင္ေတာ့ဘူး ၿဖစ္သြားတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ရက္ေတြတည္းက ခ်စ္ေသာ ဝါဝါ က ေမခ ေမြးေန႔လုပ္ပါလားလုိ႔ ေၿပာပါတယ္။ မေသခ်ာဘူးလို႔ၿပန္ေၿပာလုိက္ရတယ္။ ကိုယ့္အေၿခအေနကိုယ္သိတယ္ေလ။ ကိုယ္က ဘာမွမလုပ္ႏုိင္ေပမယ့္ ကိုယ့္ေမြးေန႔အတြက္ စီေဘာက္စ္ ကေန ဆုေတြေတာင္းေပးၾက ပို႔စ္ေတြတင္ေပးၾကတဲ့ ခ်စ္ေသာသား Zephyr နဲ႔ ေမာင္ေလး ဖိုးစိန္ ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ေနာက္ ေမးလ္ကေနတဆင့္ facebook ကေနတဆင့္ ေမြးေန႔ wish လုပ္ၾကသူေတြအားလံုး ကိုလည္း ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္။

ဒါက ခ်စ္ေသာသား Zephyr ရဲ႕ ကဗ်ာပါ။

((( (( ((((အေမ ...))) )) )))

အဲဒီ

စကားလံုး

ရဲ႕

တည္ေနရာ၊ နယ္နိမိတ္၊ အက်ယ္အ၀န္း

ဟာ ..

ႏွလံုးသားတစ္ခု

အေျခခ်ေနထိုင္ဖို႕လံုေလာက္ရံု

ထက္ပို

လွ်ံ

လိမ္႕မယ္။

အမိမဲ႔ဆိုတဲ႕

ဆင္းရဲသားရပ္ကြက္

တစ္ခု

မိုးေခါင္

ေရရွား ...

ေျဖဆည္ရာ

ရွား၊

ေမတၱာ

ရွား ....

အေမ႔အျပံဳးေတြလည္းရွား

ခဲ႔

တယ္ .....။

ပန္းမပြင္႔ႏုိင္

တဲ႔

ဆာ

ဟာ

ရ

၀တ္ရံုနဲ႕ ...

အေမွာင္ေတြ

အျပည္႕ဖမ္းမိထားမိသူ ...

ေရတြင္းပ်က္ထဲ

ေျခေခ်ာ္လက္ေခ်ာ္က်တဲ႔သစ္

ရြက္လို ...

လေရာင္ကလြဲရင္ ဘာကိုေမွ်ာ္

ေနဦးမွာလဲ .....။

အလင္းကို

ခ်ိန္တြယ္ေရာင္းခ်

တဲ႔

အေရွ႕အရပ္ကို

ေက်ာ

ခိုင္း

နာက်င္ေနရတယ္ ။

ကိုယ္႔အရိပ္ထဲ

ကိုယ္

ေသမိန္႕က်ေနတဲ႔ေန႕ေတြ ...

ခါးခါးစူးစူး မ်က္မ်က္ရွရွ၊

မ်က္ရည္က်ခြင္႔မရတဲ႔အခါ

ေသြးေတြ အေငြ႕ပ်ံကုန္တယ္။

အေမ ...

အခ်ိန္မီေရာက္လာတဲ႔

ကမာၻပ်က္ေန႕တစ္ခုလို ...

အခ်ိန္မီတည္ေဆာက္ျပီးတဲ႔

မဟာကရုဏာေတာ္လို ...

အခ်ိန္မီ ညာလက္သြင္သြင္က်ိဳးသြားတဲ႔

ဘုရားသခင္လို ...

ေမတၱာသက္သက္နဲ႕ ... အျဖဴေရာင္ေတြ ဖန္ဆင္းပစ္ခဲ႔တယ္။

အေမ ...

စိမ္းျမျပာလဲ႔ေနတဲ႔ ရီေနဆန္းပိုက္ကြန္တစ္ခု ..

ေျခ၊လက္၊စိတ္နဲ႕ ေစတသိက္ ၅၂ လံုး

အားလံုးကို အုပ္မိခဲ႔တယ္။

အေမ ...

