မွတ္စုမ်ား

Wednesday, November 19, 2008

မွတ္စုမ်ား

ေဖေဖ နဲ႔ ေမေမ

သူတို႔ကၽြန္မကို ဒီကမၻာေၿမဆီေခၚေဆာင္လာတုန္းကေတာ့ ကၽြန္မဟာ “ရတနာ”တစ္ပြင့္ပါပဲ..။တယုတယသိမ္းဆည္းထားခဲ့ၾကသလို “တန္ဖိုး”
လည္း႐ွိခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ေက်းဇူး အနႏၲပါ..ေမေမ..ေက်းဇူးအနႏၲပါ ေဖေဖ..။ ဒီေက်းဇူးေတြကိုကၽြန္မက ခုထိဆပ္ခြင့္မၾကံဳခဲ့ေသးဘူး…။ၿပီးေတာ့..သူတို႔ ဒိုင္ယာရီထဲက ၿပႆဒါးရက္တစ္ရက္ကိုလည္း ခုထိဖဲ့ထုတ္မေပးႏိုင္ခဲ့ေသး
ဘူး…။ပဥၥလက္တန္ခိုးနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ပန္းေလးတစ္ပြင့္ခိုးယူခံလိုက္ရတဲ့ေန႔တစ္
ေန႔ေပါ့..။ကၽြန္မဟာ ေလာကၾကီးရဲ႕အပူအေအးေတြကို မမွ်မတခံစားခဲ့ရၿပီး
ပါၿပီေမေမ..။ေနပူခံထြက္ေလွ်ာက္ခဲ့ၿပီးကာမွ ၿပန္စရာလမ္းကေပ်ာက္ေနခဲ့
ရၿပန္တယ္…။ေမေမရယ္….ေမေမ့ရင္ခြင္ဆီကထြက္ခြာခဲ့တဲ့လမ္းကေလးကို
ၿပန္လည္တည့္မတ္ေပးပါဦး..။ကၽြန္မလွည့္ၿပန္ခ်င္လွပါၿပီ…။

မႏွင္းၿဖဴ နဲ႔ နဂါးေလး

မႏွင္းၿဖဴဆိုတာ ကၽြန္မေနာက္မွ ကမၻာၾကီးးကိုေၿခခ်ခြင့္ရတဲ့ညီမေလးပါ…။
နဂါးေလးကေတာ့ အငယ္ဆံုးေပါ့…။ႏွင္းေငြ႕ေတြလိုသိပ္သည္းေအးစိမ့္ေနတတ္
တဲ့ မႏွင္းၿဖဴေလး က ကင္းၿမီးေကာက္ေတြလိုပဲ..အဆိပ္ၿပင္းတယ္။ နဂါးေတြရဲ႕
မ်က္ေစာင္းကလည္းအေၾကာင္းမေ႐ြးတတ္ပါဘူး…။ဒါနဲ႔ေတာင္ ကၽြန္မက စည္း
အၿပင္ကိုကိုယ္တိုင္ထြက္ခဲ့မိတာေလ..။ခြင့္လႊတ္ပါညီမေလးေရ..။ခံတပ္ေတြ
ေကာင္းတိုင္းလည္းတိုက္ပြဲေတြမႏိုင္ ႏိုင္ပါဘူး..။ကံၾကမၼာက႐ွိေသးတယ္ေလ.။
ကၽြန္မကေတာ့ ႐ူး႐ူးမိုက္မိုက္နဲ႔ သစၥာ႐ွိေခြးေလးတစ္ေကာင္နဲ႔တူတုန္းပါပဲ…။
ခုခ်ိန္က်ကာမွ ငွက္ကုလားအုတ္လည္းၿဖစ္ခြင့္မရ..။ေရခဲငွက္ ဘ၀ကိုလည္း အခဲမေၾကနဲ႔..။ေန႔ရက္ေတြကို႐ုန္းကန္ထုတ္ေနတဲ့ ကၽြန္မကိုသူတို႔က က႐ုဏာ
သက္ေနၾကတုန္း..။ကၽြန္မ တရားခဲ့ပါသလား..။

မ်က္လွည့္ဆရာ

ကိုယ့္ကိုယ္ကုိ “ုမ်က္လွည့္ဆရာပါ ”လို႔ေၾကညာထားပါလ်က္ နဲ႔ တအံ့တၾသေငး
ေမာၾကည့္မိတာ ကေတာ့ …ပဥၥလက္ရဲ႕တန္ခိုးပဲလား..။ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ရဲ႕ညံ့
ဖ်င္းမႈပဲလားေတာ့မသိပါဘူး..။အံစာအပြင့္ေတြကိုေရတြက္ရင္း ေၾကြအံမကစား
တတ္တဲ့ ဘုရားသခင္ကိုတိုင္တည္ရင္း..ပြဲခင္းထဲ အဆိပ္တက္ခဲ့ရတာေလ…။
လွည့္စားမႈေတြမွန္းသိသိၾကီးနဲ႔ အားတင္း ယံုၾကည္ပစ္လိုက္ရတာ ..။တကယ္
ေတာ့..ပ်င္းစရာေကာင္းသလိုနာက်ည္းစရာလည္းေကာင္းပါတယ္..။အားတင္း
လွည့္ထြက္ဖို႕ၾကိဳးစားလိုက္ခ်ိန္မွာ..ကၽြန္မေၿခေထာက္မွာ အၿမစ္ေတြကဖြာရရာ
က်ဲၿပန္႔လို႔..။ဥယ်ာဥ္မွဴးတစ္ဦးေတာ့ အလို႐ွိေနခဲ့ၿပီ..။ ကၽြန္မကို အၿမစ္က တူး
ထုတ္သြားႏိုင္ဖို႔ေပါ့…။အသက္႐ွင္လ်က္နဲ႕ေလ..။

မိတ္ေဆြ

ကၽြန္မဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ..“မိတ္ေဆြ”လို႔ေခၚလို႔ရတဲ့ လူတခ်ိဳ႕နဲ႔ဆံုေတြ႕ခဲ့ရဖူး
တယ္..။အဲဒီ “မိတ္ေဆြ” ဆိုတဲ့ေ၀ါဟာရကိုတိတိက်က်..အဓိပၸါယ္ မဖြင့္ဆိုရ
ေသးခင္မွာပဲ..ကၽြန္မက မိတ္ေဆြ သံုးမ်ိဳးသံုးစား ႐ွိတာကိုေတြ႕လိုက္ရၿပီးေနၿပီ။
ပထမ အမ်ိဳးအစားက “ေလ” နဲ႔တူတယ္..။ကိုယ္က ေအာက္စီဂ်င္ အၿဖစ္႐ွဴ
သြင္းလို႔ရသလို..ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ အၿဖစ္လည္း႐ွဴထုတ္လိုက္လို႔ရတယ္။
သူတို႔ဟာ ရန္သူေတြလည္းမဟုတ္ၾကသလို မိတ္ေဆြစစ္ေတြလည္းမဟုတ္ၾက
ဘူး..။
ဒုတိယတစ္မ်ိဳးကေတာ့..ေနာက္ေက်ာကဓါးေတြနဲ႔တူတယ္။မ်က္ႏွာဖံုးအတုေတြလည္းစြပ္ထားၾကေသးရဲ႕..။ခက္တာက မ်က္ႏွာဖံုးမွန္းသိသိနဲ႔ ဆြဲခြာမရခဲ့တာ
ေလ…။သူတို႔ဟာ ရန္သူစစ္စစ္ေတြပါပဲ..။
တတိယတစ္မ်ိဳးကေတာ့ ပုလဲနဲ႔တူတယ္..။သူတို႔ကို႐ွာဖို႔ဆိုတာ ဟိုးေရနက္ထဲ
ထိကိုယ္တိုင္ဆင္း ၿပီး ကိုယ္တိုင္အမြန္းခံရေသးတယ္။ ေတြ႕ခ်င္မွလည္းေတြ႕
ရတတ္တာမ်ိဳးေလ..။ကိုယ္တိုင္က ဆလံုေတြလိုေရငုတ္ကၽြမ္းက်င္ဖို႔ကလည္း
လိုပါေသးတယ္။

ေ႐ွ႕ၿဖစ္ဖတ္သူမ်ား

ကၽြန္မက ကံဇာတာကိုစစ္ေဆးဖို႔၀ါသနာပါတတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္မဟုတ္ေလ
ေတာ့ ဘယ္ေ႐ွ႕ၿဖစ္ဖတ္ဆရာကိုမွ ဘာမွ မေမးခဲ့ဖူးဘူး..။ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့
ကၽြန္မဟာ ဘုရားသခင္ရဲ႕စာမ်က္ႏွာေတြနဲ႔လူၿဖစ္ခဲ့ရတာ လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံု
ၾကည္တယ္ေလ..။ဒါဟာ..ကၽြန္မအတြက္ လံုေလာက္တဲ့အေၿဖပါ..။ကၽြန္မလက္
ကလိုင္းေတြကိုၿပဳၿပင္ဆြဲသားႏိုင္သူဟာ ဘုရားသခင္ကလြဲလို႔ဘယ္သူမွမၿဖစ္
ႏိုင္ပါဘူး..။ကၽြန္မရဲ႕ေကာင္းၿခင္းဆိုးၿခင္းေတြဟာ ဘုရားသခင္ ထံကလာတဲ့ ဆု
ေၾကး၊ဒဏ္ေၾကးေတြပဲၿဖစ္တယ္လို႔ ကၽြန္မယံုၾကည္ထားပါတယ္။လူေတြဟာစိုက္
တဲ့အတိုင္းးရိတ္သိမ္းတတ္ၾကရတာပဲမဟုတ္လား..။သူတစ္ပါးစိုက္ထားတာေတြ
ကိုခိုးယူရိတ္သိမ္းတတ္တဲ့ သူတခ်ိဳ႕ကလြဲရင္ေပါ့…။

ဆရာ၀န္

သူတို႔ကိုၾကည့္ရတာ တၿဖည္းၿဖည္းနဲ႔ေဆာင္းဥတုဆန္လာတယ္။ႏွင္းေတာထဲ
မွာ စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႔ေလွ်ာက္ေနၾကတဲ့သူေတြလိုပဲ..။တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း ႐ူပေဗ
ဒ ပညာ႐ွင္ဆန္ခ်င္လာတယ္။ သီအိုရီအကိုးအကားနဲ႔ သက္ေသၿပခ်က္မခိုင္လံု
ရင္ဘာမွမလုပ္တတ္ၾကေတာ့သလိုပဲ..။ကၽြန္မကမြန္းၾကပ္ေနခ်ိန္မွာ သူတို႔က
ကၽြန္မကိုစစ္ေဆးေရးအတြက္ ညႊန္ၾကားခ်က္ေတြေပးလို႔ေကာင္းတုန္း..။ကၽြန္မ
ကနာက်င္ခံစားေနရခ်ိန္မွာ..သူတို႔က results ေတြကိုဇေ၀ဇ၀ါဖတ္တုန္း…။
ကၽြန္မက အသက္ငင္ေနတဲ့အခ်ိန္အထိသူတို႔ကေခါင္းခါၿငင္းပယ္ တုန္း…။
Hypnosis ကိုကၽြမ္းက်င္ပိုင္ႏုိင္တဲ့ Psychiatrist မ်ား႐ွိရင္ေတာ့ ကၽြန္မ ကုသ
ခံခ်င္ပါတယ္..။ဒါမွမဟုတ္လည္း တစ္ေလာကလံုးကို အိပ္ေမြ႕ခ်..အသစ္ကၿပန္
စခိုင္းခ်င္ပါတယ္။

ဇာတ္ခံု

အလိုမတူပဲကရတဲ့ ကကြက္ေတြက မ်ားမ်ားလာေနတယ္။ၾကာလာေတာ့လည္း
သမၻာရင့္ေၾကးစားသ႐ုပ္ေဆာင္ေတြနဲ႔တူတူလာတာမဆန္းပါဘူး..။မွန္ထဲၿပန္
ၾကည့္ရင္ကိုယ့္ကိုယ္ကိုသိပ္မမွတ္မိခ်င္ဘူး.။မွတ္မိၿပန္ရင္လည္းမသတီခ်င္ဘူး။
တစ္ခါတစ္ခါေတာ့ကိုယ့္ေၿခကိုယ့္လက္ေတြကိုလာသိုင္းထားတတ္တဲ့ ႐ုပ္ေသး
ၾကိဳးေတြကိုၿဖတ္မိခ်င္တတ္ၾကတာပဲေပါ့..။ကၽြန္မကဓားကိုင္မကၽြမ္းက်င္ၿပန္ဘူး။
ေၿမပံုမပါတဲ့လမ္းေတြကိုေလွ်ာက္ရင္းေလွ်ာက္ရင္း …ဒီကြန္တိုမ်ဥ္းေတြထဲပဲတ
လည္လည္ၿပဳတ္က်ေနေတာ့တယ္။ဇာတ္သိမ္းကားလိပ္ခ်မယ့္အခ်ိန္ကလည္း..
ခုထိသံသရာ႐ွည္တုန္း..။ခက္ပဲခက္ရခ်ည္ေတာ့ရဲ႕..။