ဘုရားသခင္ရဲ႕အမွားျပင္ဆင္ခ်က္။

ကံတရားရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲသတင္း၊

ဒီဘ၀ရဲ႕

ဒုလႅဘတရားစစ္စစ္ ....။ ။

Zephyr

ဒါကေတာ့ ခ်စ္ေသာ သားေသးေသးေလး ကၽြန္မ ေမြးေန႔အတြက္ ေရးေပးထားတဲ့ ကဗ်ာပါ။ post-post modern ပါပဲ း)

(သား..ေမ့ေမြးေန႔အတြက္ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ေရးေပးဆိုေတာ့ လြယ္ပါတယ္ ဆိုၿပီး ေရးေပးလုိက္တဲ့ကဗ်ာပါ.. ပါရမီထူးပံုက ႏႈတ္တုိက္ကိုရြတ္ေပးတာပါ။ ..ဖတ္ၾကည့္ပါဦး)

ကဗ်ာ

ကဗ်ာ ကဗ်ာ

ကဗ်ာ ကဗ်ာ ကဗ်ာ

ကဗ်ာ ကဗ်ာ ကဗ်ာ ကဗ်ာ

ကဗ်ာ ကဗ်ာ ကဗ်ာ ကဗ်ာ ကဗ်ာ

ကဗ်ာ ကဗ်ာ ကဗ်ာ ကဗ်ာ

ကဗ်ာ ကဗ်ာ ကဗ်ာ

ကဗ်ာ ကဗ်ာ

ကဗ်ာ

ေခတ္ေန

ဒါကေတာ့ ကၽြန္မညီမ အိၿႏၵာ ရဲ႕ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ ကဗ်ာပါ။

ဒီဇင္ဘာႏွင္းဆီ

ဆယ့္ေလးရက္ ဒီဇင္ဘာ
ႏွင္းသားကို ပြတ္တိုက္သြားတဲ့
ေရခဲေလျပည္ေတြၾကားမွာ

ၿမဴေတြထဲ အလင္းညွိလိုက္တဲ့

ေန႔ဦးေရာင္ၿခည္သစ္ေအာက္မွာ
သံမဏိနဲ႔ နန္းခတ္ထားတဲ့ပြင့္ခ်ပ္လႊာ
ႏူးညံသလို မာေက်ာထက္ရွ
ေအးစက္သေလာက္ ဆန္းၾကယ္လွပခဲ့

ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ထဲက ေဆးစပ္ခက္တဲ့ အေရာင္လို
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ရဲ႕ သိပ္သည္းလြန္းတဲ့ အနက္လို
ေလတိုက္တိုင္း မႏြဲ႕တတ္တဲ့ ႏွင္းဆီရနံ႔
အဲဒီ့ေန႔ေပၚကစ ဖူးခဲ့..တယ္.။

ဘ၀ဟာ...
ဒီဇင္ဘာလို တိတ္ဆိတ္ျငိမ္းခ်မ္းေနမလား.
ဘုရားသခင္နဲ႔ တစ္လတည္းဖြားျမင္ခဲ့တဲ့ ေမတၱာေတာ္ေအာက္မွာ
သူမေကာင္းကင္က ျပသဒါးေတြအံုမိႈင္းဆိုင္းၾကြ
အဲဒီ့ ေကာင္းကင္ထက္မွာမွ
အခ်စ္ဟာ
ဖ်တ္ကနဲလြင့္ေၾကြလြယ္တဲ့.. ညေနခင္းရဲ႕..ၾကယ္..

စိတ္ အိုင္းအနာေတြ ရင္းေနရတဲ့ ဥတုရာသီပါ..
တိုက္ခတ္ေလကေတာင္ ထိုးစစ္ေတြလို ျပင္းရွ
တဟူးဟူး အရိုင္းဆန္တဲ့ ေလာကဓံအခင္းအက်င္းထဲ
အႏုပညာကလြဲလို႕
အရာရာ ဟာ....တဖ်တ္ဖ်တ္ လြင့္ေမ်ာတုန္ခါခဲ့..

ဘ၀ဆိုတာက.
ရန္သူကို တန္ျပန္တိုက္ခိုက္ဖို႔
အလွပဆံုးခြက္ျပထားရတဲ့ ပါးပ်ဥ္းတစ္ခု လို
ေပ်ာင္းအိႏြဲ႕သြယ္သေလာက္
လိုအပ္ရင္ ရက္စက္တတ္ခဲ့ေပါ့...

ေျဖရန္မလိုအပ္တဲ့ ေမးခြန္းေတြကိုေတာ့
ေရခဲရိုက္သိမ္းထုတ္လိုက္ေပါ့ ဒီဇင္ဘာ
သူမေက်ာျပင္အတြက္
သံခ်ပ္ကာ ၀တ္စံုတစ္ခု မလိုပါဘူးးး
သူမ ပြင့္ဖတ္ေတြကိုက
သံမဏိနဲ႔သြန္းဆစ္ခဲ့တာေလ..။

(ခ်စ္ခင္ရေသာ မမအတြက္ စိတ္၏ေအးခ်မ္းသာယာျခင္းမ်ားနဲ႔ ျပည့္စံုလွပေသာ ေမြးေန႔ေပါင္းမ်ားစြာေစာင့္ႀကိဳေနပါေစ)

အိျႏၵာ

ဒါကေတာ့ ကၽြန္မ ေမြးေန႔မတိုင္ခင္တည္းက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုၿပန္သံုးသပ္ၿပီး ေရးထားမိတဲ့ ကဗ်ာပါ။ တကယ့္တကယ္က် ဒီေန႔မွပဲ ကဗ်ာကို လက္စသပ္ႏိုင္တာပါ။ ေမြးေန႔အမွတ္တရ ပဲတင္လုိက္ပါတယ္။

မေနာ္ဟရီ စစ္တမ္း

အမ်ားအၿမင္မွာေတာ့

ငါက .. ဒါဏ္ရာစုေဆာင္းသူ

ေသာကေတြနဲ႔ အနားသပ္သူ အပူသည္..

ၿဖစ္သင့္တာက လက္နက္တပ္ဆင္ေရးသမား

ဇာတ္ညႊန္းၿပင္ဆင္သူ .. ဖန္ဆင္းႏိုင္သူ တန္ခိုးရွင္ ..

တကယ္တမ္းက်ေတာ့

အဲဒါေတြက ငါၿပင္ဆင္ခြင့္မရွိတဲ့ ငါ့ရဲ႕စာမ်က္ႏွာေတြ

ၿဖစ္ေနတာေတြက ၿမင္ေနရတဲ့အတိုင္း ၿမက္ရိုင္းေတြခ်ည္းေတာထ ..

ေသခ်ာတာက..

ေနာက္ဘဝအတြက္အမွာစာကလည္း ေရာက္မလာေသး

Demand နည္းေနေသးသတဲ့ …

ခပ္ေကြးေကြးေလး ၿငိမ္သက္ေနတဲ့ လလို ..

ငါ .. ဘာကိုမွအၿမင္မက်ယ္ခ်င္ေတာ့ဘူး …

စိမ္းလန္းခဲ့ဖူးတဲ့ ေတာအုပ္လည္း အခန္႔မသင့္ရင္ေတာ ့မီးသင့္မွာပဲ

ၾကည္လင္ေနတဲ့ ေရအိုင္လည္း ေနၿပင္းလြန္းလာရင္ ခမ္းေၿခာက္ရမွာပဲ

ငါက.. သူတုိ႔ထက္ ဘာမွပိုမသာတဲ့ ဇာတ္ေကာင္

ကားလိပ္ခ်ရင္ေမွာင္တဲ့အေၾကာင္းေလာက္သာသိတဲ့သူ ..

ဘာ ပိုရွဴေနခ်င္စရာ အေၾကာင္း ရွိလုိ႔လဲ ..

ေၿခရွိလက္ရွိ မလႈပ္ရွားႏိုင္သူ အေတြးရွိ အၿမင္ရွိ မတိုးတက္ႏိုင္သူ

ဦးေႏွာက္ရွိ ႏွလံုးသားရွိ ဘာကိုမွ တတ္ေၿမာက္ခံစားမေနခ်င္ေတာ့သူ

စကားလံုးေတြကေတာ့ ငါေမာ့ေသာက္လုိက္လုိ႔ကုန္ၿပီ

ညွီစို႔စို႔ ပါဒတခ်ိဳ႕ကိုေတာ့အသားမက်ေသးလို႔ ခ်န္ထားခဲ့ရတယ္

တကယ္ဆို .. ငါ ဘာကို အနံ႔ခံေနေသးတာလဲ …(စဥ္းစားမရဘူး)

တေလာကလံုး ဝရုန္းသုန္ကားၿဖစ္တဲ့အထိ ..

အားလံုးကို စတိၿဖစ္ၿဖစ္ .. မူးရစ္ပစ္လုိက္သင့္တာ

ေမးထူးေခၚေၿပာ ေဝါဟာရမ်ားႏွင့္ထူပ်စ္ေစးကပ္

ငါက တစ္ခန္းရပ္ဇာတ္ေတြကို ဆက္လက္ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတတ္သူ

ဆူလြယ္ နပ္လြယ္ ၿပီးလြယ္ ေမ့လြယ္ေတြကို ရြံမုန္းတတ္သူ

ေနာက္ဆံုး ဒါေတြနဲ႔ပဲနပမ္းလုံးရင္း က်င့္သားရလာသူ….