ဇာတ္ညႊန္း

ကၽြန္မဘ၀ကိုေရးသားခဲ့တဲ့ ဇာတ္ညႊန္းေရးဆရာကို ကၽြန္မက ဘုရားသခင္လို႔
သတ္မွတ္ထားခဲ့တာ…။ဒါေပမယ့္ မာရ္နတ္ရဲ႕ဇာတ္ေတြကို၀င္၀င္ကေပးေနရ
တတ္တာကေတာ့ စဥး္စားစရာပဲ…။စည္းကမ္းမ႐ွိတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ေၿခလက္ေတြကို
ကၽြန္မက ..တားဆီးပိတ္ပင္ထားဖို႔ရာက်ေတာ့လည္း..ကၽြန္မက ၾကိဳးေတြနဲ႔ ႐ႈပ္
ေနတဲ့ ႐ုပ္ေသး႐ုပ္ၿဖစ္ေနခဲ့ၿပန္ေရာ…။အမွန္ေတာ့ လူ႔အလိုနတ္မလိုက္ႏိုင္တာ
ပါ..။ဒီေန႔ဟာ ေနသာလို႔ ကၽြန္မတို႔ေၿခခင္းလက္ခင္းသာယာတယ္လို႔ထင္ေပ
မယ့္..မထင္မွတ္တဲ့ေထာင့္က ၀င္လာတတ္တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြအရ..ကၽြန္
မတို႔ၾကံဳရာေကြ႕ကိုၾကံဳရာတက္နဲ႔ဆက္ခဲ့ရတာလည္းနည္းမွမနည္းပဲ..။တကယ္
ေတာ့ပညာသားပါလြန္းလွတဲ့ဇာတ္ကြက္ေတြေၾကာင့္သာ..ကၽြန္မတို႔ အကယ္ဒ
မီရခဲ့ၾကတာမဟုတ္လား..။ဆုတံဆိပ္ေတြကမ်ားေတာ့ ခါးခ်ည့္ေနခဲ့ရၿပီ…။

ခ်စ္သူ

“ခ်စ္သူ”ဆိုတာကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ အဘိဓာန္ထဲမွာ အရာအားလံုးနဲ႔ကင္းလြတ္
တဲ့ေ၀ါဟာရပါ..။ပုံၿပင္ထဲက “မင္းသား”တစ္ပါးလိုလည္းတင့္တယ္ အၿပစ္ကင္း
တယ္.။။သံစဥ္ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးေတြနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ေန႔ရက္ေတြကိုအေရာင္တင္
ေပးတတ္သူလည္းၿဖစ္တယ္။ ကၽြန္မရဲ႕နာတာ႐ွည္ေရာဂါေတြကို ပဥၥလက္နဲ႔
လွည့္သိမ္းဖယ္႐ွားႏို္င္သူလည္းၿဖစ္တယ္။ေမွာင္မိုက္အတိၿပီးတဲ့ညေတြကို အခန္းဆက္စကားလံုးေတြနဲ႔ လင္းခ်င္းေစႏိုင္သူလည္းၿဖစ္တယ္။ကၽြန္မေပၚကို
ႏူးႏူးညံ့ညံ့ၿဖာက်ေနမယ့္..အၿဖဴေရာင္လေရာင္ၿခည္ေလးလည္းၿဖစ္ေသးတယ္။
ကၽြန္မရဲ႕အနာဂတ္ေန႔ရက္ေတြကိုဖြဲ႕ႏြဲ႕ေပးသူလည္းၿဖစ္တယ္။..ၿပီးေတာ့……
အဲဒီအရာအားလံုးကိုဖ်က္ေၿခြခ်ႏိုင္သူလည္းၿဖစ္ေသးတယ္။
(ခုထိေတာ့ အိပ္မက္ေတြက ကေယာက္ကယက္နဲ႔ ေသြးပ်က္စရာေကာင္းေန
တုန္းပဲ…)

အိပ္မက္

အိပ္မက္ဆိုးေတြကိုညစဥ္ရက္ဆက္ အခန္းဆက္မက္ရတတ္တဲ့အခါ..ေၾကာက္
႐ြံ႕တုန္လႈပ္ၿခင္းေတြကပ်င္းရိၿငီးေငြ႕လာတာဆန္းသလား..။အနက္ေရာင္စုတ္
ခ်က္ေတြခပ္မ်ားမ်ားနဲ႔ မၾကားတၾကားအိပ္မက္ေတြကို ကၽြန္မကမုန္းတယ္..။
တစ္ညလံုးမအိပ္ပဲငုတ္တုတ္ထိုင္ေနတာကမွ အကိ်ဳး႐ွိဦးမယ္ေလ…။တခ်ိဳ႕အိပ္
မက္ေတြကေတာ့ ကၽြန္မကိုႏြမ္းလ်ေစတဲ့အထိ..ၿဖားေယာင္းတတ္လြန္းပါတယ္။
ဘ၀မွာ“ခ်ိဳ”ဖူးတာလည္းဒီၿဖားေယာင္းအိပ္မက္ေတြပဲ႐ွိခဲ့တာကိုး…။ခပ္တိုးတိုး
တိုက္ခတ္လြင့္ေမ်ာလာတဲ့..အိပ္ဖန္ေစာင့္နတ္သားရဲ႕ဗ်တ္ေစာင္းသံမွာ…အိပ္
မက္ရဲ႕အပိုင္အစေတြပါလာေသးလား…ကၽြန္မ ေ၀၀ါးစြာၾကည့္ေနမိခဲ့တယ္။

ၿပိဳင္ပြဲ

ငယ္ငယ္တည္းက ကၽြန္မခုထိေၿပးေနခဲ့ရတာ..။မရပ္မနားပါပဲ..။ၿပိဳင္ပြဲမ်ားစြာမွာ
ဆုတံဆိပ္မ်ားစြာနဲ႔ ..ႏိုင္လ်က္နဲ႔ ႐ႈံးခဲ့သလို ႐ႈံးလ်က္နဲ႔လည္းႏိုင္ခဲ့ရဖူးပါတယ္။
တယ္..။ၿပိဳင္ပြဲရဲ႕အထာေတြကိုမသိရခင္တုန္းကေတာ့..ကၽြန္မဟာ အားသြန္ခြန္
စိုက္ေၿခလွမ္းေတြနဲ႔..ေ႐ႊေရာင္အိပ္မက္ေတြကိုမွမရရင္ မ်က္ရည္စိုခဲ့ဖူးတာေပါ့။
ခုေတာ့…ကၽြန္မက ၿပိဳင္ပြဲေတြအေၾကာင္းေကာင္းေကာင္းသိေနတဲ့သူတစ္
ေယာက္ၿဖစ္ေနခဲ့ၿပီ..။ဒါေတာင္မွ..အ႐ႈံးေတြကိုေတြေတြေ၀ေ၀နဲ႔စိုက္ၾကည့္ေနမိ
တတ္တုန္း..။ မစိုက္ပဲနဲ႔ ရိတ္သိမ္းသြားတဲ့ပ်ိဳးခင္းေတြကို တအံ့တၾသတရားရေန
မိတုန္း..။တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မဟာ အမွတ္သညာနည္းတဲ့မိန္းမတစ္ေယာက္ပါ
ပဲ…။
ပန္းတိုင္
အႏို္င္အ႐ႈံး
နားလည္ရခက္ၿခင္းမ်ား
ယံုမွားသံသယ
နိဂံုး

ၿပည္ဖံုးကား

အခ်ိန္မတို္င္ခင္ၿပည္ဖံုးကားက်လာခဲ့ရင္…..
ကၽြန္မေကာင္းကင္က ေမာင္ရင္ဆိုင္းထမ္းၾကယ္စုကေလးနဲ႔ေ၀းသြားရမွာပဲ
ေၾကာက္ပါတယ္..။
ကၽြန္မက ၾကယ္ကေလးရဲ႕ေမေမၿဖစ္ခ်င္ေသးတယ္ေလ………။ ။
မေနာ္ဟရီ

ေသာ့အပ္ခဲ့တယ္

Tuesday, November 18, 2008

ခ်ိဳသင္းက မနက္ၿဖန္ ႏို၀င္ဘာ ၁၉ ရက္က ဆရာဦးတင္မိုး ေမြးေန႔ဆိုလို႔
တေလာက စာအုပ္ေတြစု႐ွင္းရင္း ကဗ်ာေတြစုထားတဲ့ မွတ္စုစာအုပ္ထဲမွာ
ၿပန္ဖတ္လိုက္ရတဲ့ ဆရာ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကိုသတိရၿပီးတင္ေပးလိုက္ပါတယ္။
အဲဒီကဗ်ာေလးကို ၁၉၉၀ ႏို၀င္ဘာ စပယ္ၿဖဴ မဂၢဇင္း ကကူးထားခဲ့တာပါ။
ဆရာေဇာ္ဂ်ီ အမွတ္တရလည္းၿဖစ္ပါတယ္။
ဆရာဦးတင္မိုးရဲ႕လွပခ်ိဳေၿပတဲ့ကဗ်ာစာသားေတြထဲကေန..ကၽြန္မတို႔ရဲ႕
ေဗဒါလမ္းအ႐ွင္သခင္ကိုေတြ႕ၾကရပါလိမ့္မယ္...။အဲဒီတုန္းကတည္းက
ကၽြန္မက အဲဒီကဗ်ာေလးကိုခ်စ္လို႔ကူးထားခဲ့တာၿဖစ္ပါတယ္...


ေသာ့အပ္ခဲ့တယ္

(၁)
မိုးဦးက်တစ္ညေန
စိန္ပန္းေတြရဲရဲေ၀ေနတုန္း
ေနေရာင္လည္းမၿပတၿပ
မိုးစက္ေတြလည္းမက်တက်နဲ႔
တစ္မ်ိဳးလွတစ္မ်ိဳးသစ္ေနတဲ့
ခ်စ္စရာ့ညေနခင္းမွာ
အဘိုးအိုရဲ႕အိမ္တံခါးေပါက္
ငါသြားလို႔ေခါက္ခဲ့တယ္။
ေဒါက္…ေဒါက္..ေဒါက္
“ဘယ္သူလဲ..”
အထဲကတိုးတိုးအသံ
တံု႔ၿပန္လာတယ္။
အားနည္းႏြမ္းလ် မရဏႏိုင္ငံသို႔ကူးအံ့ဆဲ
လဲၿပိဳလုလုခႏၶာကိုယ္နဲ႔ထြက္လာတယ္။
“ကၽြန္ေတာ္တို႔ပါ
အဘိုးရဲ႕သားေၿမးေတြပါ
အဘိုးရဲ႕အေမြစားအေမြခံေတြပါ”
အဘိုးဟာ အၿပံဳးရိပ္နဲ႔ေခါင္းကေလးညိတ္ၿပီး
ပုတီးစိပ္တာရပ္လိုက္တယ္
ကၽြန္ေတာ္တို႔ကိုလက္ခံစကားေၿပာတယ္။

(၂)
အဘိုးရဲ႕မ်က္လံုးေတြဟာ
ေတာက္ပစူး႐ွေနတယ္
ဇရာတရားေတာင္အံ့အားသင့္ေနရတယ္
သူ႔မွာၿပည့္၀တဲ့အသိဥာဏ္ေတြ
ႏူးညံ့တဲ့စိတ္ေစတနာေတြ
မွည့္ရင့္ေနတဲ့ေတြးအေခၚေတြ
ပြင့္ခိုင္သီးၿပည့္ပင္လံုးမွည့္ပါပဲ..။
သူ႕စကားသံက
မာန္မနမပါလို႔
သာယာတိုးညင္းေနတယ္
အတိတ္ကလုပ္ရပ္ေတြကိုသံုးသပ္ေ၀ဖန္ၿပတယ္
ပစၥဳပၸန္မွာဘာေတြၿဖစ္ေနလဲ
မမွိတ္ေသာမ်က္စိနဲ႔
သူၾကည့္ေနတယ္။
ပစၥဳပၸန္ရဲ႕အားမာန္ကိုလည္း
ထိုက္ထိုက္တန္တန္အသိအမွတ္ၿပဳတယ္။
အနာဂတ္မွာစာေပအႏုပညာရဲ႕အလားအလာ
ဘာေတြဘယ္လိုၿဖစ္လာမယ္လို႔ခန္႔မွန္းၿပေနတယ္…
အဘိုးအိုရဲ႕စာဆိုဥာဏ္စြမ္းဟာ
ေလာင္ကမန္းလွ်ပ္ေရာင္ပါပဲ.။

(၃)
စာဆိုပညာ႐ွိၾကီးဟာ
ခံစားမႈအသိနဲ႔ကဗ်ာဖြဲ႕ခဲ့တယ္
သဒၵါလကၤာရ
အတၳာလကၤာရဆိုတဲ့
လကၤာရေတြကိုေ႐ွ႕တန္းမတင္
တန္ဆာဆင္မႈေတြကိုကုိယ္႐ွိန္သပ္
ၾကြားတတ္၀ါတတ္တဲ့စကားအသံုး
ၾကြားလံုးၿပစာလံုးေတြကိုေ႐ွာင္ခြာ
ေစတနာသက္ရာကိုေတးဖြဲ႕ခဲ့တယ္
စကားပရိယာယ္ေတြ
အၾကြားသတိဆြယ္ၿပီး
တကယ္တန္းဥဒါန္းၿဖစ္တဲ့
ေတးသစ္ေတြကိုဖြဲ႕ဆိုခဲ့တယ္
သူ႔ေခတ္မွာသူလမ္းေဖာက္ၿပီး
ရဲရဲၾကီးေလွ်ာက္ခဲ့တယ္။
လက္ညိႈးေငါက္ေငါက္ေတြကိုသူမမႈ
အတုအေယာင္ေတြကိုဂ႐ုမထား
သူ႔တရားနဲ႔သူ႔ကဗ်ာ
သူ႔အစဥ္အလာသစ္ေတြထြင္ခဲ့တယ္။
က်ိဳးေၾကာင္းဆင္ၿခင္တံုနဲ႔
အာ႐ံုခံစားမႈအသိ
ဂီတၾကိဳးညွိၿပီး
သတိနဲ႔စခန္းသြား
လမ္းမွားကိုေ႐ွာင္ကြင္း
စာေခတ္သစ္အေမွာင္ခြင္းခဲ့တယ္။
လက္ခုပ္တီးတိုင္းသူမေၿမာက္
ေနာက္လိုက္မ႐ွိတိုင္းသူမေၾကာက္
ထြန္းေတာက္တဲ့ကဗ်ာမီးတိုင္နဲ႔
ႏိုင္ငံရဲ႕အေတြးသစ္ကို
အုတ္ၿမစ္ခုိင္ခိုင္ခ်ခဲ့ပါတယ္။

(၄)
အဘိုးအိုဟာေက်ာက္စာတိုင္
အဘိုးအိုဟာမီး႐ွဴးတိုင္
ႏိုင္ငံရဲ႕တန္ေဆာင္ဆီမီးပါ
သည္ဆီမီးဟာဆီခန္းစၿပဳပါၿပီ
ဘ၀ဆည္းဆာညေနတာဟာ
မလြဲမေသြလာေနၿပီ..။
အ႐ြယ္အသက္ေတြကလည္း
ေၾကြ႐ြက္လိုတၿဖဳတ္ၿဖဳတ္နဲ႔
နိဂံုးခ်ဳပ္အခ်ိန္နီးပါၿပီ
မီးစာလဲကုန္
ဆီလဲကုန္တဲံ
ညေနမႈန္အခ်ိိန္ကလဲ
ေမွးမွိန္တဲ့အေရာင္ၿပေနၿပီ
မၾကာခင္
နီက်င္က်င္မီးေရာင္တန္းေလးကို
အေမွာင္လႊမ္းေတာ့မယ္။

(၅)
ေအး ..ေအး..ၿပန္ၾကေတာ့….တဲ့
က႐ုဏာသံနဲ႔ခြင့္ၿပဳတဲ့
အႏုဆံုးေလသံနဲ႔
အိပ္ခန္းထဲၿပန္၀င္သြားတယ္
ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီကို
ေလာကေသာ့တံအပ္ထားခဲ့တယ္
“ဖြင့္ၾကည့္ေပါ့..မင္းတို႔ဘာသာ
မင္းတို႔႐ွာတဲ့လမ္းမွာ
ၾကိဳက္တဲ့ပန္းစိုက္ၾကကြာ” လို႔
မွာထားေနသလိုပါပဲ…။ ။
တင္မိုး

(ဆရာေဇာ္ဂ်ီထံမွာ ဂါ၀ရၿပဳ၍အၿပန္ဖြဲ႕ဆိုပါသည္။)
၂၆.၉.၉၀ တြင္ကြယ္လြန္ေသာ ဆရာေဇာ္ဂ်ီသို႔…………

ခု..အဲဒီေသာ့ေလး ..ဆရာ ဘယ္သူ႔ေတြကိုအပ္သြားပါလိမ့္လို႔လည္း စာ႐ုိက္ရင္း
ေတြးေနမိေသးတယ္...ေသခ်ာတာကေတာ့ အဲဒီေသာ့ကေလး႐ွိေသးတယ္...

တစ္ေယာက္ေယာက္..

Saturday, November 15, 2008

ဒီ၀တၳဳတိုေလးက ၂၀၀၆ အိုင္ဒီယာ အထူးထုတ္မွာပါသြားခဲ့တာပါ....ကိုယ္ေရးေနက် အက္ေဆးဆန္ဆန္မ်ိဳးေပမယ့္ ေရးေနက်ပံုစံထဲကေနကြဲထြက္ေနသလို ခုခ်ိန္မွာခံစားရတယ္...