ပံုၿပင္ေတြကေတာ့ ဒါပါပဲလို႔ အဆံုးသတ္ၾကသတဲ့

ဇာတ္ေတာ္လာေတြကေတာ့ ဤတြင္ၿပီး၏ ေပါ့ ..

ခုေတာ့ … နိဂံုးခ်ဳပ္စကားလံုးေတြက ေပ်ာက္ဆံုး

အသံုးအႏႈန္းေတြလည္း လက္ကုန္ေၿခပန္း …

ဝဋ္ေၾကြးေတြက တသီတတန္းလုိက္ပါလာတယ္

ဖိတ္စာမရလုိက္တဲ့ ကံေကာင္းၿခင္းေတြကေတာ့

ေဟာဟို႔ ေတာအုပ္ကေလးထဲမွာ သူ႔ဘာသာသူ စိမ္းလန္းရွင္သန္ ..

အမွန္တရားဆိုတာ ေတြနဲ႔အတူ

ထူထူပိန္းပိန္း …ၿမဴေတြအလိမ္းလိမ္းနဲ႔ ….

မေနာ္ဟရီ

လူပ်က္

Saturday, December 5, 2009

ပံုကို ပန္းခ်ီေအးကို ရဲ႕ performance တစ္ခုကယူပါတယ္။

လူပ်က္

တကယ္ဆို
ဇာတ္ဝင္ခန္းအစမွာကတည္းကိုက
နားထင္ကိုေသနတ္နဲ႔ေထာက္
ရဲရဲေတာက္သတ္ေသပစ္လုိက္တဲ့အခန္းနဲ႔စခဲ့သင့္တယ္။

ခုေတာ့ ………
ကတိကဝတ္မပါေသာငရဲမ်ားစြာနဲ႔ခင္းက်င္းေနထိုင္
မ်က္ရည္မဲ့နာက်င္ေသြ႕ေၿခာက္အက္ကြဲ
ဇာတ္ဆရာငနဲကလညး္ မိန္႔မိန္႔ၾကီးထိုင္လုိ႔

ငါတုိ႔က သူ႔ေရွ႕စစ္တုရင္ခံုေပၚက
နယ္ရုပ္ကေလးေတြမို႔လုိ႔လား
သြားစမ္းပါ…………….
ေသရာပါအမာရြတ္ေတြၿပန္ၿပန္စမ္း
ေသၿပီးရင္းေသေနရတဲ့အခန္းေတြ
ရပ္တန္းကရပ္သင့္ေနၿပီ။

ငရမန္ကန္း
ဥဒုမၼရေဒဝီ
ယုဒရဲ႕အနမ္း
အင္ၾကင္းပန္းေတြနဲ႔စူဠသုဘဒၵါ
ရာဇဝင္ေတြၿပန္ၿပန္လွည့္လာဆဲ
မြဲၿပာပုဆိုးေတြလည္း စုတ္ၿပဲလို႔။

မၿမင္ရေသာေသြးစက္ေတြကညွီတယ္
နံနက္ခင္းအသစ္စက္စက္ေတြက မီးခိုးတလူလူနဲ႔
ဘယ္သူဟာကယ္တင္ရွင္မွန္းမသိႏိုင္တဲ့့ဇာတ္
ဝါဝါလက္*ေတြလိုအဆက္မၿပတ္ငိုေၾကြးေနရမွာတဲ့လား။

ဒီမွာ ဇာတ္ဆရာ
ခင္ဗ်ားသေဘာတူညီမႈမပါလည္း
လက္ထဲမွာ ေသနတ္တစ္လက္ရွိေနခဲ့ၿပီဆိုပါေတာ့..

ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရုပ္သိမ္းၿငိမ္းမႈတ္
နိဂံုးခ်ဳပ္ပစ္လုိက္ရမွာ
ရယ္စရာေတာ့မေကာင္းမွာေသခ်ာတယ္
…………………။

မေနာ္ဟရီ
၁၃၊၇၊၀၉ - ၂၂၊၇၊၀၉

wawalak :

During the Dreamtime, a mythic time when gods and goddesses still walked the earth, the Wawalak, a pair of Australian aboriginal sister goddesses, accidentally polluted the sacred waterhole of Yurlungur, the Great Rainbow Serpent, with a single drop of menstrual blood. In angry response, rain poured down and the waterhole flooded.

Yurlungur then emerged from the waterhole and swallowed the sisters in a huge gulp. It was until later when Yurlungur was told to regurgitate the sisters that the Wawalak were reborn into the light.