တစ္ေယာက္ေယာက္
(၁)
တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေၿပာၿပခ်င္တယ္။ရင္ထဲမွာၾကပ္ခဲေလးလံၿပီးထြက္ေပါက္မဲ့ေနတဲ့
ငါ့မ်က္ရည္ေတြအေၾကာင္း…။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေၿပာၿပခ်င္တယ္။
ငါဘယ္ေတာ့မွမရႏိုင္တဲ့ ဘယ္ေတာ့မွလည္းရယူၿဖစ္မွာမဟုတ္တဲ့ ဘ၀တစ္ခုအေၾကာင္း ။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေၿပာၿပခ်င္တယ္။ငါဘယ္လိုမွမတတ္ႏိုင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ လက္က်န္အင္အားနည္းပါးေနၿပီၿဖစ္တဲ့အေၾကာင္း..။
(ေနာင္တေတြနဲ႔ နပမ္းသတ္ေနရတဲ့ဘ၀ဟာတကယ္ေတာ့ ၀ိဘစၦရသလိုပါပဲ..)
တစ္ေယာက္ေယာက္ဆိုတာဘယ္သူလဲလို႔မေမးပါနဲ႔..။
ဘယ္သူဟာငါ့ရင္ထဲကို၀င္စာနာႏိုင္မလဲ..။ဘယ္သူဟာငါ့ဒါဏ္ရာေတြရဲ႕
နာက်င္မႈအတိုင္းအတာအတိုင္းလိုက္လံထိ႐ွႏိုင္မွာမို႔လဲ..........။
ဘယ္သူဟာငါ့ကိုစကားလံုးအက်ိဳးအပဲ့ေတြမပါပဲ အၾကည့္တစ္ခ်က္နဲ႔ကုစားႏိုင္မွာမို႔လဲ…။
တကယ္ေတာ့ငါဟာ ႐ူးသြပ္ေနတဲ့ေနေရာင္ၿခည္တစ္စသာၿဖစ္ပါတယ္…။
(၂)
တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုခ်စ္မိတဲ့အတြက္ဆံုး႐ႈံးမႈေတြအေၾကာင္း
တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေၿပာၿပခ်င္တယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို
မုန္းခ်င္ေနမိတဲ့ဆႏၵတခ်ိဳ႕ကို ေၿပာၿပခ်င္တယ္။အခ်စ္ခံရတယ္ဆိုတာ
တကယ္ေတာ့ ေခါင္းစဥ္လွလွေလးတပ္ထားတဲ့ ေဖေတာ့ေမာင္ေတာ့
၀တၳဳတစ္ပုဒ္သက္သက္ပဲလားလို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ေမးၾကည့္ခ်င္တယ္။
တစ္ေယာက္ေယာက္က ငါ့ရဲ႕အက်င့္သီလသိကၡာေတြကိုခိုးယူသြားတဲ့အေၾကာင္း
ငါဘယ္ခံု႐ံုးကိုတိုင္ရမွာလဲဆိုတာ တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေမးၾကည့္ခ်င္တယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကငါ့ကိုအႏိုင္က်င့္ဖို႔ၾကိဳးစားေနၿပီး တစ္ေယာက္ေယာက္ကို
ငါကအႏိုင္ယူခ်င္ေနတာကို တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေၿပာၿပခ်င္တယ္။
ၿပီးေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုငါကေမွ်ာ္လင့္ေနၿပီး တစ္ေယာက္ေယာက္
ကမ်ားင့ါကိုေမွ်ာ္လင့္ေနမလားလို႔ စိတ္ကူးယဥ္မိတဲ့အၿဖစ္အပ်က္ကို
(ဟာသတစ္ပုဒ္အၿဖစ္) တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေၿပာၿပခ်င္တယ္။
တစ္ေယာက္ေယာက္ကမွနားမေထာင္ေပးဘူးဆိုရင္ လည္းကိစၥမ႐ွိပါဘူး။
တစ္ခါတစ္ရံမွာေလထဲကစကားလံုးေတြရဲ႕တာ႐ွည္ခံမႈစံႏႈန္းနဲ႔
လူေတြရဲ႕ရင္ထဲကၿပီးလြယ္ပ်က္လြယ္သေဘာထားတို႔ အေၿပးၿပိဳင္ပြဲမွာ
ဘယ္သူႏိုင္ခဲ့သလဲဆိုတာ တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီက confirm ရခ်င္ေနတယ္။
ကိုယ္ခ်င္းစာတရားအေၾကာင္းေကာင္းေကာင္းသင္ၾကားၿပသႏိုင္မယ့္
တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ားကမၻာေပၚမွာ႐ွိမလား…။
(၃)
တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေၿပာၿပခ်င္ၿပီး မေၿပာၿပၿဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို
စာ႐ြက္ၿဖဴၿဖဴေတြထဲ တြန္းထိုးပစ္ထည့္ထားလိုက္ရတာဟာေၿဖသာစရာတစ္ခုလား…။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုတမ္းတေနတတ္တဲ့ငါ့ႏွလံုးသားကို ..ငါ..ဥပကၡာၿပဳကဲ့ရဲ႕
ပစ္လိုက္ရတာဟာ စိတၱဇတစ္ခုလား……………။“တစ္ခုခုေတာ့မွားေနၿပီ”လို႔တြင္တြင္ေၿပာရင္း အဲဒီအမွားေတြကိုေၿဖ႐ွင္းလို႔မရႏိုင္ခဲ့တာဟာ..ေလာကပါလတရားအစစ္လားလို႔
တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေမးခ်င္မိပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ ကမၻာၿခားေနတဲ့သူေတြမွာ ဘာသာစကားခ်ိဳ႕တဲ့မႈေတာ့႐ွိမွာပဲ
ဆိုတာသိထားသင့္တာေပါ့…။စကားလံုးေတြရဲ႕အားနည္းညံံ့ဖ်င္းမႈ..
ဘာသာစကားေတြရဲ႕မၿပည့္စံုမႈဟာ..တကယ့္ၿပႆနာပဲဆိုတာ
တစ္ေယာက္ေယာက္ကေတာ့သိေနမွာပဲ။
အသက္႐ွဴၾကပ္လိုက္တာ…။
တကယ္ဆိုငါလိုခ်င္တာငါ့ဆီလာမယ့္အသံတစ္သံပါ…။
ငါ့ဆီကထြက္ခြာသြားမယ့္အသံတစ္သံမဟုတ္ပါဘူး..။ဘုရားစူးရ
ပါေစရဲ႕..။စကားလံုးေတြကိုငါမုန္းတယ္..။
(၄)
တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေၿပာၿပခ်င္တယ္။“အခ်စ္”ဆိုတာ ပံုမွန္မဟုတ္တဲ့
“စိတၱဇနာမ္”ဆိုတဲ့အေၾကာင္း…။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေၿပာၿပခ်င္တယ္..။
လမ္းမွားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ဘ၀ထဲကိုခပ္တည္တည္နဲ႔ တည့္တည့္ၾကီး၀င္လာၿပီး
အေၾကြးေတာင္းတတ္တဲ့ သံသရာ အေၾကာင္း..။ငါက တစ္ေယာက္ေယာက္ကို
တစ္ခုခုလုပ္ခဲ့မိသလား..။ တစ္ေယာက္ေယာက္
ကေရာငါ့ကို တစ္ခုခု မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ဘူးလား…။“၀ဋ္ေၾကြး”ဆိုတာေပးဆပ္ရတာပဲလား…။
ၿပန္ရယူရတာေကာမပါဘူးလား..လို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေမးၾကည့္ခ်င္တယ္..။
တကယ္ဆိုသံစဥ္ကလည္းသိပ္မေကာင္း၊စာသားကလည္းမလွမပ.၊အသံကလည္းခပ္ညံ့ညံ့နဲ႔
သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ဘယ္လိုလူကမွနားမေထာင္ခ်င္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိသင့္တာေပါ့…။
ခပ္ခ်ာခ်ာေရးဖြဲ႕ကၿပေနတဲ့ ၿပဇာတ္တစ္ပုဒ္ဆိုလည္းဘယ္သူကမွ ၾကည့္ခ်င္မွာမဟုတ္ဘူး..။
တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ရင္ထဲမွာေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုခံစားနားလည္ေပးႏိုင္စြမ္းေတြ
႐ွိေနမွာလို႔ထင္ေနမိတယ္။အဲဒီ တစ္ေယာက္ေယာက္ဟာ ငါမဟုတ္ခဲတာေလးတစ္ခုနဲ႕တင္
ဘ၀ေတြၿခားသြားရေတာ့မယ္။
(၅)
တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ားငါ့ကိုအလိုမေလ်ာက္နားလည္သြားခဲ့ရင္ဆိုတဲ့ ႐ူးႏွမ္းတဲ့
အေတြးေတြကခုထိ အုပ္စိုးမင္းမူေနတုန္း..။မရႏိုင္မွန္းသိရက္နဲ႔ ရလည္းရယူၿဖစ္မွာ
မဟုတ္ တဲ့ အိပ္မက္တစ္ခုကို တယုတယပ်ိဳးေထာင္ေနမိတာ..ဘာေၾကာ့င္လဲဆိုတာ တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ားသိမလားပဲ…။အခ်ိန္ေတြ နာရီေတြစကၠန္႔ေတြတိုက္စားသြားခဲ့တာေတာင္မွ..
ပြန္းပဲ့မသြားပဲ ထုနဲ႔ထည္နဲ႔ တည္တံ့ခိုင္မာလာတဲ့အိပ္မက္ေတြကို..မလြန္ဆန္
ႏိုင္ခဲ့တာ ငါမွားသြားသလား… တစ္ေယာက္ေယာက္ကေၿပာေပးပါဦး…။
ေမးခြန္းေတြမ်ားလြန္းၿပီး အေၿဖမ႐ွိတဲ့စာေၿဖစာ႐ြက္လို တကယ္ေတာ့ ငါဟာ
အမွတ္ခပ္နည္းနည္းနဲ႔ ဘ၀မွာ မင္ရည္က်ဲခဲ့တဲ့ေကာင္ပါ…။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား
ငါ့ကိုအေရာင္တင္ေပးမလားဆိုတဲ့ ေယာက္ယက္ခတ္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔
က်ဲက်ဲေတာက္ပူေလာင္ေနခဲ့ရတာလည္း ငါပဲေပါ့ခ်စ္သူ….။
(၆)
တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ရင္ခြင္မွာပန္းတခ်ိဳ႕ပြင္ေနတဲ့ရနံ႕ကိုငါၾကားရတယ္။
ေလအေ၀့မွာ ငါ့ဆီစီးေမ်ာကူးခတ္လာၿပီး မွ အဲဒီရနံ႕ေတြဟာ ငါနဲ႔မွ တိတိပပ မသက္ဆိုင္ဘူးတဲ့လား…။ရနံ႕ေတြရဲ႕လြင့္ေမ်ာမႈကိုတားဆီးလို႔မရသလို..ငါ့ရဲ႕၀င္သက္
ထြက္သက္ကိုလည္းတားဆီးလို႔္မရခဲ့တာ..သိပ္ဆိုး႐ြားခမ္းနားတဲ့ ကံၾကမၼာတစ္ခုပါ..။
ဒီအေၾကာင္းေတြကို တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေၿပာၿပခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အၾကည့္တစ္ခ်က္နဲ႔တင္အားလံုးနားလည္ၿပီးေၿမာက္သြားမယ့္ ဘာသာေဗဒကို
ငါတို႔ဘာလို႔မတတ္ေၿမာက္ၾကေသးတာလဲ…။
သင္ၾကားခြင့္မရတာလား..။သင္ၾကားဖုိ႔ေမ့ေနတာလား..။သင္ခဲ့ရလ်က္ နဲ႔
မေအာင္ၿမင္ခဲ့ၾကတာလား…။
အေၿဖမထြက္ႏိုင္တဲ့ပုစၦာတခ်ိဳ႕ကို တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ အတူတူတြက္ခ်င္တယ္။
တစ္ေယာက္ေယာက္ကေၿပာလာမယ့္သီအိုရီတခ်ိဳ႕ကိုလည္း သက္ေသၿပခ်က္ေပးခ်င္ေနတယ္။
ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲကြယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကဖန္ဆင္းမယ့္ေန႔ရက္ေတြမွာ
အသက္႐ွင္ခြင့္ငါ႐ွိေနခ်င္ခဲ့မိတာ ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲကြယ္။
တကယ္ေတာ့ ငါဟာ ႐ုပ္ေသး႐ုပ္တစ္႐ုပ္ရဲ႕ဘ၀ကို တိတ္တိတ္ကေလးမနာလိုေနမိတဲ့ အလွၾကည့္ေမြးပြ႐ုပ္ေလးတစ္႐ုပ္သာၿဖစ္ပါတယ္..။
(၇)
တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေၿပာၿပခ်င္ေသးတယ္။ မ်က္ရည္တခ်ိဳ႕ရ႕ဲ အတၳဳပၸတၱိပံုေဆာင္ခဲေတြအေၾကာင္း…။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုဖြင့္ဟခ်င္ေသးတယ္။ ဘယ္တုန္းကမွေမွ်ာ္လင့္မထားခဲ့တဲ့
ခ်စ္ၿခင္းတရားရဲ႕ေလးနက္မႈအေၾကာင္း။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို႐ွင္းၿပခ်င္ေသးတယ္။
အနာဂတ္မပါပဲနဲ႔ေနေပ်ာ္ေစတဲ့ ေမတၱာတရားတစ္ခုအေၾကာင္း…။
တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေၿပာၿပခ်င္တယ္။ မိုက္႐ူးရဲသိပ္ဆန္တယ္ထင္ရလို႔
သိမ္းဆည္းထားတဲ့ သက္ၿငိမ္ပန္းခ်ီကားတခ်ိဳ႕အေၾကာင္း…။ေရေအးစီးေၾကာင္းေတြ၊
ေရေႏြးစီးေၾကာင္းေတြေအာက္ေၿခက ၿဖတ္သန္းစီးဆင္းေနတဲ့ေရၿပင္တစ္ခုအေၾကာင္း…။
အပ္ေၾကာင္းထပ္ အၿဖစ္အပ်က္ဆန္လြန္းေနမလားမသိဘူး..လို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္က
ိုေသေဖာ္ညွိခ်င္ေသးတယ္။
ဒါေပမယ့္ ဒါေတြအားလံုးမွာ ပကတိအသံေတြပါ၀င္ေနမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ တစ္ေယာက္ေယာက္ကေတာ့မေၿပာပဲသိႏိုင္ေကာင္းပါရဲ႕။
(၈)
တစ္ေယာက္ေယာက္ကေၿပာလာမယ့္စကားေတြကိုလည္းနားေထာင္ခ်င္ေနမိေသးတယ္။
အၿမင္အၾကည့္ေတြရဲ႕ေအာက္မွာငံု႔လ်ိဳးေဖ်ာက္ကြယ္ ထားရတဲ့ ခံစားခ်က္ တခ်ိဳ႕အေၾကာင္း..။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကခြင့္ၿပဳလာမယ့္ေန႔ရက္ေတြမွာ လိုအပ္ေနတဲ့ အရိပ္တခ်ိဳ႕အေရာင္တခ်ိဳ႕
စကားလံုးတခ်ိဳ႕ကို သံုးၿပီးခမ္းနားၾကီးးက်ယ္ၿမင့္ၿမတ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကိုဖြဲ႕
သီၿပခ်င္ေသးတယ္။
တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေၿပာၿပခ်င္တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြနဲ႔ အဲဒီတမ္းမက္မႈေတြေရာယွက္ၿပာက်သြားတဲ့အခါ….။
တစ္ေယာက္ေယာက္ကေမာင္းႏွင္စီးနင္းသြားတဲ့ စစ္ရထားတစ္စီး ၿဖစ္ခြင့္ရခ်င္ေနမိၿပန္ပါတယ္။
တစ္ေယာက္ေယာက္ဆီကို အ႐ွိန္ၿပင္းၿပင္းနဲ႔ခ်ဥ္းကပ္ႏိုင္ခြင့္ရမလားရယ္လို႔
ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔မ်ားလားမသိဘူး..။ဒါမွမဟုတ္တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ရင္
ခြင္မွာ ေတာက္ပေလာင္ကၽြမ္းခြင့္ရႏိုးႏိုးနဲ႔မ်ားလား…။
တကယ္တမ္းက်ေတာ့ အဲဒီအေတြးေတြနဲ႔ငါဟာ..ငါ့ဆီကိုအ႐ွိန္ၿပင္းၿပင္းနဲ႕ခ်ဥ္းကပ္ေတာက္ေလာင္လာမယ့္ မီးေတာက္တစ္ခုကိုေခါင္းငံု႔ေစာင့္စားေနခဲ့ရတယ္။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ားငါ့ကိုကယ္တင္သြားခဲ့မယ္ဆိုရင္……..။
မေနာ္ဟရီ

မေၿပာခ်င္ေသာ...

Thursday, November 13, 2008

Did this story base on "The Notebook" by Nicolas Spark? Anyway, your version is nicer than original.


အဲဒါကေတာ့ ကၽြန္မရဲ႕ နံနက္ခင္းပံုၿပင္ မွာ လာထားသြားတဲ့ comment ပါ...။
“ အေ႐ွ႕ၿမိဳ႕႐ုိးမွမိုးေရစက္မ်ား” ကို အဲလိုနည္းႏွင္ႏွင္လာေၿပာခံရတုန္းက
ကိုတာရာမင္းေ၀က...
“ မွီးထား ဘာသာၿပန္ထားတယ္လို႔ေၿပာတဲ့ ခင္ဗ်ားတို႔စာအုပ္ယူလာခဲ့...ရလာရင္
ေတြ႕လား..ေ႐ွ႕မွာရပ္ထားတဲ့ကား ..အပိုင္ယူသြားလို႔ရတယ္..ဒါ့အၿပင္ ကၽြန္ေတာ္
စာေရးမစားေတာ့ဘူး ” ...လို႔ေၿပာလႊတ္တယ္။
ကၽြန္မကေတာ့ သူ႔လိုေၿပာရင္ သူေၿပာခံရသလို ကြယ္ရာမွာ...
“ ေအာ္..အေပ်ာ္ဖတ္စာေပေတြနဲ႔ပိုက္ဆံရထားတဲ့သူေတြဆိုေတာ့ ေမာက္မာမွာေပါ့..”
ဆိုၿပီး ရရာဒါးနဲ႔လွမ္းခုတ္မွာကိုေၾကာက္လို႔မေၿပာေတာ့ပါဘူး...။
ေမးပဲေမးခ်င္တာပါ...အဲဒီ anonymous ဆိုတဲ့သူကို....
သူ ႏိုင္ငံတကာစာေပေတြကိုထံုးလိုေခ် ေရလိုေႏွာက္ဖတ္ထားတာကိုလူသိေစခ်င္တာ
လား....ဒါဆို ရင္ web page တစ္ခုဖြင့္လိုက္ပါ...ၿပီးရင္ကိုယ္ရည္ေသြးတီးလံုး
ေတြတီးႏိုင္ပါၿပီ...။
အဲ..အဲလိုမွမဟုတ္ဘူး..ကၽြန္မေရးတဲ့စာကိုေစာ္ကားခ်င္႐ံုသက္သက္ဆိုရင္လည္းေၿပာ
ပါ..ကၽြန္မနဲ႔တိုက္႐ိုက္ဆက္သြယ္ႏိုင္ပါတယ္...ကၽြန္မက နာမည္ေရာလူေရာေ႐ွာင္ပုန္း
ေနတဲ့သူမဟုတ္ပါဘူး....။face to face လာေၿပာႏိုင္ပါတယ္လို႔.....

အၾကိမ္ေပါင္းတစ္ေထာင္......

ကၽြန္မက နီ႐ူဒါရဲ႕ကဗ်ာေလးကို ကၽြန္မစိတ္နဲ႔ထပ္တူက်လြန္းလို႔ကိုေအာင္သာငယ္ဆီကခြင့္ေတာင္းၿပီး ကၽြန္မဘေလာ့ခ္မွာတင္ထားခဲ့ပါတယ္။ကိုေအာင္သာငယ္ကေတာ့ သူ႔ကဗ်ာမွမဟုတ္တာ သံုးႏိုင္ပါတယ္ဆိုေပမယ့္ သူကသူ႔ ဘန္နာမွာတင္ထားတာဆိုေတာ့ ကၽြန္မကေလးစားသမႈနဲ႕ခြင့္ေတာင္းတာပါ.....
ကိုေအာင္သာငယ္ေတာ့မသိဘူး..ကၽြန္မကိုေတာ့ဒီကဗ်ာစာသားေလးေၾကာင့္ခုလိုလာေအာ္သြားေလရဲ႕....

အၾကိမ္ေပါင္းတစ္ေထာင္!!! ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေပၚၾကီးမွာ ေျမြဆိပ္ေျဖေဆး မရွိလို႕ ေသလိုက္ရတဲ့ ဘ၀မ်ိဳးနဲ႕ အၾကိမ္ေပါင္း တစ္ေထာင္!!!
နာဂစ္ အၿပီး (လွဴဒါန္းမယ့္ သူေတြ ရွိပါရက္) စားစရာမရွိလို႕ ေသလိုက္ရတဲ့ ဘ၀မ်ိဳးနဲ႕ အၾကိမ္ေပါင္းတစ္ေထာင္!!!
ေထာင္ဒဏ္ အႏွစ္ ၂၀ နဲ႕ ၆လ ခ်ခံရမယ့္ ဘ၀မ်ိဳးနဲ႕ အၾကိမ္ေပါင္းတစ္ေထာင္!!!
OK!!! ခံရတဲ့သူ ဘ၀မ်ိဳးကို ဖယ္ထားလိုက္ပါ အဲဒီလို အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ (က်က္သေရ ကလြဲလို႕) အစစ အရာရာ ျပည့္စံုေနမယ့္ ဘ၀မ်ိဳးနဲ႕ အၾကိမ္ေပါင္းတစ္ေထာင္!!!
အႏွစ္ ၂၀ နဲ႕ ၆လ လို႕ စီရင္ခ်က္ကို ဖတ္ျပရမယ့္ ဘ၀မ်ိဳးမွာ အၾကိမ္ေပါင္းတစ္ေထာင္!!!
OK again!!! ကံေကာင္းေထာက္မစြာ အဲဒီ ဘ၀ေတြ တစ္ခုမွ မရဘူးထား… ဒါမိ်ဳးေတြ ငါေနတဲ့ ငါေမြးတဲ့ ႏိုင္ငံမွာ ငါ့ေရွ႕မွာတင္ ျဖစ္ေနတာပါလား ဆိုတဲ့ အေတြးကလြဲၿပီး ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ဘဲ ထိုင္ၾကည့္ေနရတဲ့ ဘ၀မ်ိဳးနဲ႕ အၾကိမ္ေပါင္း တစ္ေထာင္!!!


ဒါကတစ္ေယာက္ပါ....ေနာက္တစ္ေယာက္ကလည္းခုလိုေၿပာၿပန္ပါတယ္...

နင္ရူးဒါ ....ကၽြန္မ၏ခ်စ္ၿခင္းတည္ရာ.....ဒီသံသရာကလြတ္ေအာင္ရုန္း

..ကၽြန္မတကယ္ပဲ႐ူးေနတာဆိုရင္ေတာင္ အဲဒီ႐ူးသြပ္မႈဟာ စင္ၾကယ္ပါတယ္။ကိုယ္လြတ္႐ုန္းမႈမပါ ပါဘူး..။သူမ်ားေတြလိုေၿပးစရာေၿမမ႐ွိတာမွမဟုတ္တာ..။ကၽြန္မမွာ သြားစရာလမ္းေတြမွတပံုတပင္..
.။ဒီၾကားထဲကမွ ဒီလမ္းကို ေရြးခဲ့တာမို႔႐ူးသြပ္ေနတယ္ ဆိုရင္ေတာင္ ကၽြန္မၿဖဴစင္စြာ႐ွိေနေသးတဲ့
အတြက္ ကၽြန္မကိုယ္ကၽြန္မ လိပ္ၿပာသန္႔ပါတယ္။အသိဥာဏ္မ႐ွိေအာင္ထားရင္ ကၽြန္မတို႔က
႐ွိေအာင္ၾကိဳးစားရမယ္...။ ဒီလိုနည္းန႔ဲမရရင္ ဟိုလိုနည္းေတြကၽြန္မတို႔႐ွာေဖြရမယ္။ကၽြန္မတို႔႐ွာခဲ့ၾကပါတယ္
...႐ွာေပးခဲ့ၿပီး လက္ေတြထဲအေရာက္ပို႔ႏိုင္ေအာင္ တစ္ႏိုင္တစ္ပိုင္ၾကိဳးစားေပးခဲ့ပါတယ္...။
ကၽြန္မတို႔သာသူတို႔နဲ႔အတူ႐ွိမေနခဲ့ဘူး..ဆိုရင္ အဲဒီလက္ေတြကိုဘယ္သူေတြက ကမ္းလင့္ကယ္တင္မလဲ...။
သံသရာ.တို႔..၀ဋ္ေၾကြးတို႔ ဆိုတာ ကၽြန္မထက္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြကပိုၿပီးနားလည္မွာပါ....။
ကၽြန္မဋီကာခ်ဲ႕ေၿပာမေနခ်င္ဘူး...။ကၽြန္မကေတာ့ ဒီဘ၀မွာဒီလိုခံရသလိုေနာက္
ဘ၀ေပါင္းတစ္ေထာင္ဒီလိုခံရလိမ့္မယ္လို႔မထင္ပါဘူး..။ ဦးေ႐ႊေအာင္စာအုပ္တခ်ိဳ႕ကိုဖတ္ခိုင္းရမယ့္သူေတြ...ဘ၀ဆက္တိုင္းကံေကာင္းမယ္လို႔ထင္လို႔လား..
.ကိုယ့္လမ္းမွာကိုယ္အေကာင္းဆံုးလိပ္ၿပာသန္႔ႏိုင္ဖို႔ၾကိဳးစားမယ္..ၾကိဳးစားေနတယ္..
.လက္တခိ်ဳ႕ကိုကမ္းကူႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားေနတယ္..ခံစားခ်က္တခ်ိဳ႕ကိုအႏုပညာနဲ႔
ေဆာက္တည္ထိန္းမတ္ေနတယ္..ထိန္းမတ္ေပးေနတယ္.........
.တရားသေဘာနဲ႔ၾကည့္ရင္ဘယ္အရာမွမတည္ၿမဲပါဘူး..။
ေပ်ာ္႐ႊင္မႈေတြခမ္းေၿခာက္ေပ်ာက္ကြယ္ႏိုင္သလို...
မ်က္ရည္ေတြလည္း အေငြ႕ပ်ံေပ်ာက္ဆံုးသြားႏိုင္ေသးတာပါပဲ...အဲဒီအတြက္..
ကၽြန္မတို႔က လမ္းေၾကာင္းေၿပာင္းေၿပးရမွာလား...ကိုယ္လြတ္႐ုန္းေၿပးရမွာလား...
ကိုယ္တိုင္ၿပဳၿပင္လို႔မရတဲ့ကံၾကမၼာကို ထိုင္ၿပီးေ၀ဖန္ၿပစ္တင္ေနမယ့္အစား...
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ လိပ္ၿပာသန္႔စြာေနထိုင္ရင္း တၿခားေသာလိပ္ၿပာေတြကိုေဖးမကူညီရင္း အားလံုးတစ္ေသြးတည္းတစ္ေရာင္တည္းတစ္စိပ္တည္းေနသြားခ်င္တယ္...။ဒါက ကၽြန္မဆႏၵပါ...။ မသိလို႔ေမးရရင္..ခုကၽြန္မကိုလာေအာ္သြားတဲ့သူေတြမွာေရာ...တစ္ၾကိမ္တည္းနဲ႔သံသရာၿဖတ္ၿပီး
လြတ္ေၿမာက္ႏိုင္တဲ့နည္းလမ္းမ်ား..ဒါမွမဟုတ္ တရားဓမၼမ်ားေတြ႕ထားခဲ့ၿပီလားလို႔...။
ေတြ႕ရင္လည္းမွ်ခဲ့ၾကပါဦး...။

နံနက္ခင္းပံုၿပင္

Monday, November 10, 2008

၂၀၀၅ January,Fashion Image Magazine မွာပါသြားတဲ့ ၀တၳဳတိုေလးၿဖစ္ပါတယ္....
စိတ္႐ႈပ္႐ႈပ္နဲ႔ ဟိုရက္ေတြမွာ အင္တာနက္ထဲလည္ စာဖတ္ေနတုန္း တစ္ေနရာမွာတင္ထားတာေတြ႕လိုက္
ရလို႔ ၿပန္ကူးတင္ေပးလိုက္တာပါ...တင္ထားသူကိုလည္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္....
အဲဒီေန႔ကေတြ႕လိုက္ရတာတခိ်ဳ႕လည္း႐ွိေသးတယ္..ကၽြန္မစာေတြကိုအပိုဒ္လိုက္ကူးထားၿပီးခပ္တည္တည္
နဲ႔ကိုယ္တိုင္ေရးလိုတင္ထားတာပါ...တခ်ဳိ႕က်ၿပန္ေတာ့လည္း မေနာ္ဟရီ ရဲ႕စာေတြကို ဂဃနဏ မဖတ္
ပဲ..ေလွ်ာက္ေၿပာေနတာမ်ိဳးေတြေတြ႕ရၿပန္ပါတယ္..တခ်ိဳ႕က်ၿပန္ေတာ့လည္းကိုယ္ရည္ေသြးတီးလံုးေတြ
ကိုသူမ်ားသံစဥ္နဲ႔တီးၿပေနတာလည္းေတြ႕ရၿပန္ေတာ့...ကၽြန္မမွာစိတ္႐ႈပ္ရတဲ့ထဲ ငိုရမလိုရယ္ရမလို...
ေသခ်ာတာကေတာ့ ၿငိမ္သက္သြားခ်ိန္မွာ တရားရလိုက္တာပါပဲ...ေအာ္..ငါမၾကံဳမေတြ႕ရေသးလို႔သာ..
ေလာကမွာဒီလိုေတြ႐ွိပါေသးလားေပါ့.....



နံနက္ခင္းပံုၿပင္

“အဲဒီမနက္ခင္းကေလးက အေတာ္ေတာ့ သာယာတာ”
အဘိုးအိုက စကားစကိုျဖတ္ကာ အမယ္အိုရဲ႕ မီးခိုးႏုေရာင္ မ်က္၀န္းမ်ားကို တစ္ခ်က္ လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ အမယ္အို၏ မ်က္၀န္းမ်ားက စိုလက္ေတာက္ပေနသေယာင္။ အဘိုးအိုက စကားကိုဆက္၏။
“သာယာတယ္ဆိုတာထက္ အခ်စ္တစ္ခု စတင္ျဖစ္ထြန္းမယ့္ေန႔မို႔ ထင္ပါရဲ႕၊ အေတာ္ႀကီးကို သက္၀င္လွပေနခဲ့တာ”
“ဘယ္လို လွတာမ်ိဳးပါလိမ့္”
အမယ္အိုက အေရးအေၾကာင္းမ်ား လိႈင္းထေနေသာ မ်က္ႏွာျပင္ကို ေယာင္ေယာင္ေလး မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္ဟန္ျပဳကာ ေမး၏။
“ေနေရာင္ျခည္က ႏုႏုေလးရယ္၊ တခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ ႏွင္းျမဴေတြကဆိုင္းလို႔ သဇင္ပန္းရနံ႔ေတြေတာင္ ရေနေသးတယ္ ထင္တာပဲ”
အမယ္အိုက ေခါင္းကို တဆတ္ဆတ္ညိတ္၏။ ထိုနံနက္ခင္းေလးကို ျမင္ေယာင္သြားသလိုမ်ိဳးလည္း ၿပံဳး၏။
“အဲဒီမွာ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ စေတြ႕ၾကတာပဲ။ ႐ုပ္ရွင္ထဲကလိုေတာ့ လွခ်င္လွေနလိမ့္မယ္။ ႐ုပ္ရွင္ထဲက ဇာတ္ကြက္ေတြလိုေတာ့ မဆန္းျပားပါဘူး။ ႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္းေလးပဲ။ ပစၥည္းေတြ တနင့္တပိုး ထည့္ထားတဲ့ ေစ်းျခင္းကို ဆြဲလာတဲ့ ေကာင္မေလးရယ္၊ ေစ်းထဲကို ကိစၥရွိလို႔ ေရာက္လာတဲ့ ေကာင္ေလးရယ္၊ ေစ်းအ၀င္ လမ္းမွာ ေတြ႕ၾကတာ”
အဘိုးအိုက အမယ္အို၏ စိတ္၀င္စားေနေသာ မ်က္ႏွာေလးကို တစ္ခ်က္ၾကည့္ကာ လက္ထဲမွ စာအုပ္အေဟာင္းေလးကို တစ္ခ်က္ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေသးသည္။ အလြတ္ရေနေသာ ဒိုင္ယာရီစာမ်က္ႏွာမ်ားက ျပန္ၾကည့္စရာမလိုပါ။ အဘိုးအို သက္ျပင္းမြမြတစ္ခ်က္ကို မသိမသာခ်ကာ စကားကို ဆက္လိုက္၏။
“ပစၥည္းေတြက တအားေလးလို႔ထင္ပါရဲ႕။ ျခင္းအေဟာင္းေလးရဲ႕ ေအာက္ခံ ကၽြံက်သြားၿပီး ပစၥည္းေတြ ဒေရာေသာပါးနဲ႔ ျပန္႔က်ဲကုန္တာ၊ ေကာင္မေလးလည္း ဘာလုပ္ရမွန္း မသိဘူးေပါ့။ ဒါကို လွမ္းျမင္တဲ့ ေကာင္ေလးက စက္ဘီးေလးကို အသာေထာက္ထားခဲ့ၿပီး ပစၥည္းေတြ ကူေကာက္ေပးတယ္။ ဘာအတြက္ယူလာမွန္းမသိတဲ့ သူ႔လက္ထဲက ဂုန္နီအိတ္တစ္လံုးနဲ႔ စုထည့္ေပးၿပီး ေကာင္မေလးကို ျမင္းလွည္းေပၚထိ တင္ေပးလိုက္တယ္”
“သာဓုေတာ္.. သာဓု.. သာဓု”
အမယ္အိုက ထံုးစံအတိုင္း သာဓု တိုးတိုးေလးေခၚေတာ့ အဘိုးအိုက ၿပံဳးသည္။ ေန႔တိုင္း ဒီေနရာေရာက္လွ်င္ အမယ္အိုက ‘သာဓု’ ေခၚၿမဲ။ အဘိုးအိုေျပာျပခ်င္ေသာ ပံုျပင္ေလး၏ လိုရင္မဟုတ္ေသာ္လည္း ထို သာဓုသံ ၾကားရတိုင္း အဘိုးအို ေက်နပ္ပါသည္။
“အဲဒီေန႔က စၿပီး ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလး ေစ်းလာရင္ ဘုရားပန္း၀ယ္ေနက်ဆိုင္မွာ ေကာင္မေလးအတြက္ ပန္းေတြ သြားသြား ထားေပးတတ္တယ္”
“ဟုတ္လား ဘာပန္းေတြလဲ”
အမယ္အိုက ထံုးစံအတိုင္း ေမးျပန္သည္။
“ခေရပန္းကံုး၊ ဇြန္ပန္းကံုး၊ ဆိတ္ဖလူး၊ ဧကရာဇ္ စသျဖင့္ေပါ့၊ ရာသီအလိုက္ေပါ့”
အမယ္အိုက ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ႏွင့္ ၿပံဳးကာ သူ႔ေခါင္းထက္မွ ဆိပ္ဖလူးပန္းကံုးေလးကို လက္ႏွင့္ စမ္းၾကည့္ေနသည္။ အဘိုးအိုကလည္း ေက်နပ္စြာၿပံဳး၏။
ဒီပံုျပင္ကို ဒီေန႔မွ နားေထာင္ခြင့္ရေသာ ကၽြန္ေတာ္က အားမလိုအားရျဖစ္လာသည္။
“သူတို႔ အဆင္ေျပသြားၾကေရာလားဟင္ အဘိုး”
အဘိုးအိုက ‘႐ွဴး’ ဟု ခပ္တိုးတိုး အသံျပဳကာ ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္ကာထား၏။
“မေလာနဲ႔ေလ မင္းအဘြားက အဆင့္ေက်ာ္လို႔မရဘူး”
ကၽြန္ေတာ္ၿပံဳးလိုက္မိသည္။ မနက္တိုင္း အဘြားကို ပန္းကံုးေလးတစ္ကံုး လာလာေပးကာ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ကို ေျပာျပတတ္ေသာ အဘိုးအိုကို ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ေနရတာ တစ္လရွိေတာ့မည္ထင္သည္။ ဒီေန႔မနက္မွ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္၍ ကၽြန္ေတာ္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ထိုင္နားေထာင္ခြင့္ ရခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ အဘိုးအိုက သူ႔ပံုျပင္ကို ဆက္၏။
“ဒီလိုနဲ႔ အခ်ိန္ေတြသာ ကုန္သြားေရာ၊ သူတို႔အေျခအေနက ဒီအတိုင္းပဲ မတိုးတက္ခဲ့ဘူး”
ကၽြန္ေတာ္ အားမလိုအားမရ ျဖစ္သြားရျပန္သည္။ သို႔ေသာ္ ေစာဒကေတာ့ မတက္ရဲ။
“တစ္ေန႔မွာ..”
ထို တစ္ေန႔မွာကို ကၽြန္ေတာ္က ႐ုပ္ရွင္ကားတစ္ကား ဇာတ္ေျပာင္းလိုက္သလို စိတ္၀င္စားသြားေသာ္လည္း အမယ္အိုကေတာ့ ဘာမွမျဖစ္သလို နားေထာင္ေနရွာသည္။
“ေကာင္ေလးက အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥတစ္ခုေၾကာင့္ ခရီးထြက္သြားရတယ္”
“အၾကာႀကီးလား”
“အၾကာႀကီးပဲ”
အမယ္အိုက ‘အၾကာႀကီးလား’ ဆိုေသာ အေမးကို သာမန္မွ်သာ ေမးျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း အဘိုးအိုကေတာ့ ထိုကာလ တစ္ေမွ်ာ္တစ္ေခၚကို ျမင္ေယာင္တမ္းတသံႏွင့္ ေျဖျခင္းျဖစ္သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ခံစားလိုက္မိသည္။
“ေကာင္ေလးျပန္လာေတာ့ အရာအားလံုးဟာ ေျပာင္းလဲစျပဳေနၿပီ”
“ေျပာင္းလဲစျပဳေနၿပီ”
ကၽြန္ေတာ္၏ သံေယာင္လိုက္သံေၾကာင့္ အမယ္အိုက မသိမသာလွည့္ၾကည့္၏။ ကၽြန္ေတာ္ ပါးစပ္ကို ပိတ္ထားလိုက္ရသည္။ အဘိုးအိုက အသိႏွင့္ ကင္းကြာေနသူတစ္ေယာက္ပမာ စကားကိုဆက္၏။
“ဟုတ္တယ္၊ ေကာင္မေလးက မၾကာခင္ တျခားလူတစ္ေယာက္နဲ႔ လက္ထပ္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ သတင္းကို ေကာင္ေလးက ၿမိဳ႕အ၀င္လမ္းမွာကတည္းက ၾကားခဲ့ရတယ္ေလ”
ကၽြန္ေတာ္က ေမာဟိုက္သြားသလို ခံစားရကာ၊ အမယ္အိုက သက္ျပင္းဖြဖြေလး တစ္ခ်က္ခ်တာကို ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕လိုက္ရသလို။
“အဲဒီညေနမွာပဲ ေကာင္ေလးက ေကာင္မေလးအတြက္ တစ္နယ္တစ္ေက်းက ယူလာတဲ့ သစ္ခြပန္း ခရမ္းေရာင္ေတြကို ေကာင္မေလးအျပင္အထြက္မွာ ေပးဖို႔ သြားခဲ့တယ္။ ေကာင္မေလးဟာ ေကာင္ေလးကို ပန္းေတြနဲ႔ ျမင္လိုက္ရတယ္ဆိုရင္ပဲ မ်က္ရည္ေတြ က်လာေတာ့တာပဲ”
အမယ္အို၏ မီးခိုးႏုေရာင္ မွိန္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ မ်က္၀န္းမ်ားတြင္ မ်က္ရည္မ်ား စိုလက္လာသလို၊ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲက မ်က္ရည္မ်ားကိုေတာ့ ဘယ္သူမွ ျမင္ခြင့္မရလိုက္။ အဘိုးအိုက စကားကိုဆက္၏။ သူ႔ၾကည့္ရတာ ေမာဟိုက္ႏြမ္းနယ္ေနသလို။
“ပန္းေတြကိုယူၿပီး ေကာင္မေလးက ေကာင္ေလးကို စကားတစ္ခြန္းေျပာသြားတယ္”
“ဘာတဲ့လဲ”
အမယ္အိုက တုန္ရီစြာေမး၏။
“အရာအားလံုး ေနာက္က်သြားခဲ့ေပမယ့္ ကၽြန္မရင္ထဲမွာေတာ့ အဦးဆံုးပန္းေတြပါပဲတဲ့”
ဒီတစ္ခါ ေမာလ်သြားရတာက ကၽြန္ေတာ္။ အမယ္အိုကေတာ့ ေစာေစာက ေမးခဲ့တာ သူမဟုတ္သလို အေ၀းကို အေငးေငးအေမာေမာ။
“လွည့္ျပန္ခဲ့ရတဲ့ ေကာင္ေလးရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ပန္းေတြ ေ၀ေနမယ္လို႔ ထင္သလား”
ျမတ္စြာဘုရား။ ဒီေမးခြန္းက အဘိုးအို ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးတာလား။ အမယ္အိုကို ေမးတာလား မသိ။ သူ႔ဘာသာသူ ေမးတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တာပဲ။ သူက ဇာတ္ေၾကာင္းျပန္ေျပာသူေလ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ထဲမွ အေျဖမရေသာ္လည္း သူ ဘာမွမေျပာပါ။ သူ႔စကားကိုသာ သူဆက္၏။
“ေနာက္ေန႔မနက္ ေစ်းအ၀င္လမ္းမွာ သူတို႔ေတြ႕ၾကေတာ့ ေကာင္မေလးက ပန္းေျခာက္ေတြအမ်ားႀကီး စုထားတဲ့ အိတ္ကေလးတစ္အိတ္ ေကာင္ေလးကို ေပးတယ္။ ပါးစပ္ကေန စကားတစ္ခြန္းမွ ေျပာမသြားေပမယ့္ မ်က္၀န္းကေန စကားေတြ အမ်ားႀကီးေျပာသြားတာကို ေကာင္ေလး ၾကားလိုက္ရတယ္။ အဲဒီစကားေတြဟာ ရင္ထဲမွာ ထာ၀ရတည္ၿမဲေနမယ့္ စကားေတြပဲ”
သံုးေယာက္သား စကၠန္႔မ်ားစြာ တိတ္ဆိတ္ေနမိၾကသည္။ ဇာတ္လမ္းက ဆံုးသြားၿပီလား။ ကၽြန္ေတာ္မသိပါ။ အဘိုးအိုကေတာ့ သိေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္က ဇာတ္လမ္းကို ဒီေနရာမွာ မဆံုးေစခ်င္ေသး။ ဆက္ရန္ရွိေသးသည္ဟု ခံစားေနရသည္။
“အဲဒီလိုနဲ႔”
အဲဒီလိုနဲ႔ ဟူေသာ စကားလံုးသည္ အဘြားအို၏ မ်က္၀န္းမွ မ်က္ရည္စက္တခ်ိဳ႕ကို ဆြဲသိမ္းသြားသလို၊ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲမွ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တခ်ိဳ႕ကိုလည္း ႏိုးထသြားေစသည္။
“ေကာင္ေလးက အဲဒီၿမိဳ႕က ျပန္ထြက္သြားတယ္။ သကၠရာဇ္ေတြ အမ်ားႀကီးကို ခက္ခက္ခဲခဲ တစ္ေယာက္တည္း ျဖတ္သန္း သြားခဲ့ရတယ္။ သူ႔ရင္ထဲမွာ ရွိေနတဲ့ ပန္းေျခာက္ေတြ တစ္ေန႔ေတာ့ ျပန္ရွင္သန္လာမွာလို႔ ေမွ်ာ္လင့္တဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ သူ အသက္ဆက္ခဲ့တာေပါ့”
ကၽြန္ေတာ္ အမယ္အိုမ်က္ႏွာကို လွမ္းၾကည့္မိေတာ့ အရိပ္အေယာင္တခ်ိဳ႕ကို ေတြ႕ရသည္။ ဘာလဲဆိုတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း အဓိပၸာယ္မေဖာ္တတ္ေသးပါ။ အဘိုးအိုက နာရီကိုတစ္ခ်က္ၾကည့္ကာ စာအုပ္ေဟာင္းေလးကို ပိတ္သိမ္းလိုက္၏။ ၿပီး စကားကိုဆက္၏။
“ႏွစ္ေတြ အရမ္းၾကာသြားလို႔ ၿမိဳ႕ကေလးကို ျပန္ေရာက္လာတဲ့အခါ သူတို႔ျပန္ေတြ႕ၾကတယ္”
မဆီမဆိုင္ ကၽြန္ေတာ္ပင္ ရင္ခုန္ခ်င္သြားရသည္။ အမယ္အိုကေတာ့ ေယာင္ေယာင္ေလး ၿပံဳးေနသလား မဆိုႏိုင္။
“ဒါေပမယ့္ ”
ဒါေပမဲ့ဆိုေသာ စကားလံုးသည္ အဓိပၸာယ္ဆန္႔က်င္ေသာ စကားလံုးတို႔ကို တြဲဆက္ေပးေသာ စကားလံုးျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္က စိုးရိမ္တႀကီး ေမာ့ၾကည့္မိေသာ္လည္း အဘိုးအိုက ထိုင္ရာမွ အသာထ၏။ အမယ္အို၏ နဖူးျပင္ကို ဖြဖြေလး နမ္းကာ ႏႈတ္ဆက္ရင္း…
“ေနာက္ေန႔မွ ဆက္ေျပာတာေပါ့” တဲ့။
အမယ္အိုက ရီရီေ၀ေ၀ ေခါင္းညိတ္ျပကာ “ေကာင္းသားပဲ” ဟု ေထာက္ခံ၏။ မေထာက္ခံႏိုင္တာက ကၽြန္ေတာ္ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္အိတ္ကို ေကာက္ဆြဲကာ အဘိုးအိုေနာက္သို႔ ေျခလွမ္းက်ဲမ်ားျဖင့္ လိုက္လာခဲ့မိသည္မွာ အမယ္အိုကိုပင္ ႏႈတ္မဆက္ခဲ့မိ။
“အဘိုး”
“ဟင္”
အဘိုးအိုက ကၽြန္ေတာ့္ကို လွည့္ၾကည့္၏။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာသိခ်င္ေနသည္ဆိုတာကို သူရိပ္မိေနပံုရသည္။
“ဒါေပမယ့္... ဒါေပမယ့္.. ဘာျဖစ္လဲ အဘိုး”
အဘိုးအိုက တလက္လက္ေတာက္ရွေနေသာ တံလွ်ပ္မ်ားကို ေငးၾကည့္ကာ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို ခ်၏။
“ဒါေပမယ့္ ေကာင္မေလးက ေကာင္ေလးကို..၊ မဟုတ္ေသးဘူး.. ၊ အမယ္အိုက ငါ့ကို ဘယ္လိုမွ မမွတ္မိေတာ့ဘူး”
“ဗ်ာ”
ကၽြန္ေတာ္ ႐ုတ္တရက္ အံ့ၾသမင္သက္သြားရ၏။ အဘိုးအိုကေတာ့ တည္ၿငိမ္စြာပင္။
“ဟုတ္တယ္၊ ေလာကရဲ႕ ခ်စ္ျခင္း၊ မုန္းျခင္း၊ တမ္းတျခင္းေတြနဲ႔ ကင္းေ၀းတဲ့ ေနရာကို သူေရာက္ေနၿပီ။ သူ ဘာကိုမွ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ မနက္တိုင္း လာလာေျပာတတ္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြကို သူက ပံုျပင္တစ္ပုဒ္လို နားေထာင္ေနတတ္တယ္။ သူ႔မွာ ဒီေန႔ဆိုတာလည္းမရွိဘူး။ မေန႔ကဆိုတာလည္း မရွိဘူး။ မနက္ျဖန္ဆိုတာလည္း မရွိဘူး။ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ငါေျပာျပမယ့္ ပံုျပင္ေလးဟာ သူ႔အတြက္ေတာ့ အသစ္ပဲေပါ့ကြာ။ ဒါကိုက ငါ့အတြက္ ကံေကာင္းျခင္းတစ္မ်ိဳးေပါ့”
အဘိုးအိုက စကားကိုျဖတ္ကာ ေနေရာင္ေအာက္တြင္ ေျခလွမ္းက်ဲမ်ားျဖင့္ လွမ္းေလွ်ာက္သြားသည္။ တကယ့္တကယ္ လြမ္းလ်က်န္ခဲ့ရသူက ကၽြန္ေတာ္။
နံနက္ခင္းအသစ္တိုင္းသည္ သူတို႔အတြက္ေတာ့ အဓိပၸါယ္ရွိေနၾကေပလိမ့္မည္။ ထို အဓိပၸါယ္သည္ ေသခ်ာမႈ တစ္ခုဟုတ္မဟုတ္ ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း မေသခ်ာပါ။
အေ၀းသို႔ လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ ေနေရာင္မ်ားၾကားတြင္ တိမ္ညိဳတစ္စကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ထိုတိမ္တိုက္မ်ားထဲတြင္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမိုးေရစက္မ်ား ပါ၀င္ေနမည္လား။
သိပ္ေတာ့မေသခ်ာပါ။ လင္းေတာက္ေနေသာ ေနေရာင္ေအာက္မွာပင္ အရာရာသည္ ေ၀၀ါးေနခဲ့ေလသည္။

ေခါင္းေလာင္းသံစာတမ္း

Sunday, November 9, 2008

ခြင့္ေစ့ၿပီလို႔လာေအာ္ေနတဲ့သူက႐ွိေနေတာ့ ကဗ်ာ႐ွည္တစ္ပုဒ္တင္ေပးလိုက္တယ္...
ကိုတာရာမင္းေ၀ရဲ႕ကဗ်ာ႐ွည္ပါ....



ေခါင္းေလာင္းသံစာတမ္း

(၁)
ၾကယ္တာရာေတြစူးစူး၀ါး၀ါးငံု႔ၾကည့္ေနတဲ့ကေ၀ည
ေမေမ့…ကိုကၽြန္ေတာ္သတိရလိုက္တာ…
ညဥ့္ငွက္ေတြက ကမၻာအေပၚယံမွာလူးလာပ်ံသန္း
လေရာင္ကိုေတာင္ပံနဲ႔တဖ်န္းဖ်န္း႐ုိက္ၾကတယ္…။

ေလာကအတုမွာ ..လူသားအတုတစ္ေယာက္
ကိုယ့္ေပါက္ခၽြန္းကိုယ္ထမ္းၿပီးလမ္းေလွ်ာက္ေနတယ္
ေမေမ…
ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ေမေမ့ရင္ခြင္ဟာ
ေသာကကင္းေ၀းတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး “နယ္”ပါ
အခု..ဘယ္မွာလဲ
ဘယ္မွာလဲ…..။

ၿမဴမႈန္မိုးႏွင္းေတြကေ႐ႊေရာင္တ၀င္း၀င္းေတာက္
ေမေမ့အုတ္ဂူကိုေစာင့္ေ႐ွာက္ၾကလိမ့္မယ္
ေကာင္းရာဘံုသို႔သြား အားလံုးကိုေမ့ထားခဲ့ပါေတာ့
ေမေမ…။

(၂)
ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသမွ်…
ေမေမ့မ်က္လံုးဟာေဆာင္းရာသီဆန္လြန္းတယ္
ၿမဴေတြဖံုး၊ႏွင္းစက္ေတြဖံုး
ေနေရာင္ေတြလည္းခါးကုန္းေအာင္႐ုန္းခဲ့ရေပါ့

သစ္ကိုင္းေၿခာက္ၾကီးကမီးေတာက္ကေလးကိုေမြးဖြား
ၿပာအနႏၱတိုင္ေအာင္ေထြးပိုက္ပ်ိဳးေထာင္သြားသလို
ေမေမဟာ…
သူ႔ကိုယ္သူၿဖန္႔ခင္းၿပီးကၽြန္ေတာ့္ကိုေလွ်ာက္နင္းခိုင္းခဲ့တယ္…။

မုသားတစ္လႊာမာယာတစ္ထပ္၊၀တ္ရည္တစ္စက္နဲ႔
အို…ခတၱာေရ…
ပုခက္လႊဲေသာလက္ေတြနဲ႔ကၽြန္ေတာ့္ကိုစိုက္ပ်ိဳးခဲ့႐ံုသာမက
သူမ..ကိုယ္တိုင္က..
ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ဆိုရင္ပုခက္ၿဖစ္ၿပခဲ့တယ္…။

“အေမ”အၿဖစ္
စုန္ေရသစ္စီးေၾကာင္း၊ေတာင္က်ေခ်ာင္းကေလး
ေအးလို႔ေမႊးလို႔ တည္ခဲ့ၿပန္တယ္။

(၃)
ေၿခေထာက္ေတြကေလွကားထစ္အတိုင္းတက္သြားၿပီး..
လူက..ေလွကားေၿခရင္းမွာက်န္ခဲ့ရတယ္
ဘယ္သူမဆို
ကိုယ့္အရိပ္ထဲမွာကိုယ္ၿပန္ခိုခ်င္လို႔္ရဘူး
ကၽြန္ေတာ့္ကို “ေမေမ”ၿပန္ေပးၾကပါ..။

ၿပကၡဒိန္ထဲမွာၾကယ္ပြင့္ၿပေရးစရာမလိုတဲ့
သာမန္အညတရမြန္းလြဲအိုတစ္ခုက
“ေမေမ့”ကိုလုသြားတယ္…။

ေနပူအရပ္ရဲ႕ေကာင္းကင္နကၡတ္ၿဖဴမ်ားဟာ
လင္းအားၿပင္းထန္၊လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ႏွလံုးသားအတြင္းကို
တ႐ွဴးထိုးဆင္းခ်တယ္….။
လက္ဖမိုးနဲ႔ဖ်က္ဖ်က္လက္ဖ၀ါးနဲ႔ဖ်က္ဖ်က္
ပါးေပၚစီးတဲ့မ်က္ရည္စက္ေလးကေတာ့ပ်က္သြားမွာပါ
ဒါေပမယ့္ေမေမရယ္…။

(၄)
ေမေမ့မွာ
နာက်င္ခဲ့ရတဲ့ ဂႏၱ၀င္သကၠရာဇ္မ်ား
ဆက္ထံုး႐ွည္လ်ားလ်ားနဲ႔႐ွိခဲ့တယ္….။

ငယ္ငယ္တည္းက
“၀”လံုးဘယ္မွာစဖတ္ရမွန္းမသိတဲ့ကၽြန္ေတာ္ဟာ
ေမေမ့အေၾကာင္းကိုလည္းခုထိစာလံုးမေပါင္းႏိုင္ခဲ့ဘူး..။

ေမေမ့မွာ
ဘာသာေဗဒမတူ၊ဖတ္တဲ့စာခ်င္းမတူ၊ခူးတဲ့ပန္းခ်င္းမတူ
မိတ္ေဆြနဲ႔မတူတဲ့မိတ္ေဆြေတြ႐ွိတယ္…။

ေမေမဟာ
အကၡရာနဲ႔ေဖာ္ၿပလို႔မစြမ္းတဲ့၊ယဥ္ေက်းမႈအခန္းခန္းကို
လႊမ္း႐ံုဖန္ဆင္းထားသူၿဖစ္တယ္…။

ကၽြန္ေတာ့္ေမေမဟာ
သူမ်ားေမေမေတြထက္…ႏို႔ရည္ပိုမထြက္ပါဘူး…….
ဒါေပမယ့္မ်က္ရည္ေတာ့ပိုထြက္ရင္ထြက္မယ္….
ကၽြန္ေတာ္ကလည္းဆိုးခဲ့တယ္ေလ..။

(၅)
ဖုန္မႈန္႔ပ်ံ႕စင္…
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕စိတ္ကူးတယဥ္ယဥ္တြင္းေဟာင္း
အခု..လင္းႏို႔ေတြေအာင္းေနၿပီေမေမ..။

လြန္ခဲ့တဲ့အႏွစ္ (၂၀)ေက်ာ္
ကၽြန္ေတာ္ၿမင္း႐ုပ္စီးၿပီး၊သစ္သားခြာၾကီးနဲ႔ခရီးေတြႏွင္
ေမေမ့လက္ခုပ္သံတလြင္လြင္ေပါ့….။

စိတ္မလိုရင္ေကာင္းဘိြဳင္ဦးထုပ္ကိုဆြဲၿဖဲ
ဂ်စ္ကားေတြတက္နင္း၊ရထား တစ္စင္းလံုးေဆာင့္ကန္
ကၽြန္ေတာ့္ထမင္းပန္းကန္အထူအပါး
ေမေမခြံ႕ေကၽြးမွစားခဲ့တယ္..။

ေမေမက ဥံဳဖြလို႔မန္းမႈတ္ရင္
ဒုကၡအေပါင္းဟာတိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္
ကၽြန္ေတာ့္ေ႐ွ႕ေမွာက္မွာေၾကာက္႐ြံ႕စြာလက္ပိုက္ရပ္ၾကတယ္..။

“လူကေလးရဲ႕အိပ္ခ်ိန္တန္၊ဗ်ိဳင္းေ႐ွ႕ကပ်ံ” တဲ့
မိုးအံု႔ေနတဲ့မ်က္လံုးနဲ႔ ေမေမ့ပုခံုးမွာမွီတြယ္ငိုက္မ်ဥ္း
ကၽြန္ေတာ္ကလည္းအိပ္ပုပ္ၾကီးတယ္…
ကၽြန္ေတာ္အိပ္တိုင္းေမေမ့ဗ်ိဳင္းကလည္းေ႐ွ႕မွာပ်ံတယ္…။

ကၽြန္ေတာ့္အိပ္မက္
ေမေမ့လည္တိုင္ကိုဖက္လို႔ေပါ့…။

(၆)
ဟင္းလင္းပြင့္ေနတဲ့ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ကိုဖံုးဖို႔
အက်ီ ၤမွာၾကယ္သီးတစ္လံုးလိုေနၿပီ….ေမေမ..။

ငယ္ငယ္ကတည္းက….
ေမေမကခံတပ္လုပ္၊ကၽြန္ေတာ္ကသူရဲေကာင္းလုပ္
ရန္သူေတြနဲ႔ေ၀ေ၀ဆာဆာဓါးခ်င္းခုတ္ဖူးတယ္….။

ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ေတာက္ေလွ်ာက္
ေမေမဟာခံတပ္ဆန္သူတစ္ေယာက္ပါပဲ…
ကၽြန္ေတာ့္ဘက္မွာရပ္တည္ ၊ကာကြယ္၊တိုက္ခိုက္
သူမကိုေတာ့..ၿမားအစင္းစင္းစိုက္ခဲ့တယ္…။

ကၽြန္ေတာ့္ကိုအလိုလိုက္..ကၽြန္ေတာ့္ကိုမ႐ိုက္
ကၽြန္ေတာ့္ကို႐ုိက္လည္းကၽြန္ေတာ္မငို..ေမေမပဲငို..။

ေမေမေၿပာတဲ့ေက်းလက္နီတိ
“မတတ္ဘဲမန္းရင္တေစၦမုန္းလိမ့္မယ္”
ေဆးမ်က္လံုးနဲ႔ၾကည့္….တဲ့။

(၇)
ေလကိုေလနဲ႔မႈတ္တာကမွလြဲဦးမယ္…
ကၽြန္ေတာ့္ကိုေမေမက..
ပညာလွလွတတ္ေစခ်င္တာ..အေသအခ်ာေပါ့..။

ေကာင္းကင္ေပၚက“လ”နဲ႔ဗ်ည္းစာလံုးထဲက“လ”
ဘာေၾကာင့္မတူတာလဲ….
ကၽြန္ေတာ္နဲ႔အေဖာ္မ်ား
ေက်ာင္းေတာ္မွာသေဘာကြဲၿပားၾက..။

ကၽြန္ေတာ္ကလူပ်င္း..
သစ္ပင္ေၿခရင္းမွာရပ္လိုက္၊သစ္ပင္ဖ်ားကိုတက္လိုက္
စာေမးပြဲေတြမွာ..
အဆင့္ေတြက ၁ မွ ၁၀၀ မေရရာ…။

တစ္စတစ္စ…
လူငယ္သီခ်င္း၊ႏွင္းဆီဓားသြား၊ရင္ၾကားစိုက္နစ္
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေတေလကုန္းမွာ ကဗ်ာဆရာၿဖစ္လာတယ္..။
လူငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ရင္ေခါင္းမွာ..
အိပ္မက္ေတြအေၿမွာင္းေၿမွာင္းထ..
ဂမၻီရလမင္းကလည္း၀ိုက္အုပ္ၿဖာဆင္းက်ေနေတာ့တယ္..။

(၈)
တစ္ရက္မွာ
ၿမဴၿပာမႈိင္းမႈန္၊အိပ္မက္ကိုေစာင္လိုၿခံဳဆဲ…
ၾကယ္ေတြအကုန္ေၾကြတဲ့ည
ကၽြန္ေတာ့္အေပၚၾကိဳးၿပတ္က်တယ္…။
ကၽြန္ေတာ္….
မေပ်ာ္ေလလြင့္၊ရင္အနင့္ဆံုးေဆာင္း
ႏွင္းေတြေၿပာင္းၿပန္စီးေမ်ာလာ..။

ေမေမဟာ…
ကၽြန္ေတာ္ၿပန္လာမယ့္သန္းေခါင္ယံကိုၿခံရံေစာင့္ၾကပ္
အလင္းရဲ႕နတ္သမီးလို..မီးအိမ္ကိုင္ၿပီးေစာင့္ေနတယ္..။

နာၾကည္းပင့္သက္၊အရက္ေသာက္လာတဲ့သား
အေမ့အားစကားမဆို
အေမကား..သားကိုယ္စား မ်က္ရည္မဲ့စြာငို..။

သား…
ဘ၀ဆိုတာေရစီးထဲကေဗဒါ..မေရရာဘူးကြဲ႕
ဒါေပမယ့္…

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ရဲ႕ အ႐ုပ္မ်ား၊အေရာင္မ်ား၊အရိပ္မ်ား
လႊင့္မပစ္နဲ႔သိမ္းထား..
၀ိညာဥ္႐ုန္းကန္တစ္ေန႔မွာသူတို႔ၿပန္႐ွင္သန္လိမ့္မယ္..။

ေမေမ့စကားက
ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕မိုးခါးေရမ်ားကို
တစ္စက္ခ်င္း…တစ္စက္ခ်င္း…တစ္စက္ခ်င္း..ခ်ိဳေစခဲ့..။

(၉)
၀ါဆိုပန္းခူး၊စံပယ္ဦးတို႔ေမႊးသက္ေ၀ေ၀
မုတ္သုန္ေလရဲ႕မွတ္တမ္း
မီးကိုလည္းကၽြန္ေတာ္နမ္းခဲ့..ေရကိုလည္းကၽြန္ေတာ္နမ္းခဲ့..။

ေမေမဟာ..
ၿခံေထာင့္မွာေဒလီယာေတြပ်ိဳးရင္း
မိုးစိုေနတဲ့ဆံႏြယ္ခက္ကိုလက္နဲ႔သပ္တင္
သူမလည္းရင့္က်က္ၾကည္လင္ေနတယ္..။

ေမေမခ်ဳပ္တဲ့
ဇာမဏီ႐ုပ္နဲ႔အက်ီ ၤခ်ည္မွ်င္ၾကမ္းၾကမ္း
ကၽြန္ေတာ္….လမ္းမွာ၀တ္ရန္..။

ႏြားကသူငံု႕စားတဲ့ၿမက္ေတြကို
၀ံပုေလြတစ္ေကာင္ရဲ႕ေအာ္သံၾကားတယ္လို႔ေၿပာဆိုေနဆဲ
သြားၾကစို႔ေလ…

မုဆိုးေၿခေထာက္မ်ားနဲ႔ကၽြန္ေတာ္သြားရာကၽြန္ေတာ္လိုက္
ေလဆန္ေတြပစ္စလက္ခတ္တိုက္တဲ့ခင္တန္း
ပဒိုင္းပန္းေတြလည္းေဗာင္းလန္ေအာင္ခါရမ္းပြင့္ေ၀…။

(၁၀)
သား…
“၁။ တိမ္ေတြပ်ံတာမိုးေပၚမွာဘာနဲ႔မွမၿငိဘူး
၂။ တစ္ေတာလံုးကိုလည္းၾကည့္တစ္ပင္ခ်င္းလည္းၾကည့္ ” တဲ့

ေမေမ့ဆုေတာင္းဘုရားေက်ာင္းမွ၀တ္ၿပဳသံ
ေလာကဓံအသစ္သစ္ေတြနဲ႔ၿမင့္႐ိုင္း
မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းတစ္ၿခမ္းကိုထိုးေဖာက္
ကၽြန္ေတာ္ဆက္ေလွ်ာက္ေနတယ္…(ဖိနပ္လည္းအခါခါေပါက္ခဲ့)

ညေပါင္း ၁၄၀၀
၀ကၤပါေတာင္ၾကားမွာ..ကံနတ္ဘုရားနဲ႔စီးခ်င္းထိုး
ကၽြန္ေတာ္ၾကိဳးစား ၊အမွားမ်ားလည္းခ်င္းခ်င္းနီ…။

ဧရာ၀တီေမေမ၊ပိေတာက္ပင္ဟာေမေမ
ဖေယာင္းတိုင္ၿဖဴၿဖဴဟာေမေမ၊နံနက္ခင္းေၾကး႐ုပ္ဟာေမေမ…။

ခု..ေမေမဆံုးၿပီဆိုတဲ့သတင္းမွာ
ကၽြန္ေတာ္ဟာအရာရာ၀င္း႐ွင္းေပါက္ကြဲ…နီလဲ့..
လူတဆံုး…၀ိညာဥ္တဆံုး၊အၾကြင္းမဲ့ဗုန္းဗုန္းလဲက်
“ေမေမ..”

(၁၁)
ေမေမဟာ..နာရီသံနဲ႔အိပ္၊နာရီသံနဲ႔ႏို္း..
ဘယ္ေတာ့မွထမင္းအိုးေ၀မက်တတ္တဲ့မိန္းမမ်ိဳးၿဖစ္တယ္..။

မီးေလာင္ေနတဲ့ငရဲပင္ပ်ိဳမွာ၊ပြင့္အိုေလးပမာ၊၀ါ၀ါႏြဲ႕ႏြဲ႕
သတၱိသစ္ေတြနဲ႕ေ၀ရဲခဲ့တယ္..။

သားငယ္ရဲ႕မ်က္ႏွာကို
အလကၤာလိုလည္းဖတ္၊ပုစၦာလိုလည္းဖတ္
ဆိုလိုရင္းကိုခ်က္ခ်င္း႐ွာေဖြေတြ႕တတ္တယ္..။

လင္မ႐ွိေတာ့ေပမယ့္
သားငယ္အတြက္ရင္ခြင္တစ္ခု႐ွိတဲ့မိန္းမ
လူကႏၱာရတို႔ရဲ႕ေက်ာက္တိုင္၊ေၿမခိုးေၿမေငြ႕ကိုပိုင္တယ္..။
(အလင္းၿပာမွတ္ေက်ာက္အတြက္မင္တစ္ေပါက္ၿဖစ္တယ္..)

(၁၂)
အေမမ႐ွိတဲ့သားမွာသာ
ေစတန္ရဲ႕လႊသြားကိုခါးသီးကြဲ႐ွ
အ႐ုိးၿမဳပ္ေအာင္ကိုက္ၿမိဳခဲ့ရၿပီ..။

မ်က္ႏွာကိုလက္၀ါးနဲ႔အုပ္႐ုံကလြဲလို႔
ဘာမွလည္းလုပ္မေပးႏိုင္တဲ့ေနရာ….အေ၀းမွာ…
ကၽြန္ေတာ္က…ဟိုုး…အေ၀းၾကီးမွာ..။

က်န္တာေတြကေတာ့ဘာမွမေၿပာင္းလဲပါဘူး
မီးခိုးေငြ႕ေတြကလည္း
႐ိုးရာအေၿခအေနအတိုင္း၊လိႈင္းထေကာ့လန္
ဒ႐ြတ္တိုက္ပ်ံတက္ဆဲ…။

အေမ့ရဲ႕ေၿခလို၊လက္လိုေနခဲ့တဲ့ေကာင္
အေမမ႐ွိခ်ိန္မို႔လမ္းေပၚမွာၿပန္႔လို႔က်ဲလို႔…။

အမွားလကၡဏာ၊အမွန္လကၡဏာ၊ဘာနဲ႔မွလာမတို္င္းတာနဲ႔
“အေမ”ဆိုတာထာ၀ရအကန္႔အသတ္မဲ့တယ္
ခ်စ္ေသာေမေမ..ေကာင္းရာဘံုသို႔ေရာက္ပါေစ..။
(ေကာင္းရာဘံုတို႔၏တံခါးသည္မိခင္မ်ားအတြက္ပြင့္ေစသတည္း.)

(၁၃)
ေနာင္…ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာရင္
ေမေမ့အုတ္ဂူကို၊၀တ္႐ံုၿဖဴနဲ႔လူတစ္ေယာက္လာမယ္
အနက္ေရာင္ကတ္ၿပားမပါ၊လြမ္းသူ႔ပန္းေခြမပါ
ေလထန္လမ္းမွာဆံမွ်င္ေတြလြင့္၀ဲ….
အဲဒီလူဟာ..သားပဲေပါ့ေမေမ…
ဘယ္သံသရာမွာၿပန္႐ွာရင္ေမေမ့ကိုေတြ႕ႏိုင္မလဲ…
ကၽြန္ေတာ့္ေ႐ွ႕ေမွာက္ လေရာင္ေတြေကြ႕ေကာက္လြန္းလွခ်ည့္…။

အေမ့ကိုယ္စား…
အေမ့ကိုယ္ပြား…
ၾကယ္စင္မ်ားကိုလက္ဖ၀ါးနဲ႔ပန္၊ၿမင္းခြာသံမွာအပ္ႏွံလိမ့္ဆင္း
အ၀ါေရာင္မီး႐ွဴးမီးပန္းလို
“လင္း”ၿပီးမွေပ်ာက္မယ္…။

ကၽြန္ေတာ္…
ေမေမ….
မာယာေတာင္ေၿခမွ ဒရမ္တီးသူမ်ား၊မ်က္လွည့္တီးလံုးမ်ား
သီခ်င္းအကြဲအစ..တစ္ပုဒ္ၿပီးဆံုးသြားပါၿပီ..။

ေမေမ…
ေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ…
ေခါင္းေလာင္းထိုးသံတိုးတိတ္လြင့္ေ၀……..
ေခါင္းေလာင္းထိုးသံတိုးတိတ္လြင့္ေ၀……..
ေခါင္းေလာင္းထိုးသံတိုးတိတ္လြင့္ေ၀……..
…………………………………………………….
………………………………………………..
…………………………………………..
တာရာမင္းေ၀